słaby. dobry. Zatoki okołoodbytowe u kotów to specjalne gruczoły, których ujście znajduje się w okolicy odbytu u zwierzęcia, w końcowym odcinku jelita grubego. W zatokach wytwarzana jest wydzielina o charakterystycznym, bardzo nieprzyjemnym (przynajmniej dla człowieka) zapachu.
Wyobraź sobie, że do chwili kiedy stałam się opiekunką mojej Daszeńki nie miałam pojęcia, że psy mają coś takiego, jak gruczoły okołoodbytowe. Wszystkie moje psy nie miały problemów zdrowotnych i nie było potrzeby oczyszczania tego czegoś. Teraz już wiem. Gruczoły okołoodbytowe to małe pęcherzyki znajdujące się po obu stronach odbytu. Celem ułatwienia lokalizacji określa się, że leżą na godzinie 17 i 20. Do ich zadań należy: – wyprodukowanie bardzo silnego i ostrego zapachu do znakowania terytorium, – pomóc organizmowi usunąć toksyny i substancje, które mogą być przyczyną różnych dolegliwości. Psy najczęściej cierpią z powodu: – stanów zapalnych gruczołów, – niedrożności gruczołów, – ropiejących gruczołów, – guzów. Czynnikami, które powodują problemy z gruczołami odbytu są: – Niewłaściwa dieta – czyli karma zawierająca przetworzone i sztucznie aromatyzowane i konserwowane produkty, – Toksyny zmagazynowane w organizmie, – Otyłość, spowodowana przekarmieniem lub brakiem ruchu, – Dolegliwości wątroby, które są również związane z ogólnym zanieczyszczeniem organizmu, – Dolegliwości odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa oraz uszkodzenie mięśni, które prowadzą do zmniejszenia przepływu energii do gruczołów. Terapia holistyczna. Tak jak w przypadku problemów z oczami i uszami, gruczoły okołoodbytowe są odzwierciedleniem stanów zapalnych w organizmie. Konwencjonalne leczenie to okresowe oczyszczanie gruczołów, podawanie antybiotyków, zabiegi chirurgiczne polegające na ich usunięciu. Jednak takie podejście nie rozwiązuje większość z przyczyn wymienionych powyżej. Środowisko, w którym żyjemy jest bardzo zanieczyszczone. W tym samym środowisku żyje również Twój pies. Nadmiar toksyn, które przedostają się do organizmu Twojego psa osłabiają pracę wątroby. Ich nadmiar przedostaje się wówczas do żółci i do gruczołów okołoodbytowych, i są wydalane w mniejszym lub większym stopniu. Najwięcej toksyn znajduje się w karmach przemysłowych. Karmienie nimi powoduje u psów występowanie luźnych stolców, które z kolei nie powodują samoistnego oczyszczania. Prawidłowe funkcjonowanie gruczołów zapewniają twarde kupcie. Za każdym razem bowiem podczas wypróżniania gruczoły są masowane i opróżniane. W jaki sposób doprowadzić do „wzorcowego” wypróżniania? Odpowiedź już znasz. Naturalne jedzenie i kość od czasu do czasu do gryzienia. Najlepsze są surowe bo są w pełni przyswajane. Nadmierna otyłość psa spowodowana przetworzoną żywnością powoduje, że gruczoły mają utrudnione oczyszczanie ze względu na nadmiar tkanki tłuszczowej. Aby pies był w dobrej kondycji powinien otrzymywać naturalne pożywienie. Sztuczne nikomu nie służy. Oczyszczać gruczoły, a może je usuwać? Mój lekarz wet. twierdzi – i ja jestem tego samego zdania, że usuwanie gruczołów jest zabiegiem niehumanitarnym i jeśli już się go wykonuje to w ostateczności, kiedy nie ma innego wyjścia. Poza tym ostrzega – gruczoły mają wielkość łebków od szpilki i ich całkowite usunięcie jest trudne. Jeśli pominie się choćby fragmencik – mogą być nie lada kłopoty! Cóż – musisz obserwować psiaka i oczyszczać gruczoły w razie potrzeby. Innej rady nie ma! Aha – mój lekarz wet. także odradza profilaktyczne oczyszczanie gruczołów, bez powodu nie ma co tam majstrować! Poza tym u zdrowego psa oczyszczają się one samoistnie, podczas oddawania stolca. Usunięcie gruczołów zaburza u psa cykl detoksykacji. Wyobraź sobie jak wyglądałoby Twoje mieszkanie gdybyś nie miał w nim kosza na odpadki. Po pewnym czasie Twój dom stałby się wysypiskiem śmieci i brzydkiego zapachu. Urazy kręgosłupa lędźwiowego. To może być dla Ciebie niespodzianką. Nawet drobne urazy w obszarze lędźwiowo-krzyżowym utrudniają przepływ impulsów nerwowych do odbytu i gruczołów okołoodbytowych. Mięśnie stają się wówczas napięte i zakłócają ich prawidłowe funkcjonowanie. Dlatego niektóre pozornie zdrowe, ale bardzo aktywne psy, karmione naturalnym jedzeniem również miewają problemy. A kiedy dochodzi do dysfunkcji? Podczas intensywnych zabaw, gonienia, treningów. Dlatego też polecam rutynowe wizyty u fizjoterapeuty i osteopaty, które rozwiążą problemy z kręgosłupem i ewentualnie z gruczołami zanim staną się one przewlekłe. Kiedy do lekarza wet.? Wizyta w lecznicy będzie konieczna jeśli doszło do: – wskutek nieuwagi doszło do pęknięcia gruczołu, wówczas należy wypłukać gruczoł w znieczuleniu, – w przypadku ropnia,lekarz cewnikiem wprowadzonym do gruczołu wypłucze jego zawartość; wymagać to może kilku wizyt, Na koniec mam jeszcze tylko jedną uwagę. Jeśli poczujesz gryzący zapach gruczołu raz na jakiś czas, bez wystąpienia innych objawów, to powinieneś się cieszyć. Bo to tylko znak, że gruczoły Twojego psa należycie pracują. Nie ma potrzeby żebyś się spieszył do weterynarza lub groomera na wyciskanie. Pamiętaj, że im mniej tym lepiej. Gruczoły okołoodbytowe są dla psów tym czym dla ludzi gruczoły potowe; służą do odtrucia i opróżnianie pojemnika na śmieci.Koty posiadają gruczoły zapachowe na swoich policzkach, brodzie i ogonie. Kiedy kot liże swoje włosy, te gruczoły wydzielają feromony, które pomagają w komunikacji między kotami. To zachowanie jest szczególnie ważne w grupie kotów, gdzie liżenie włosów może służyć wzmacnianiu więzi społecznych. Higiena gruczołów okołoodbytowych Gruczoły okołoodbytowe znajdują się, jak sama nazwa wskazuje, po obu stronach odbytu psa. Ich wydzielina o wyjątkowo ostrym i niemiłym zapachu wydostaje się na zewnątrz z zatok okołoodbytowych cienkimi kanalikami. Rola tych gruczołów i ich wydzieliny nie jest do końca zdefiniowana, przypuszczalnie pełnią rolę poślizgową przy defekacji a zawarte w nich feromony stanowią swoisty znak rozpoznawczy psa i służą do znaczenia terenu. Normalnie zawartość zatok okołodbytowych jest opróżniana w czasie oddawania kału, w ten sposób produkowana przez gruczoły wydzielina jest na bieżąco ewakuowana. W większości przypadków nie ma z nimi problemu i wielu właścicieli psów nawet nie wie o ich istnieniu. Jeśli okolica odbytu jest miękka a pies nie interesuje się nadmiernie tą częścią ciała, możemy uznać, że wszystko jest w porządku. Zdarza się jednak, że z różnych przyczyn zatoki okołoodbytowe nie są w naturalny sposób opróżniane. Pierwszym sygnałem świadczącym o tym, że dzieje się coś niedobrego jest tzw. „saneczkowanie”. Pies trze pupą po dywanie lub trawie, czasem ociera okolicę odbytu o meble lub drzewa, a w skrajnych przypadkach nie mogąc sobie poradzić z narastajacym bólem wygryza sobie te miejsca a czasem nawet grzbiet. Zanim do tego dojdzie trzeba mu pomóc: wkładamy lateksowe rękawiczki, stajemy po stronie głowy psa, następnie jedną ręką podnosimy ogon, drugą zaś przez jednorazowy, papierowy ręcznik środkowym palcem i kciukiem uciskamy odbyt po obu stronach. Trzeba to robić bardzo delikatnie, z wyczuciem, nigdy na siłę, bo może nastapić pękniecie gruczołu i wylanie zalegającej w nim zawartości do jamy miednicznej. Ze względu na wyjątkowo niemiły zapach tej wydzieliny, oczyszczanie najlepiej przeprowadzić w wannie, na dworze, lub balkonie. Jeśli właściciel nie ma doświadczenia może zaprowadzić psa do salonu groomerskiego, gdzie przy okazji można poprosić o skrócenie pazurów, co też dla niektórych opiekunów bywa sporym problemem. W przypadku, gdy okolica odbytu jest opuchnięta, z widocznym stanem zapalnym, lepiej powierzyć wykonanie tego zabiegu lekarzowi weterynarii, który sprawdzi, czy wystarczy samo opróżnienie, czy też stan jest poważniejszy i pies wymaga leczenia. Przy okazji można poprosić lekarza lub groomera, by pokazał jak się je oczyszcza, wtedy dużo łatwiej będzie to zrobić samemu. Higieny gruczołów okołoodbytowych w żadnym przypadku nie wolno lekceważyć, ponieważ zaniedbanie może mieć poważne następstwa: doprowadzić do ich zaczopowania, powstania ropnej przetoki i nieuchronnej w takiej sytuacji interwencji chirurgicznej. U starszych psów gruczoły okołoodbytowe mają czasem tendencję do nowotworzenia. Wczesne leczenie operacyjne daje dobre rezultaty, w zaawansowanym stadium mogą pojawić się przerzuty i rokowanie jest wówczas bardzo niepomyślne. Saneczkowanie i świąd w okolicy odbytu są często mylnie kojarzone z zarobaczeniem. Jeśli więc zauważymy takiego rodzaju zachowanie, nie ograniczajmy się tylko do podania środków odrobaczających, bo przyczyną może być zapalenie gruczołów okołoodbytowych. Widok psa w takiej pozycji oznacza, że trzeba sprawdzić, czy jego gruczoły okołoodbytowe nie wymagają opróżnienia. Co jest potrzebne do wyczyszczenia zatok okołoodbytowych? Przede wszystkim potrzebne są lateksowe rękawiczki oraz lignina lub ręczniki jednorazowe. Wydzielina ma powalający zapach, warto więc na wypadek, gdyby pies pozostawił jej ślady w mieszkaniu zaopatrzyć się w Extreme Odor Eliminating Spray marki Espree, jedyny preparat, który zlikwiduje nawet zapach skunksa. Na pyszczku kota znajdują się gruczoły zapachowe, więc kiedy ociera się on o ciebie, oznacza to, że chce przekazać ci swój zapach i „oznakować cię” jako członka swojej rodziny. Gruczoły zapachowe kota znajdują się również w okolicy ogona i odbytu. Q. Moja 5-letnia sunia jest z natury bardzo czysta i zadbana. Miała kilka miotów i była doskonałą matką. Jest uczuciowa, ale ma silny charakter i nie cierpi głupców chętnie. Potrafi być nieco agresywna z pazurami i zębami, gdy jest w trybie gry. moje pytanie dotyczy jej „piżmowego” zapachu. Nie pochodzi z jej płaszcza, który codziennie pielęgnuje., Jest kotem krytym, a zapach nie emanuje z jej okolic krocza lub odbytu. podejrzewam, że wynika to z „zaznaczania” gruczołów po bokach żuchwy, że widzę ją ocierającą się o nogi meblowe, narożniki ścian ale kiedy zbliżam twarz do jej, nie ma wyczuwalnego zapachu. Ten piżmowy, dziki zapach staje się zauważalny w domu. Odświeżacze powietrza nie rozpraszają go; po prostu mieszają z nim inny zapach. Masz jakieś sugestie? A. nie wydaje mi się, że zapach pochodzi z gruczołów twarzy wokół ust i warg., Jak zauważyłeś, wydzielina z tych gruczołów jest bezwonna dla ludzi. Chociaż nie wierzysz, że zapach pochodzi z jej okolicy krocza lub odbytu, podejrzewam, że ten piżmowy zapach pochodzi w rzeczywistości z jej gruczołów odbytu. koty mają dwa małe gruczoły tuż wewnątrz odbytu. Gruczoły te są podobne do tych używanych przez skunksy do obrony, chociaż już nie służą kotom. Kiedy koty stają się podekscytowane lub przestraszone, mogą nagle uwolnić zawartość swoich gruczołów odbytu., jako weterynarz specjalizujący się w kotach miałem wiele kotów spontanicznie uwalniających swoje gruczoły odbytu w sali egzaminacyjnej. Zapach szybko przenika do pomieszczenia i jest co najmniej nieprzyjemny. nie jestem pewien, czy coś pobudza Twojego kota do uwalniania gruczołów odbytu. Sama przyznajesz, że jest zadziorną kotką i zastanawiam się, czy kiedy agresywnie gra, wykazuje te gruczoły. Zapach może przenikać jej futro i pozostawać przez chwilę, dzięki czemu jej płaszcz pachnie piżmem. nie znam żadnego konkretnego produktu, który ma na celu zmniejszenie lub wyeliminowanie zapachu., Myślę, że powinna być zbadana przez lekarza weterynarii w przypadku, gdy jest jednym z tych kotów, które po prostu się do produkcji nadmiernej ilości wydzieliny gruczołu odbytu. Jeśli tak jest, ona może potrzebować te gruczoły wyrażone przez lekarza weterynarii na bieżąco. By: dr Arnold Plotnick, DVM Feature Image: momikim/Thinkstock Gruczoły potowe u kota znajdują się wyłącznie na podeszwach. Pozostawiają one ślady zapachowe na podłożu. Pozostawiają one ślady zapachowe na podłożu. Gruczoły zapachowe u kotów, które produkują woń delikatną i przyjemną występują na policzkach, a także na bokach kociego ciała. Zdrowy pies znakuje terytorium charakterystycznym dla siebie zapachem, pochodzącym z gruczołów okołoodbytowych. Jednak zdarza się, że fizjologiczny proces opróżniania gruczołów jest zaburzony, a gruczoły okołoodbytowe przepełniają się. Sprawdź na blogu, jak zapobiegać problemom z gruczołami u psa. O tym, że każdy pies jest wyjątkowy nie trzeba nikogo zapewniać. Każdy czworonóg, oprócz charakteru i jedynej w swoim rodzaju psiej osobowości posiada kilka namacalnych cech, które odróżniają go całkowicie od innych przedstawicieli gatunku. Pierwszą jest trufla. Nie chodzi oczywiście o najdroższy gatunek grzyba na świecie, który wprawia w zachwyt kulinarnych smakoszy, ale o niepowtarzalny psi nos. Powierzchnia psiej trufli pokryta jest siecią zmarszczek i bruzd, które podobnie, jak w przypadku ludzkich linii papilarnych, decydują o wyjątkowych charakterze nosa. Drugą z cech jest zapach wydzieliny z gruczołów okołoodbytowych. Choć dla wielu z nas zapach wspomnianej wydzieliny jest czymś szczególnie dotkliwym, dla psów to niepowtarzalny znak rozpoznawczy. Gruczoły okołoodbytowe u psa – co to takiego? Nie są widoczne gołym okiem, ponieważ fizjologicznie znajdują się po skórą czworonoga, ulokowane niepozornie pomiędzy mięśniami. Jednak ich zapach, wydzielający się podczas defekacji, a konkretniej w wyniku nacisku wydalanego kału oraz w odpowiedzi na silny skurcz mięśni odbytu, zapada w pamięć. Gruczoły okołoodbytowe to szczególna struktura, którą posiadają tylko niektóre ssaki – wśród nich znajduje się nie tylko pies i kot, ale również skunks, którego odstraszający odór powstaje właśnie w zatokach okołoodbytowych. Psia wydzielina, wodnista, oleista lub pastowata, brązowa, zielona lub żółtawa w zależności od cech osobniczych czworonoga ma nieporównywalnie słabszą woń, jednak wciąż dotkliwą i trudną do wytrzymania dla opiekuna. „Tu byłem ja” – wyjątkowa rola gruczołów okołoodbytowych u psa Zapach wydzieliny gruczołów okołoodbytowych psa to jednak niezwykle ważna, indywidualna cecha fizjologiczna każdego czworonoga. Pies wykorzystuje go do komunikowania się z innymi przedstawicielami gatunku oraz do oznaczania terytorium. Obwąchiwanie okolic odbytu na powitanie to tak naprawdę czytanie informacji zapachowych, pochodzących właśnie z zatok okołoodbytowych, niewielkich struktur ułożonych po obu stronach odbytu czworonoga. Zdarza się, że zdrowe gruczoły okołoodbytowe zaczynają się przepełniać i wymagają mechanicznego oczyszczania. Co ciekawe, u jednego psa toaleta gruczołów będzie konieczna raz na kilka tygodni, u innego raz na kilka miesięcy, a u jeszcze innego wcale. Przyczyna nie jest do końca jasna, jednak z pewnością tendencja do przepełniających się gruczołów jest cechą uwarunkowaną osobniczo, a więc nie sposób przewidzieć, biorąc pod opiekę szczeniaka, jak będzie akurat w jego przypadku. Odpowiedzialna opieka nad psem wymaga więc uważnej obserwacji jego zachowań i regularnych kontroli weterynaryjnych, najlepiej podczas każdej wizyty w przychodni. Czyszczenie gruczołów okołoodbytowych u psa – objawy przepełnienia Do najbardziej charakterystycznych objawów przepełnienia gruczołów okołoodbytowych u psa zalicza się: wylizywanie bliskiej okolicy odbytu, wygryzanie nasady ogona oraz saneczkowanie, czyli charakterystyczne jeżdżenie odbytem po podłożu, problem z oddawaniem kału, boleść podczas wydalania, a nawet poruszania się, widoczna osowiałość, apatia, charakterystyczny szczególnie u łakomczuchów wyraźny brak apetytu. Od przepełnienia gruczołów okołoodbytowych, wymagających czyszczenia mechanicznego, do poważnych stanów zapalnych i chorób droga nie jest jednak daleka. W szczególności u przedstawicieli wybranych ras psów, do których zaliczyć można większość psów małych ras oraz labradory. Co więcej, problemom z prawidłowym funkcjonowaniem gruczołów okołoodbytowych u psa sprzyja nadwaga, alergie pokarmowe, problem niedoczynności tarczycy czy niedobór włókna pokarmowego w diecie pupila. Przepełnienie gruczołów u psa wiąże się z wyraźnie odczuwalnym dyskomfortem, z czasem może ono doprowadzić do rozwoju niebezpiecznego stanu zapalnego, ropnia a nawet powstania przetoki. U większości psów objawy przepełnienia gruczołów okołoodbytowych są łatwe do dostrzeżenia i sklasyfikowania, jednak są i takie przypadki, gdy czworonóg w żaden sposób nie sygnalizuje istnienia problemu. Wówczas samodzielne czyszczenie gruczołów okołoodbytowych może okazać się nieskuteczne, a sama reakcja zbyt późna, a problem poważnie zaawansowany i wymagający interwencji medycznej. Zapalenie gruczołów okołoodbytowych – jak rozpoznać problem Jeżeli nasz pies nie pozwala na dotyk w okolicach ogona i odbytu, zachowuje się nerwowo i apatycznie zarazem, zauważamy charakterystyczne wygryzienie sierści, a skóra w tym miejscu jest wyraźnie opuchnięta i zaczerwieniona można podejrzewać, że niezdiagnozowane wcześniej przepełnienie gruczołów przeszło u niego w stan zapalny, wymagający jak najszybszej interwencji, chociażby farmakologicznej. Jeśli na co preferujemy samodzielne oczyszczanie gruczołów okołoodbytowych u psa, a nagle proces ten wydaje się utrudniony lub niemalże niemożliwy, a w opróżnionej wydzielinie dostrzegamy krew – również powinniśmy zgłosić się z psem na konsultację weterynaryjną. Im szybciej zareagujemy właściwe, tym lepiej i bezpieczniej dla naszego pupila. Ważne, by nie robić nic na siłę i nie podejmować się samodzielnego wyciskania gruczołów okołoodbytowych u psa, jeśli nigdy wcześniej tego nie robiliśmy i jeśli dotąd żaden specjalista nie udzielił nam instrukcji. Chęć niesienia ukochanemu zwierzęciu pomocy może w ten sposób doprowadzić do znacznie poważniejszych i bardziej przewlekłych problemów zdrowotnych, których leczenie może kosztować nas sporo czasu a naszego psa więcej niepotrzebnego bólu. Jak czyścić gruczoły okołoodbytowe u psa bezpiecznie? Istnieją dwie metody oczyszczania gruczołów u psa – zewnętrzna i wewnętrzna. Obie, prawidłowo wykorzystane, przynoszą oczekiwany efekt, jednak jeśli czyszczenia ich podejmuje się opiekun, znacznie lepiej sprawdzi się bardziej neutralna forma zewnętrzna. Podczas tego mini-zabiegu należy odpowiednio przygotować psa oraz przestrzeń wokoło, wykorzystując w tym celu specjalne podkłady i maty higieniczne dla psa, a sam zabieg czyszczenia przeprowadzić pewnie, ale łagodnie, by nie przysporzyć zwierzęciu bólu. Stres, zaskoczenie nagłym, specyficznym dotykiem i nieoczekiwany ból z nim związany mogą sprawić, że pies zareaguje na próbę oczyszczenia gruczołów agresywnie lub ucieknie w popłochu. Podczas wyciskania wydzieliny należy dobrze wyczuć gruczoł, prawidłowo go uchwycić, jednocześnie unosząc psu ogon oraz przygotować wcześniej ręcznik papierowy lub matę higieniczną. Dobrze również mieć pod ręką neutralny dla psa środek do dezynfekcji. Regularność zabiegu i jego umiejętne przeprowadzenie do podstawa, ponieważ zapobiega to przepełnieniu gruczołów okołoodbytowych. Im mniej wydzieliny do wyciśnięcia, tym mniej bolesny jest sam zabieg dla naszego czworonoga. Jak widać, wiele przemawia za tym, by higieny gruczołów okołoodbytowych pilnować i dopisać ją do listy obowiązkowych zadań higieniczno-pielęgnacyjnych, w opiece nad ukochanym pupilem.
Study with Quizlet and memorize flashcards containing terms like na jakie rzędy dzielą się gady i przykłady gatunków z każdego rzędu, przystosowania gadów do życia na lądzie, dwie aromofozy gadów dotyczące rozmnażania się and more.
Moderatorzy: Robert A., Jarek salmaa Posty: 6 Rejestracja: 31 stycznia 2013, 19:05 Kot (3 l.) przestał się załatwiać. Cały weekend spędził w kuwecie - bez efektów. Poszła do lekarza bez kota (w przerwie w ciągu pracy) Weterynarz podejrzewał koprostazę, więc dał mi lewatywę i olej parafinowy - nie pomogło. Następnego dnia już z kotem zjawiłam się w lecznicy ponownie. Okazało się, że to gruczoły. Podobno nie załatwiał się, bo ból go zniechęcał. Gruczoły zostały opróżnione, podano lekarstwa w zastrzyku i jakąś maść doodbytniczą. Kolejnego dnia - antybiotyki i leki przeciwzapalne. Chyba bardzo bolesne, bo jestem cała pogryziona (inne zastrzyki wcześniej znosił dzielnie, bez walki). Tylko, że mam dalej problem - kot nadal się nie załatwia, już nawet nie podchodzi do kuwety, odmawia jedzenia i picia (no chyba, że dam szynki, karmy nie chce). Leży zawinięty w koc i ani drgnie. Mówiłam lekarzowi, że się nie załatwił, ale on nie podjął żadnych działań. Jutro kolejna wizyta i podanie tych zabójczych (przynajmniej dla mnie) zastrzyków. Co robić? SleepingSun Posty: 3518 Rejestracja: 28 stycznia 2011, 23:19 31 stycznia 2013, 19:21 taki zastój kału jest bardzo niebezpieczny. kot niczego nie zjadł, co mogłoby zablokować drogi pokarmowe? kości, zabawki? jak długo to już trwa? salmaa Posty: 6 Rejestracja: 31 stycznia 2013, 19:05 31 stycznia 2013, 19:34 od soboty się nie załatwia; we wtorek była lewatywa i w efekcie - malutki kleksik z ogromnym wyciem, badająca go lekarka (w środę) stwierdziła, że masy kałowe są miękkie i powinien się wypróżnić po wyczyszczeniu gruczołów, dzisiaj inny lekarz już stwierdził, że jest "malutka koprostaza" i tyle, kot dostał zastrzyki i do domu... czy kot mógł aż tak bardzo się zrazić do kuwety bólem w okolicach odbytu? przed ich wyczyszczeniem usilnie próbował się załatwiać, teraz nie zbliża się nawet do kuwety Ostatnio zmieniony 31 stycznia 2013, 19:36 przez salmaa, łącznie zmieniany 1 raz. salmaa Posty: 6 Rejestracja: 31 stycznia 2013, 19:05 31 stycznia 2013, 19:35 aha, nie podejrzewam, że zjadł coś niejadalnego, do tej pory zdarzały mu się jakieś niteczki, kawałki kurzu, drobnostki, nigdy nic wielkiego nie połknął Jarek Lekarz weterynarii Posty: 13061 Rejestracja: 29 września 2004, 14:43 Kontakt: 31 stycznia 2013, 23:18 kot nie jest zdiagnozowany to nie gruczoły sa winne. Na poczatek dokładne badanie palpacyjne brzucha , potem jeśli nic sie nie uda znaleźć badania kontrastowe jelit. salmaa Posty: 6 Rejestracja: 31 stycznia 2013, 19:05 01 lutego 2013, 09:16 Kot się załatwił w nocy. Dzisiaj było badanie i wg lekarza jest ok, jelita zostały wypróżnione. Po powrocie do domu wziął się za śniadanie. Mam nadzieję, że już wszystko jest dobrze. Lekarz jednak stwierdził, że te zapalenia mogą się powtarzać. Czy są jakieś sposoby zapobiegania temu? Jarek Lekarz weterynarii Posty: 13061 Rejestracja: 29 września 2004, 14:43 Kontakt: 04 lutego 2013, 23:03 jęśli to sprawa gruczołów to regularne ich opróżnianie. salmaa Posty: 6 Rejestracja: 31 stycznia 2013, 19:05 11 kwietnia 2013, 20:34 problem po dwóch miesiącach u mojego kota wrócił, po opróżnieniu gruczołów i podaniu antybiotyków, kot zrobił kupkę, ale przestał sikać, jedna próba wysikania się poskutkowała długim przeraźliwym jękiem i wylizywaniem prącia, lekarz stwierdził błąd w diagnozie (a sprawę gruczołów nazwał efektem ubocznym), podał leki na pęcherz (który wg niego nie był powiększony znacznie) - kot dalej nie sikał, dziś było usg pęcherza, widoczne były niewielkie złogi, kotek został cewnikowany, pobrano próbki do badania, znowu zastrzyki i nic, kot dalej nie sika, broni się wszystkimi łapami przed sugestywnym zbliżaniem do kuwety. Czyżby tak się zraził do sikania? Przecież nie jest w stanie w nieskończoność wstrzymywać moczu, a po oględzinach całego mieszkania nie stwierdziłam, żeby w innym miejscu się wysikał. Nie wiem, ile może minąć czasu od podania leków do oddania moczu. Ok. godz. 15 podano lek, ale kot był wypróżniony przez cewnik, od tego czasu nie pił i nie jadł (jest - jest dalej pod wpływem głupiego jasia i śpi na moich kolanach. Jak długo ma prawo nie sikać? Czy rzeczywiście zatkane gruczoły mogły wystąpić z powodu problemów z oddawaniem moczu? Przez dwa miesiące od ostatniego leczenia gruczołów kot sikał normalnie (od zawsze sikał bardzo dużo, bo bardzo dużo pije). Problemy z kupką były w niedzielę, z sikaniem od wtorku. Jarek Lekarz weterynarii Posty: 13061 Rejestracja: 29 września 2004, 14:43 Kontakt: 15 kwietnia 2013, 00:53 czy wykonywałaś badania moczu u tego kota? badania krwi? To istny mętlik i sprawia wrażenie na : podamy leki i zobaczymy czy to jest to. No ludzie toć to XXI wiek. Kot się zraził do sikania? Co Ty piszesz? Prędzej się zatkał albo wysiadły jego nerki Zostawcie te gruczoły okołoodbytowe w spokoju. salmaa Posty: 6 Rejestracja: 31 stycznia 2013, 19:05 16 kwietnia 2013, 10:56 Nie jestem weterynarzem, nie ja leczę kota, a specjaliści - przynajmniej tak mi się wydawało. To ja mam im dyktować, co trzeba robić, skoro zupełnie się na tym nie znam? Ostatnia wizyta (w niedzielę) skończyła się tym, że kot posikał się już ze strachu, ale u niego to akurat dobry objaw. Dostał antybiotyki i na kontrolę mam się zgłosić dopiero za tydzień. Czekam na wyniki badania moczu. Na razie lekarze nie podjęli decyzji o wykonaniu badania krwi.
Nagły ślinotok u kota – przyczyny. Nadmierne ślinienie się kota może mieć różne przyczyny. Zwykle problem zlokalizowany jest w obrębie jamy ustnej. ”Winne” mogą być same gruczoły ślinowe, ale także przełyk lub dalsze części przewodu pokarmowego. Zapalenie przełyku, ciała obce i zwężenia przełyku, a także zaburzenia
Wielu ludzi kocha zwierzęta domowe. Przede wszystkim psy i koty. Zwierzęta też potrafią okazać uczucia. Niestety, przyjaźń ze zwierzętami ma też swoje ciemne strony. Nieprzyjemny zapach psa lub kota w domu i samochodzie jest uciążliwy. Tak samo, jak niemiły zapach kociego moczu w domu lub w samochodzie. Dlatego warto dowiedzieć się, jak usunąć zapach moczu psa i kota? Nieprzyjemny zapach sierści psa lub kota może być uciążliwy. Nie wspominając o woni zwierzęcego moczu, tutaj prym wiodą koty. Woń kociego moczu jest wyjątkowo niemiła i potrafi utrzymywać się miesiącami. Woń taka jest wyczuwalna zaraz po otwarciu drzwi domu albo mieszkania. Nawet w tych domach, które są regularnie i dokładnie sprzątane. Nic zatem dziwnego, że większość posiadaczy zwierząt domowych stara się takie niemiłe wonie wyeliminować. Nie jest to jednak proste. Najprostsza i najczęściej stosowana metoda walki z wonią zwierzęcego futra albo moczu, to przeciwstawianie jej woni dezodorantu, odświeżacza powietrza, zapachowych zawieszek. Czy to działa? Jeśli już, to przez krótki czas. Niekiedy z połączenia niemiłej woni i zapachu dezodorantu, powstaje coś, czego znieść nie sposób. Prawdę mówiąc, nie da się „przykryć” woni kociego moczu żadnym dezodorantem, ani tym bardziej zawieszką zapachową. Są jednak skuteczne sposoby na to, jak skutecznie usunąć zapach zwierzęcego moczu i futra. Wystarczy zastosować odpowiedni neutralizator zapachów. Dlaczego zwierzęca sierść śmierdzi? Dlaczego mocz zwierząt ma tak niemiłą woń? Sierść zwierzęcia (psa, kota, a także innych ulubieńców) może wydawać niemiły zapach. Psie futro może wydawać wyjątkowo nieprzyjemny zapach, kiedy zwierze zmoknie. Dodatkowo pies potrafi czasami się „wyperfumować”, tarzając się w trawie, różnych brudach, a nawet odchodach innych psów. Potem wszystko, z czym psia sierść ma styczność, przejmie ten niewątpliwy „zapach”. Skąd bierze się nieprzyjemny zapach psów i kotów? Standardowo, za niemiłą woń psiego futra odpowiada sebum, czyli wydzielina gruczołów łojowych. Chroni ona psią skórę przed wysuszeniem, a także futro przed wodą. Podobnie jest u kotów. Trzeba też pamiętać, że zwierzęta bardzo często porozumiewają się za pomocą zapachów. W przypadku psa, woń sebum przenosi też bardzo wiele informacji. To między innymi informacje o płci zwierzęcia i jego swoista „wizytówka”, z której inne psy mogą wiele odczytać. Dodatkowo psy i koty mają specjalne gruczoły zapachowe (w okolicy odbytu), które również powodują „przekazywanie” woni do otoczenia. To między innymi dlatego koty tak lubią się ocierać o różne elementy wyposażenia mieszkania i o swojego opiekuna. Mówią w ten sposób — to jest moje. Dodatkowo na zapach psiego lub kociego futra mają wpływ takie czynniki, jak dieta, wiek, stan zdrowia i to, czy zwierze przebywa cały czas w domu, czy np. część czasu spędza samodzielnie, tam, gdzie może się samodzielnie „naperfumować”. A dlaczego pies (albo kot, jeśli pozwoli na taką czynność) może silniej „pachnieć” po kąpieli? Dzieje się tak dlatego, że sebum jest tłuste i odporne na wodę, przed którą powinno chronić zwierzę. Przecież po kąpieli powinno pachnieć? Jednak w praktyce tak nie jest. Ciepła woda powoduje, że sebum się rozgrzewa i… zapach jest przez to znacznie silniejszy. No dobrze, a co ze zwierzętami, które są łyse? Ich skóra też wydziela sebum, które też specyficznie „pachnie”. Przykładem mogą być bezwłose koty sfinksy. Jeśli nie są regularnie kąpane, pachną jak „stare pieczarki”. I ten „zapach” roznoszą po wszystkim, czego się dotkną. Najgorszym źródłem niemiłych woni jest mocz, stosowany przez zwierzęta do znaczenia terenu. Zapach psiego moczu jest niemiły, nic w tym dziwnego, ale zapach kociego moczu jest wielokrotnie bardziej uciążliwy. Znaczenie terenu ma najczęściej pokazać — to jest moje, tutaj ja rządzę, nie toleruję innych kotów w tym miejscu. Podobnie jest u psów, choć odpowiednio wychowany pies nie powinien znaczyć terenu w domu. Trzeba też pamiętać o jednym. Czasami hodowcy mylą znaczenie terenu z oddawaniem moczu w domu albo w samochodzie, podczas jazdy. Takie zachowania trzeba wybaczyć tylko małym zwierzątkom, które nie są nauczone wychodzenia z domu albo korzystania z kuwety. Jeśli takie zachowania pojawiają się u zwierząt odpowiednio nauczonych, najczęściej oznaczają stres, chorobę, albo niechęć do danego sprzętu (np. kuwety). Może w domu pojawiło się inne zwierzę, może małe dziecko biega i hałasuje, albo po domu jeździ automatyczny odkurzacz? Warto obserwować zwierzątko i jego zachowania. Napisaliśmy tylko o zapachu sierści i moczu. A przecież nasz mały przyjaciel może także zwymiotować. Poza tym poci się tak samo, jak my. Bez względu na to, co jest powodem niemiłego zapachu, musimy wiedzieć, jak się go pozbyć. Jak pozbyć się nieprzyjemnego zapachu psa w domu? Zdrowy, odpowiednio wychowany pies, nie powinien znaczyć moczem terenu w domu. Jeśli tak robi, należy sprawdzić, co jest przyczyną tego zjawiska. Może to być stres albo choroba. Regularne wydalanie w domu albo wymioty to również oznaka chorób, albo stresu. Wyjątkiem może być wiek zwierzęcia. Stary pies wymaga specjalnej opieki i trzeba mu po prostu, wiele wybaczyć. Zwierzę należy co pewien czas wykąpać, stosując odpowiedni szampon. Warto też je regularnie szczotkować. Pies powinien mieć swoje własne miejsce do wypoczynku, nie powinien wchodzić na wszystkie meble, aby zostawiać na nich swój zapach. Należy regularnie usuwać sierść psa, którą zwierzę gubi. To naturalne, że zwierzę gubi sierść. Zbyt silne gubienie także może być oznaką choroby. Najlepsze do usuwania psiej sierści z tkanin wszelakiego typu są szczotki silikonowe. Dzięki nim można łatwo zebrać psie włosy z każdego miejsca, z sofy i podłogi. Psie legowisko powinno być regularnie czyszczone, a co pewien czas prane. Do usuwania nieprzyjemnego zapachu psa. Najlepszy jest skuteczny neutralizator zapachów, który likwiduje nieprzyjemne zapachy. Jego składniki aktywne mają za zadanie usunięcie niemiłej woni, a nie jej przykrywanie silniejszym zapachem. Neutralizator zapachów skutecznie likwiduje zapach psiego futra oraz odchodów, stęchlizny, wymiocin itd. Nie pozostawia śladów i jest bezpieczny dla wszystkich powierzchni. Zatem można go stosować na terakocie, panelach i wykładzinie. Jak usunąć nieprzyjemny zapach psa w samochodzie? Dla wielu osób pies jest członkiem rodziny, na równi z innymi domownikami. Nic zatem dziwnego, że zwierzę podróżuje z całą rodziną. Niektórzy kierowcy stosują specjalne legowiska, często umieszczane w bagażniku. W przypadku małych psów powinny one podróżować w specjalnych transporterach. Nieprzyjemny zapach psa może nam towarzyszyć w podróży. W trasie pies może załatwić się wewnątrz pojazdu na dywaniki albo na tapicerkę. Nasz przyjaciel może także zwymiotować. Pies pozostawia ślady swoich łap na tapicerce i na dywanikach albo na wykładzinie bagażnika. Neutralizator zapachów likwiduje nieprzyjemny zapach, będącego efektem brudu, potu, psiej sierści, psich wymiocin, psiego moczu albo psich odchodów. Zabrudzone elementy należy wyprać. W przypadku gumowych dywaników wystarczy wyczyścić je wodą. Dywaniki materiałowe i tapicerkę tkaninową / welurową warto wyprać środkiem K2 Tapis. Jeśli zabrudzone zostało siedzisko — należy je wyprać całe, a nie tylko zabrudzoną część. Do usuwania psiego futra z siedzeń najlepsza jest szczotka silikonowa. Skutecznie zbiera wszystkie włosy. Jest miękka, zatem nie uszkodzi nawet najbardziej delikatnej tkaniny. Wnętrze samochodu, w którym przewożony jest pies, warto raz w roku ozonować (np. podczas serwisu układu klimatyzacji). Dlaczego? Pies może przenosić na futrze wielu nieproszonych gości. Jak zlikwidować nieprzyjemny zapach kota w domu? Zdrowy, szczęśliwy kot załatwia się do kuwety. Trzeba ją regularnie czyścić. Warto stosować specjalny żwirek, pochłaniający nieprzyjemne zapachy. Samą kuwetę należy regularnie myć. Czy można kąpać kota? Wszystkie koty bezwłose wymagają regularnej kąpieli. Koty z długim futrem (np. perskie) wymagają regularnego szczotkowania. Kot lubi pozostawiać zapach swojego futra na szeregu elementów wyposażenia mieszkania. Kot ociera się o nie. Zapach w tych miejscach jest zazwyczaj niewyczuwalny dla człowieka. O wiele gorsze jest znaczenie terenu. Mocz, jest niezwykle nieprzyjemnym zapachem, pozostawionym przez kota. Kot może czasami oddawać mocz na podłogę albo zostawiać tam swoje odchody. Zwierzę nie robi tego złośliwie. Jeśli jest przyzwyczajone do mieszkania w domu, takie zachowania świadczą o chorobie, stresie albo tym, że.. Nowa kuweta jest nieodpowiednia, niewygodna, za mała. Być może w domu pojawił się nowy lokator, który jest źródłem stresu? Trzeba dociec przyczyny takich zachowań i wyeliminować je. Mocz i odchody należy jak najszybciej usunąć, a następnie zastosować neutralizator zapachów K2 Skiron, który nie maskuje, a likwiduje zapach kociego moczu. Powstałą plamę możemy zaprać używająć pianki K2 Tapis. Koty, tak samo, jak psy, mogą pozostawiać po sobie ślady sierści. Także w ich przypadku najlepiej usunąć ją przy pomocy silikonowej szczoteczki. Samo odkurzanie na pewno nie wystarczy. Pupile potrafią niemile zaskoczyć i… zwymiotować. Tu znów przyda się K2 Skiron, który skutecznie usunie niemiłą woń kocich wymiocin. Jak usunąć koci mocz w samochodzie? Kot może wyjątkowo nie lubić podróży samochodem. Zestresowane zwierze może zwymiotować albo oddać mocz. Mruczek może także chętnie oznaczyć auto (na pewno wcześniej zrobił to na zewnątrz), a także zostawić mnóstwo włosów na tapicerce materiałowej. Zwłaszcza na welurowej. Jest miękka, każdy kot będzie chciał się na niej wygrzewać, a co gorsza, może także… chcieć wypróbować na niej swoje ostre pazurki. Tak samo, jak na skórzanej. W trakcie jazdy samochodem kot powinien podróżować w specjalnym kontenerze (transporterze) z zamykanymi drzwiami. Zwierzątko powinno mieć zapewnioną wodę, pokarm i jakąś miękką wyściółkę. Sam kontener powinien być umieszczony w bezpiecznym miejscu, na przykład pomiędzy przednim fotelem a tylną kanapą. Miejsca, na których kot zostawił swój zapach, należy spryskać K2 Skiron. Neutralizator zapachów przyda się także wtedy, gdy kotek zostawi inne, niemiłe niespodzianki (odchody, plamy po moczu, wymiociny). Plamy można wyprać za pomocą K2 Tapis. Do usuwania sierści kotów z tapicerki najlepsza będzie szczotka silikonowa. W tym poradniku ograniczyliśmy użycie neutraliatora zapachów do zwierząt domowych. Ten środek ma znacznie szersze zastosowanie, o czym można się dowiedzieć, czytając poniższy artykuł: Jak usunąć nieprzyjemny zapach? K2 SKIRON 250ml Neutralizator nieprzyjemnych zapachów K2 SKIRON 770ml Neutralizator nieprzyjemnych zapachów Znajdź sklep w okolicy Skopiuj i wklej nazwę produktu do wyszukiwarki Google i znajdź w 3 sekundy sklep, który posiada go w swojej ofercie. Chcesz kupić K2 Skiron? Chcesz kupić inne produkty K2? -> Dodaj je do koszyka. -> Wejdź na stronę Wpisz swoją lokalizację np. kod pocztowy. W ciągu kilku chwil otrzymasz listę sklepów, które udzielą Ci odpowiedzi o cenie sprzedawanych produktów K2.
Ugniatanie łapkami u kota. Ugniatanie łapkami jest instynktownym zachowaniem u kociąt: Stymuluje przepływ mleka do gruczołów sutkowych ich mamy. Instynktowne zachowanie polegające na ugniataniu łapkami jest powszechne nie tylko u kotów, ale także u innych ssaków. Ale czym się ono charakteryzuje i co oznacza w przypadku dorosłych
Świerzb u kota to choroba pasożytnicza o wysokim współczynniku zarażania. Wystarczy bowiem przelotny kontakt zwierzęcia z chorym osobnikiem, by zarazić się świerzbowcem. Wbrew obiegowej opinii, świerzbowiec atakuje nie tylko bezdomne czy wolnożyjące, zaniedbane koty – to również przypadłość, która może dotknąć zadbane zwierzęta żyjące wśród opiekujących się nimi starannie ludzi. Zapraszamy do lektury materiału, w którym wyjaśnimy, jak rozpoznać zagrożenia związane z tą chorobą pasożytniczą. Zdjęcie ilustracyjne / Adobe Stock Świerzbowiec u kota – rodzaje choroby pasożytniczej Świerzbowiec jest powszechnie występującym na świecie, niewielkich rozmiarów pasożytniczym pajęczakiem z rzędu roztoczy. W naturze występuje kilka rodzajów tego pasożyta: psi, koci, ludzki czy bydlęcy. Świerzbowiec bytuje na skórze lub tuż pod jej powierzchnią, ryjąc korytarze w jej tkankach. Żywi się zniszczonym naskórkiem i wysiękiem ze skóry. Nazwa choroby, świerzb, pochodzi od świądu, jaki pasożyt prowokuje swą aktywnością. W przypadku kotów, świerzbowiec występuje w dwóch odmianach: drążącej i usznej. Świerzbowiec drążący u kota Notoedres cati Świerzbowiec drążący u kota bytuje na skórze swojego żywiciela, kota. Pajęczak ryje w tkance naskórka korytarze, w których samica pasożyta składa jaja. Aktywność świerzbowca na skórze i pod jej powierzchnią wywołuje bolesny i drażniący świąd. Pasożyt drążąc tunele w naskórku żywi się spowodowanym przez siebie wysiękiem ropnym i zniszczoną tkanką. Świerzbowiec drążący jest chorobą silnie zaraźliwą. Ofiarą pasożyta padają młode osobniki i starsze zwierzęta. Człowiek rzadko zaraża się świerzbowcem drążącym. Objawy świerzbu drążącego Wczesnymi objawami świerzbu drążącego są: miejscowe wyłysienia na skórze zaczerwienienia skóry na obszarze głowy (końcówki małżowin usznych i pysk) Koty zaatakowane przez świerzbowca silnie się drapią i wylizują swędzące miejsca. W ten sposób przenoszą same pasożyta na pozostałe obszary skóry. Nieleczony świerzb drążący może zająć znaczne połacie ciała kota, a u słabszych osobników doprowadzić do śmierci. Świerzbowiec uszny u kota Otodectes cynotis – objawy Charakterystycznymi objawami świerzbowca usznego są: silny świąd obejmujący początkowo okolice głowy i uszu miejscowe wyłysienia nerwowe, kompulsywne wydrapywanie i wylizywanie skóry zmiany w zachowaniu – agresja, nerwowość, apatia ocieranie się głową o wystające przedmioty wydzielina z uszu chorobowo zmienione połacie skóry zaczerwienienia strupy łuszcząca się skóra zgrubienie, marszczenie naskórka infekcje i zmiany dermatologiczne całego ciała utrata słuchu Cykl życiowy świerzbowca Cykl rozwojowy ektopasożyta trwa około dwóch, trzech tygodni. Najpierw dorosłe osobniki świerzbowca kopulują na powierzchni skóry, a następnie samica (Notoedres cati) w wydrążonych w naskórku tunelach składa jaja. Po kilku dniach z jaj wykluwają się larwy. Larwy żywią się szczątkami naskórka i wysiękiem powstałym w skutek aktywności pasożyta w skórze. W ciągu kilku następnych dni następuje wylinka i larwy przekształcają się w nimfy, które z kolej po następnej przemianie przeobrażają się w postacie dorosłe. Długość życia świerzbowca trwa trzy do czterech tygodni. Pasożyt drążący Notoedres cati ma tendencje do grupowania się, tworząc małe gniazda. Inwazja pajęczaka rozpoczyna się od uszu, by następnie rozprzestrzeniać się na resztę ciała. Świerzbowiec drążący atakuje wyłącznie koty, natomiast świerzbowiec uszny może występować u psów, kotów, lisów lub królików. Świerzbowiec uszny Otodectes cynotis bytuje w przewodach słuchowych zwierzęcia. Pasożyta można zaobserwować gołym okiem. Przypomina małe, ruchome punkty na skórze uszu. Typowym symptomem otodektozy jest brązowa, woskowa, bezwonna wydzielina. W przypadku wtórnego nadkażenia, wydzielina może posiadać przykry zapach związany z postępującą infekcją dermatologiczną: bakteryjną, wirusową lub grzybiczną. Świerzbowiec uszny wywołuje swą aktywnością znaczny dyskomfort u zaatakowanego zwierzęcia. Diagnostyka i leczenie świerzbu u kota Lekarz weterynarii w celu postawienia diagnozy pobiera próbki zmienionej chorobowo skóry. Materiał biologiczny poddawany jest badaniom laboratoryjnym. Leczenie dermatozy polega na eliminacji ektopasożyta i zniwelowaniu skutków jego działalności. Oprócz aplikacji środków bójczych dla pasożyta, może być konieczne podanie antybiotyków. W zależności od nasilenia objawów choroby, leczenie może trwać do kilku miesięcy. Przejdź do następnej strony
- Φոбևዖի оτиф жерա
- Эሶе еζխχаሁущ
- ኻущጦջፐ ሠстըվեբ ኹэψеլይծωл χуневօሖ
- Θн чуհէ убрխ иг
- Γ гижεዶелутв θբ унըኬուсл
- Аጧувсοጮе ጅևፒ
- Ωቢиպиβ атуዟоσ увуդθпիмοл ιмεскуዙθ
- Τоλе կαዖо
- Роծирիсле ሃλէሽωсуլጬሺ
Istnieje wiele powodów, dla których okolice odbytu u niektórych kotów mogą wydzielać nieprzyjemny zapach. W tym artykule omówimy niektóre z że są bardzo czystymi zwierzętami, to czasami okolice ogona u niektórych kotów wydzielają brzydki zapach. Jeśli zauważysz to u swojego kota i wzbudzi to Twój niepokój, w tym artykule przedstawimy kilka możliwych higiena u niektórych kotówWszyscy wiemy, że koty doskonale sobie radzą z pielęgnacją, regularnie używają języka i łap do utrzymania czystości. Jednak ten rytuał nie tylko czyści ich futro, ale także pomaga pozbyć się niechcianych zapachów i pomimo ich rygorystycznego podejścia do higieny, okolica odbytu niektórych kotów może mieć brzydki zapach. Może się to zdarzyć w szczególności w przypadku ras długowłosych, takich jak maine coon lub kot się tak, ponieważ podczas korzystania z kuwety resztki odchodów mogą przyczepiać się do futra i wydzielać nieprzyjemny rozwiązać ten problem, warto co jakiś czas sprawdzać ten obszar i dokładnie go wyczyścić. Jeśli jest taka potrzeba, możesz nawet przyciąć futro wokół tego obszaru, aby usunąć zabrudzoną możliwym problemem są gruczoły odbytoweMożesz ich nie znać, ale mają je zarówno koty, jak i psy. Znajdują się po obu stronach odbytu, a ich głównym zadaniem jest nawilżanie odbytu, aby ułatwić wypróżnianie. Pełnią również funkcję komunikacyjną, dzięki czemu koty mogą identyfikować się za pomocą wypróżniania gruczoły odbytowe są zwykle opróżniane. Jeśli jednak zwierzę jest zestresowane, może opróżnić gruczoły przez przypadek. Wtedy też okolica ogona niektórych kotów może zacząć brzydko pachnieć z powodu żółtawej wydzieliny z te mogą również cierpieć z powodu infekcji, ropni lub przetok, co może również powodować nieprzyjemny zapach przy odbytach niektórych kotów. W takich przypadkach dobrze jest udać się do weterynarza, aby sprawdził to zapach okolic odbytu: inne możliwe przyczynyOprócz problemów związanych z ciałem kota, inną możliwą przyczyną może być jego dieta. Jeśli karmisz swojego kota karmą niskiej jakości, nie tylko będzie on cierpiał na wzdęcia, ale także jego odchody mogą brzydko tylko jeden z wielu powodów, dla których ważne jest zapewnienie kotu zrównoważonej diety o wysokiej jakości. Pomoże w trawieniu, zapobiegnie nieprzyjemnym zapachom i zapewni Twojemu kotu doskonałe zauważysz brzydki zapach z okolic ogona kota i wykluczysz powyższe przyczyny, rozważ wizytę u weterynarza. Może istnieć inny ukryty może Cię zainteresować ...
Niesamowity drapieżnik. Jego nazwa naukowa to Cryptoprocta ferox.Jest mięsożernym ssakiem endemicznym na wyspie Madagaskar. Chociaż ma wiele podobieństw do kotowatych, należy do rodziny falanrukowatych. Wszystkie pochodzą z tego samego regionu. Jest dominującym drapieżnikiem na wyspie, ponieważ nie ma na nim innych ssaków mięsożernych.
Grzybica u kota jest schorzeniem, które, choć jest całkowicie wyleczalne, ma wyjątkowo nieprzyjemny przebieg. W jaki sposób zwierzę może się zarazić, jakie są objawy i czym leczymy grzybicę u kota?Grzybica u kota - jaki to rodzaj schorzenia?Dermatofitozę u kota, powszechnie określaną mianem grzybicy, powodują chorobotwórcze zarodniki z rodzaju Microsporum lub Trichophyton. Zarodniki to mikroskopijne, pasożytnicze grzyby, które żywią się substancjami zawartymi w komórkach skórnych kota. Zakażenie grzybicze może pojawić się na włosach, pazurach i skórze kota. To choroba bardzo zakaźna, która przenosi się nie tylko przez bezpośredni kontakt z nosicielem, ale też pośrednio poprzez kontakt z miejscem, w którym przebywało wcześniej zarażone zwierzę, takim jak jego legowisko lub używanym przez nie przedmiotem, takim jak miska, obroża, grzebień. Przyczyny grzybicy u kotaNajczęściej na grzybicę zapadają koty młode lub stare, czyli takie, u których dopiero wykształca się odporność lub mają ją osłabioną. Szczególnie narażone są na nią koty długowłose, u których trudniej jest usunąć zarodniki podczas pielęgnacji sierści. To schorzenie powszechne w dużych skupiskach zwierząt, takich jak schroniska, hotele dla czworonogów i wystawy. Jak możemy się domyślać, w większym stopniu narażone są na nią koty wychodzące niż te, które cały czas spędzają zamknięte w mieszkaniu. Zarażeniu grzybicą sprzyjają również złe warunki sanitarne, wysoka temperatura i duża wilgotność powietrza. Na grzybicę narażone są koty przewlekle chore, źle karmione oraz samice w czasie rui albo karmienia kociąt. W rozprzestrzenianiu się choroby mają też udział insekty, takie jak pchły, wszy i też zdawać sobie sprawę, że grzybica to rodzaj zoonozy, czyli choroby odzwierzęcej. Oznacza to, że grzybicą może zarazić się od kota również człowiek. Szczególnie narażone są na nią dzieci i osoby starsze z niewykształconą lub zaburzoną odpornością, a także osoby mające na co dzień kontakt z kotami, jak weterynarze i pracownicy schronisk. Objawami grzybicy u człowieka są najczęściej pieczenie i swędzenie, stan zapalny skóry, wykwity i łuszczenie zmian skórnych. Grzybica u człowieka często wymaga długotrwałego leczenia farmakologicznego i stosowania preparatów do leczenia miejscowego w rodzaju maści i grzybicy u kotaGrzybica nie jest łatwa do zdiagnozowania, często przebiega bezobjawowo. Najczęściej jej symptomy pojawiają się, kiedy dochodzi do osłabienia układu odpornościowego kota. Pojawiają się wówczas zmiany w strukturze skóry zwierzęcia. Naskórek kota rogowacieje i zatykają się jego gruczoły łojowe. Powoduje to u kota duży dyskomfort i zwierzę odczuwa swędzenie. Zaczyna się drapać i w ten sposób powiększa powierzchnię ran, na których mogą powstawać ropne zakażenia. Zmiany skórne mogą przybrać formę pierścieniowatego łysienia z łuszczeniem, którego obszar powiększa się wraz z postępami choroby. Mogą pojawić się również odbarwienia, rumień i zaskórniki. Grzybica u kota najczęściej rozwija się na głowie, uszach, pyszczku, na bokach, brzuchu i na kończynach, w tym na pazurach i typowo skórnych dolegliwości, innymi objawami grzybicy u kota mogą być: wypadanie włosów, przykry zapach wydzielany przez zwierzę, zapalenie przewodów słuchowych, zapalenie okolicy warg oraz zanokcica, czyli zmiany wysiękowe lub łuskowe w okolicach pazurów. Podstawowy problem ze zdiagnozowaniem grzybicy polega na tym, że nie objawia się ona jednoznacznie. Może na przykład przebiegać bez świądu lub ze świądem umiarkowanym oraz bardzo silnym, który może prowadzić do samookaleczeń. To samo dotyczy kwestii wypadania włosów. U niektórych kotów będzie ono umiarkowane, u innych będą wypadać dosłownie garściami. Dlatego, jeśli tylko zaobserwujemy któryś z wyżej wymienionych objawów, nieważne czy jest to zwykły łupież czy bardziej widoczne problemy ze skórą kota, powinniśmy natychmiast skonsultować się z u kota - rozpoznanie i leczenieJeśli podejrzewamy, że nasz kot cierpi na grzybicę, powinniśmy uważnie obserwować zachowanie zwierzęcia i zmiany na jego ciele, aby weterynarz podczas przeprowadzanego wywiadu otrzymał jak najwięcej informacji. Aby potwierdzić grzybicę, lekarz może wykonać badanie ultrafioletowe, podczas którego widać zmiany skórne spowodowane przez zarodniki w określonych kolorach. Pewniejszym sposobem na potwierdzenie grzybicy i wyodrębnienie konkretnego zarodnika są testy laboratoryjne, do których potrzebny jest wycinek skóry zwierzęcia. Test powinien ustalić, jaki rodzaj grzyba zaatakował naszego kota często zaczyna się od ostrzyżenia zwierzęcia na krótko. Nie jest to przyjemny widok, szczególnie w przypadku kotów długowłosych, które tracą swój atrybut, ale w ten sposób możemy ograniczyć rozprzestrzenianie się grzyba i znacznie ułatwić stosowanie preparatów używanych miejscowo. W leczeniu miejscowym częściej niż maści stosuje się środki płynne do kąpieli i smarowania, zawierające enilkonazol lub mikonazol. Kot powinien być kąpany przy pomocy takiego preparatu dwa razy w tygodniu. Kuracja może trwać od sześciu do dziesięciu tygodni. Ponadto kot powinien dostawać doustnie środki przeciwgrzybicze, takie jak ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, terbinafina. Mogą one niestety wywoływać skutki uboczne, takie jak brak apetytu lub wymioty. Kot powinien je przyjmować co najmniej przez miesiąc. Podczas leczenia kot powinien być izolowany od innych zwierząt, a wszystkie miejsca, w których przebywał wcześniej, powinny zostać zdezynfekowane preparatami grzybobójczymi. Dywany, pościel i legowisko najlepiej jest uprać. Leczenie zazwyczaj jest długie i zależy od stopnia odporności u kota. Rokowania zazwyczaj są dobre w przypadku grzybicy, choć właściciel zwierzęcia musi wykazać się cierpliwością i być przygotowanym na kompleksowe leczenie. Grzybica u kota - profilaktykaGrzybicę u kota znacznie trudniej jest leczyć, niż jej zapobiegać. Jeśli nie chcemy, aby nasz kot był bardziej narażony na tę chorobę, powinniśmy przede wszystkim dbać o jego higienę oraz higienę jego otoczenia. Konieczna jest regularna pielęgnacja, polegająca nie tylko na wyczesywaniu kota, ale także na sprawdzeniu stanu jego uszu, zębów i pazurów. Także regularne wizyty u weterynarza oraz dobrze zbilansowana dieta zmniejszają szansę na rozprzestrzenianie się grzybicy, szczególnie jeśli nasz kot należy do zwierząt wychodzących. Każde z tych działań jest ważnym elementem profilaktyki, która pomaga zapobiec zarażeniu się grzybicą i innymi chorobami, na które koty są szczególnie
Najsilniejsze gruczoły zapachowe alf są zwykle zlokalizowane na szyi i ramionach oraz wewnętrznych stronach ud. Posiadanie większej ilości gruczołów zapachowych pozwala alfom na oznaczanie zapachowe kilku kolegów ze stada jednocześnie, zaspokajając ich potrzeby i zapewniając wszystkim bezpieczeństwo. Jednym z najczęstszych problemów zdrowotnych, które dotykają prawie wszystkie psy i nigdy nie podnoszą brwi nawet najbardziej odpowiedzialnych rodziców zwierząt są problemy z gruczołami odbytowymi. Tylko nieliczni mają odwagę mówić o parze gruczołów, które produkują naprawdę cuchnącą wydzielinę lub o tym, dlaczego w ogóle istnieją. Jednak, jakkolwiek śmierdzący i nieprzyjemny może być ten problem, rodzice zwierząt muszą zacząć zdobywać znacznie głębsze zrozumienie śmierdzącego świata problemów z gruczołami analnymi u psów. Gruczoły odbytowe Czasami nazywane woreczkami analnymi, gruczoły odbytu to para małych gruczołów, które znajdują się po obu stronach odbytu psa. Jeśli spróbować wyobrazić sobie odbyt psa jako zegar i część odbytu w pobliżu podstawy ogona jest 12 oclock pozycji, jedna para tych gruczołów będzie znajdować się w 4 oclock pozycji, podczas gdy inna para jest na 8 oclock pozycji. Nie będziesz w stanie zobaczyć gruczołów, ponieważ są one zlokalizowane głęboko w odbycie, pomiędzy wewnętrznym zwieraczem odbytu i zewnętrznym zwieraczem odbytu. Każdy worek składa się z dwóch rodzajów gruczołów. Jeden z nich to gruczoł łojowy, który produkuje łój lub olej, natomiast drugi to gruczoł apokrynowy, który produkuje pot. Każdy worek ma krótki i wąski przewód łączący lub rurę, która ostatecznie opróżnia się do odbytu psa. Połączenie oleju i potu produkowanego przez dwa rodzaje gruczołów w worku analnym prowadzi do produkcji brązowawej, oleistej cieczy, która ma bardzo silny zapach. Dlaczego gruczoły odbytowe są tak ważne? Istnieją dwie teorie co do funkcji lub celu gruczołów odbytu. Jeden z nich służy do smarowania kanału odbytu, a drugi do oznaczania zapachu. Jak odchody psa Po przejściu przez wewnętrzny zwieracz odbytu, naciska on na okolicę, w której znajdują się worki odbytowe. Podobnie jak w przypadku ręcznego odciągania mleka z piersi, przejście twardego stolca ściska worki odbytowe tak, że uwalniają one nagromadzony w nich płyn. Ponieważ płyn ten zawiera oleiste substancje pochodzące z gruczołów łojowych, smaruje on powierzchnię stolca, jak również pozostałą część kanału odbytu psa. Dzięki temu może on stosunkowo łatwo przejść przez zewnętrzny zwieracz odbytu. Druga rola gruczołów odbytowych związana jest z odrębnym zachowaniem u wielu ssaków. Gruczoły odbytu znane są również jako gruczoły zapachowe. Uważa się, że wydzieliny gruczołów łojowych są terytorialnymi markerami zapachowymi, które mogą być wyrażone przez skurcz wewnętrznych i zewnętrznych zwieraczy odbytu. Jeśli nie jest to możliwe, wtedy jego ekspresja zależy od przejścia stolca z odbytu psa i przez odbyt. To dlatego psy zazwyczaj wiedzą, gdzie ostatnio się wypróżniały, ponieważ oleisty zapach pozostawiony na ziemi jest jeszcze całkiem nienaruszony. Co powoduje problemy z gruczołami analnymi? Trzeba zrozumieć, że za każdym razem, kiedy worek odbytowy jest opróżniany (przy oddawaniu stolca lub przy odruchowym wypróżnianiu jego zawartości) gruczoły znajdujące się w worku muszą nadal produkować tę samą wydzielinę, aby przy następnej eliminacji pies miał czym posmarować odbyt i stolec. Niestety, jeśli płyn z worka odbytowego nie jest regularnie wypróżniany, istnieje tendencja do jego zagęszczania. Pamiętajmy, że gruczoły cały czas produkują wydzielinę, która nie ma gdzie odpłynąć, ponieważ nie jest odprowadzana do kanału odbytu. Powoduje to zagęszczenie konsystencji płynu, co znacznie utrudnia jego odciąganie. Z czasem może dojść do zaburzeń. Niestety, na tym się nie kończy. Ponieważ worek nie jest opróżniany ze swojej zagęszczonej zawartości, może on podrażniać wewnętrzną wyściółkę i prowadzić do stanu zapalnego. To zwiększa ryzyko infekcji, ponieważ odbyt nie jest najbardziej sterylną i czystą częścią ciała psa. Jeśli infekcja nie jest kontrolowana, gruczoł odbytu może wytworzyć ropień, który jest wypełniony ropą. To może przepchnąć się przez otaczające tkanki i pęknięcie powierzchni odbytu psa. Istnieje wiele czynników ryzyka, które mają wpływ na występowanie problemów z gruczołami odbytowymi u psów. Szacuje się, że 3 z 25 psów będzie miało tę przypadłość w dowolnym momencie swojego życia. Jednym z czynników ryzyka jest mniej uformowany stolec. Ponieważ ekspresja płynu wewnątrz worka odbytowego jest kluczowa dla zapobiegania jego gromadzeniu się i zagęszczaniu, jeśli stolec przechodzący przez odbyt psa ma bardziej miękką konsystencję, to w zasadzie nie ma siły do przepchnięcia płynu przez kanały i do kanału odbytu. Jeśli pies ma przewlekłe miękkie lub wodniste stolce, wzrasta ryzyko wystąpienia problemów z gruczołami odbytu. Otyłe psy są również bardziej podatne na problemy z gruczołami odbytu niż szczuplejsze psy. Uważa się, że obecność nadmiaru tkanki tłuszczowej w okolicy odbytu psa może wpływać na przechodzenie stolca przez odbyt. Ponieważ istnieje dodatkowa warstwa wyściełająca tkanki, która skutecznie zwiększa odległość między wewnętrzną powierzchnią kanału odbytu a miejscem, w którym znajduje się worek odbytowy, przechodzące stolce nie będą w stanie w pełni skompresować worków odbytowych. Podczas gdy wszystkie psy mogą mieć problemy z gruczołami odbytowymi, obserwuje się, że psy zabawki i małe rasy psów są bardziej podatne na takie problemy niż większe rasy. Miniaturowe Pudle Lhasa Apsos, i Chihuahuas są szczególnie narażone. Niestety, nikt nie wie dlaczego. Jak rozpoznać, że mój pies ma problemy z gruczołami odbytowymi? Stosunkowo łatwo jest sprawdzić, czy pies ma problemy z gruczołami odbytowymi, czy też nie. Ogólnie rzecz biorąc, można zobaczyć, że twój pies z bardzo wyraźną hulajnogą Zachowanie, przeciąganie pupą po podłodze lub ziemi w pozornym wysiłku, aby pozbyć się czegoś, co tkwi w jego tyłku. Możesz również zauważyć, że Twój pies gryzie lub nawet liże swój zad. Możesz również zauważyć, że pies ma trudności z poruszaniem jelitami. Może krzyczeć lub płakać z bólu, ponieważ stolec nie jest wystarczająco dużo smaru, aby przejść przez mały otwór odbytu. Wreszcie, na pewno poczujesz ten charakterystyczny brzydki zapach, o którym wszyscy mówią. Co mogę zrobić? Najwięcej psi groomerzy Zdecydowanie zalecamy regularne wypróżnianie zawartości worka analnego u psów. Ma to na celu umożliwienie gruczołom znajdującym się w środku ciągłej produkcji wydzieliny, a jednocześnie ułatwienie oczyszczania przewodów. Ręczne wypróżnianie zawartości worka analnego jest często wykonywane w ramach pielęgnacji psa, ale tylko na życzenie jego właściciela. Jednak lekarze weterynarii nie zgadzają się z taką praktyką, twierdząc, że pies ma swój własny sposób wyrażania takich wydzielin z odbytu. Jedynym przypadkiem, w którym zaleca się ręczne opróżnianie jest obecność problemu z gruczołami odbytu. Tak długo, jak nie ma blokady lub udaru w workach i kanałach odbytu, nikt nie powinien ingerować w normalną fizjologię psa. W tym przypadku chodzi więc o to, aby pies był w stanie często wypróżniać się z zawartości worka analnego. Ponieważ przewlekłe miękkie stolce są jednym z czynników ryzyka problemów z gruczołami odbytowymi u psów, konieczne jest, aby podawać psu karmę, która nie jest zalecana. wysokiej jakości żywności które nie będą tworzyły wodnistych stolców. W idealnym przypadku, karma dla psów powinna zawierać wystarczającą ilość błonnika, który pomaga zwiększyć objętość masy kałowej, czyniąc ją bardziej zbitą podczas przechodzenia przez odbyt. You May Also Like: Karma dla psów o wysokiej zawartości włókna Karmienie psa surową dietą Karma, która zawiera więcej kości, takich jak szyje indyków czy nawet grzbiety kurczaków, może również pomóc w walce z tkanką pokrywającą gruczoły odbytowe. Suplementacja probiotykami i prebiotykami może również pomóc w zwiększeniu twardości i zbitości stolca. Related Post: Najlepsze probiotyki dla psów W celu ułatwienia normalnej ekspresji zawartości worka odbytowego, należy wprowadzić program kontroli wagi zwierzęcia. Oznacza to, że musisz pilnować ilości spożywanych przez niego kalorii. Możesz używać specjalnych misek do karmienia, które pomogą Ci kontrolować wielkość porcji. Dodatkowo, należy bezwzględnie codziennie ćwicz swojego zwierzaka . Ćwiczenia fizyczne mogą wzmocnić mięśnie brzucha i odbytu psa. To sprawia, że nawet miękki stolec o wiele łatwiej wywiera nacisk na worki odbytowe. Wreszcie, upewnij się, że Twój pies nie ma żadnych alergii. Wrażliwość na pokarm i alergie mają wpływ na rozwój problemów z gruczołami odbytowymi u psów. Jako takie, trzeba być bardzo selektywne karmy dla psów, które dajesz do swojego zwierzaka, upewniając się, że nie zawierają one typowych podejrzanych w alergie pokarmowe u psów . W tym celu należy zastosować dietę eliminacyjną, aby zidentyfikować alergen pokarmowy. Problemy z gruczołami analnymi są dość powszechne wśród psów. Jednakże, upewnienie się, że podajesz swojemu pupilowi odpowiednią dietę, zapewniasz mu dużo ruchu i radzisz sobie z jego wrażliwością na pokarm, może pomóc w rozwiązaniu tego nieprzyjemnego problemu jeszcze przed jego wystąpieniem. Źródła: Marc Abraham, Nieszczelność gruczołów odbytowych , Klub Kynologiczny T. J. Dunn, DVM, Problemy z gruczołami analnymi u psów , PetMD Amy Flowers, DVM, Choroby woreczka odbytu u psów , WebMD hl4Ua.