🐆 Polskie Zwolnienie Lekarskie W Niemczech

Możliwość wizyty u lekarza jest dokładnie opisana w federalnym prawie pracy. Zasadniczo zatrudnieni w Niemczech nie mają prawa do płatnej nieobecności na czas wizyty w gabinecie lekarskim. Takie prawo obowiązuje tylko w kilku wyjątkach. Jeśli w zbiorowym układzie pracy ustalono, jakie prawa przysługują w takiej sytuacji

Choroba w Polsce: Co robić? Jeżeli zachorujecie Państwo w Polsce, musicie pamiętać, aby odpowiednio wcześnie zgłosić chorobę swojemu niemieckiemu pracodawcy. Jest to zawsze konieczne, jeżeli podczas podróży nie możecie Państwo pracować z powodów zdrowotnych. Choroba na urlopie w Polsce? – Kiedy zwolnienie lekarskie jest obowiązkowe Bardzo uciążliwe: Od dawna cieszycie się Państwo na swój wyjazd do Polski, a potem w Polsce chorujecie. Jeżeli nawet musicie Państwo odwiedzić lekarza lub szpital, to zazwyczaj pierwszą myślą jest: Czy moja niemiecka kasa chorych zapłaci za leczenie w Polsce? Bardzo ważne jest również, aby zgłosić chorobę swojemu niemieckiemu pracodawcy. Jest to obowiązkowe podczas pobytu w Polsce, jeżeli z tą samą chorobą w Niemczech zgłoszono by, że Państwo jesteście niezdolni do pracy. Odpowiednio reguluje to § 5 ust. 2 niemieckiej ustawy o kontynuacji wynagrodzenia (EFZG): „Jeśli pracownik w momencie rozpoczęcia niezdolności do pracy przebywa za granicą, jest on zobowiązany do poinformowania pracodawcy o niezdolności do pracy, przewidywanym czasie jej trwania oraz adresie w miejscu pobytu w możliwie najszybszy sposób”. O niezdolności do pracy i przewidywanym czasie jej trwania należy poinformować również niemiecką kasę chorych w przypadku choroby w Polsce zgodnie z § 5 ust. 2 EFZG. Niemiecki pracodawca musi ponieść koszty przekazania zgłoszenia choroby Najszybszą możliwą metodą przekazania” jest zazwyczaj rozmowa telefoniczna z niemieckim pracodawcą. Nie musicie się Państwo obawiać wysokich kosztów, nawet poza Unią Europejską, ponieważ muszą one być ponoszone przez niemieckiego pracodawcę. W zależności od tego, jakie kanały komunikacji są powszechne w Państwa zakładzie, e-mail lub SMS może być również „najszybszą możliwą drogą przekazu”. Ważne jest tylko, aby trafił on bezpośrednio do kierownika lub działu personalnego. Zgłoszenia niemieckiego pracodawcy może dokonać również towarzysz podróży dla Państwa. Czy w Niemczech konieczne jest pisemne zaświadczenie lekarskie? Tak. Jeżeli jesteście Państwo niezdolni do pracy, to nie możecie uniknąć wizyty u polskiego lekarza podczas urlopu w Polsce – i to już od pierwszego dnia choroby. Tylko w ten sposób można udowodnić, ile dni urlopu w sumie Państwo chorowali, a następnie ponownie zaliczyć je na Państwa konto. Zaświadczenie o niezdolności do pracy od polskiego lekarza w Niemczech ma w zasadzie taką samą wartość dowodową jak zwolnienie lekarskie wystawione przez niemieckiego lekarza. Warunkiem jest jednak, aby polskie zaświadczenie zawierało wszystkie niezbędne informacje. Na przykład, musi on wyraźnie stwierdzać, że nie jesteście Państwo „tylko” chorzy, ale również niezdolni do pracy. W takim przypadku niemiecki pracodawca z reguły musi przyjąć polskie zwolnienie lekarskie – chyba, że może przedstawić uzasadnione wątpliwości. Czy muszę natychmiast wysłać zwolnienie lekarskie do niemieckiego pracodawcy? Nie. Jeżeli pracodawca jest informowany z Polski, wówczas należy jak najszybciej przedłożyć pisemne zaświadczenie o niezdolności do pracy. Nie ma jednak na to ustawowego terminu. Dlatego z reguły możecie to Państwo zrobić bezpośrednio po powrocie z Polski. Alternatywnie można skorzystać z uproszczonego sposobu złożenia pisemnego zaświadczenia o niezdolności do pracy, jeżeli jesteście Państwo na urlopie w Unii Europejskiej: zaświadczenie przekazujecie Państwo do niemieckiej kasy chorych w Polsce. Ta ostatnia przekazuje je do Państwa kasy chorych w Niemczech, która z kolei przesyła je do niemieckiego pracodawcy. Ta uproszczona procedura jest możliwa również w krajach, które nie należą do Unii Europejskiej, ale mają odpowiednią umowę o zabezpieczeniu społecznym z Niemcami – na przykład Norwegia, Szwajcaria i Turcja (od grudnia 2019). Jeżeli w końcu po powrocie z Polski nadal chorujecie Państwo i jesteście niezdolni do pracy, musicie niezwłocznie zgłosić to swojemu niemieckiemu pracodawcy i niemieckiej kasie chorych. PODSUMOWANIE Jeżeli zachorujecie Państwo w Polsce i nie będziecie mogli pracować, musicie jak najszybciej poinformować o tym niemieckiego pracodawcę, np. telefonicznie. Ponadto, obowiązkowe jest pisemne zaświadczenie o niezdolności do pracy od polskiego lekarza. Nie musi to być jednak natychmiast wysłane do pracodawcy w Niemczech. Polscy pracownicy w Polsce mogą skorzystać z uproszczonej procedury wysyłania zaświadczenia. Używamy technicznie niezbędnych plików cookie, aby strona była wyświetlana poprawnie. Te pliki cookie są niezbędne, aby można było korzystać z podstawowych funkcji, takich jak bezpieczeństwo, weryfikacja użytkownika i zarządzanie siecią. Do Polityki Prywatności urlop a zwolnienie lekarskie w Niemczech . Pracuję w Niemczech na czas określony. Ze względu na brak pracy dostałam wypowiedzenie, które kończy się 12.12.2014. Równocześnie przebywam na zaległym urlopie też do 12.12.2014. Od wczoraj mam zwolnienie lekarskie do dnia 22.12.2014 i przedłuży

Jeśli pracujesz za granicą, tam jesteś ubezpieczony, a w Polsce dopadła cię choroba, masz prawo do zwolnienia lekarskiego, które będzie honorowane za Jeżeli ktoś pracuje oficjalnie za granicą - w którymkolwiek kraju Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu EFTA - na przykład Islandii, Liechtensteinie, Norwegii i Szwajcarii, płaci tam składkę zdrowotną, przyjedzie do Polski i tu zachoruje, to nie tylko przysługuje mu leczenie, ale także zwolnienie lekarskie - informuje Beata Szczepanek, rzecznik prasowy świętokrzyskiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Zwolnienie jest honorowane w wyżej wymienionych państwach. Pacjent powinien druk L4 zanieść do oddziału ZUS, który znajduje się na terenie, gdzie aktualnie przebywa - czyli np. do Kielc, Radomia, Tarnobrzega - i ZUS to zwolnienie przesyła dalej. Dalej, to znaczy do Kasy Chorych, Funduszu Zdrowia, Funduszu Ubezpieczeń (nazwę i adres instytucji musi podać chory), czyli instytucji ubezpieczającej od choroby w kraju, w którym pracuje. Nie do zakładu pracy. Do zakładu pracy natomiast powinien zadzwonić od razu na początku zwolnienia, poinformować o swojej nieobecności i dowiedzieć się, czy firma nie będzie wymagała jakiegoś dodatkowego zaświadczenia, bowiem różne przepisy obowiązują w różnych krajach. Podobnie jest w przypadku, gdy zachorujemy z granicą i nie możemy o czasie wrócić do pracy, to dzwonimy do firmy, powiadamiamy i bierzemy zwolnienie i przez ubezpieczyciela przesyłamy do Polski. Tu jednak mogą być problemy, gdyż w niektórych krajach zachodnich przy lżejszych niedyspozycjach nie funkcjonuje coś takiego jak zwolnienie lekarskie - tam wierzą na słowo, że ktoś jest chory. Prosimy więc o druk, jaki dany kraj Nasze zwolnienia są honorowane w Europie -

Tak. Zgodnie z obowiązującym prawem pracy, pracodawca może wymagać zaświadczenia od lekarza tuż po zgłoszeniu umowy. Dodatkowo jego żądanie nie jest obwarowane żadnymi przesłankami, które o tym decydują. Czy zażąda zwolnienia przed upływem trzech dni czy też nie - leży w jego dobrej woli. Nie mam zwolnienia lekarskiego ale
średnia: 1, głosów: 1Czy to pytanie jest pomocne?9 września 2019, 17:50 · Autor:PawelWitam, czy jeżeli pracuje w niemczech na niemieckich warunkach mogę iść do lekarza w PL?Dodaj odpowiedźOdpowiedziOpublikuj naciskając EnterodpowiedzAnonimZgłoś14 września 2019, 14:07Odpowiedzuj, komus sie mocno nie chce pracowac...Anonim10 września 2019, 22:42Użytkownik został zbanowany. Treść jest września 2019, 12:36OdpowiedzA co jeżeli jestem chory i mam zwolnienie lekarskie? Też może mnie zwolnić?kelloZgłoś10 września 2019, 13:21W DE nie ma przepisu zabraniającego zwolnienia pracownika bedacego na zwolnieniu lekarskim. Jesli nie zgadzasz sie ze zwolnieniem z pracy, musisz w ciagu 3 tygodni wniesc skarge do sadu pracy. Jak przegapisz ten termin, to zaden sad ci potem nie września 2019, 13:04Oczywiscie ze moze Cie zwolnic jesli bedziesz na prawo w września 2019, 11:04OdpowiedzJeszcze jedno pytanie, żona za niedługo rodzi i czy w Polsce otrzymam opiekę nad 2 dzieckiem lub żoną?kelloZgłoś10 września 2019, 11:36Porozmawiaj z pracodawca o urlopie tacierzynskim:musisz ten fakt mu zglosic 7-tygodni wczesniej zeby mial czas na znalezienie zastępstwa na Twoje stanowisko,poza tym mozesz wykorzystać bieżący urlop i pomoc zonie w opiece nad bedziesz ciagnal zwolnienia to pożegnasz sie z września 2019, 11:26Opieke mozesz dostać ale niemiecki pracodawca szybko Cie września 2019, 10:10Odpowiedz
Zwolnienie L4 i nie tylko. Za pośrednictwem Medicept można otrzymać nie tylko e-zwolnienie lekarskie online. Klienci mogą także skorzystać z innych usług. Recepta online – otrzymana drogą elektroniczną recepta może być zrealizowana w każdej aptece w Polsce. W Medicept można ją otrzymać na dwa sposoby.
Przy podejmowaniu pracy w sąsiednim kraju powstaje wiele pytań. Na temat ubezpieczenia zdrowotnego, zasiłku rodzinnego, ubezpieczenia emerytalno-rentowego czy ubezpieczenia wypadkowego. Dotyczy to w szczególności pracowników przygranicznych, mieszkających w jednym kraju i pracujących w drugim. Gdzie opłacam moje składki ubezpieczeniowe? W którym kraju mogę pójść do lekarza, kiedy zachoruję? Jakie świadczenia otrzymam ja i moja rodzina w miejscu zamieszkania? Są to typowe kwestie zabezpieczenia społecznego i ważne jest te prawa znać i je egzekwować. Na tej stronie w sposób krótki i konkretny odpowiadamy na najważniejsze pytania. Kim jest pracownik przygraniczny? Pracownik przygraniczny to osoba wykonująca pracę najemną lub na własny rachunek w Państwie Członkowskim, która zamieszkuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego, gdzie co do zasady powraca każdego dnia lub co najmniej raz w tygodniu (rozp. (WE) nr 883/2004). Niniejsza publikacja dotyczy tylko pracowników, a nie osób pracujących na własny rachunek. Uwaga: Oprócz tej definicji pracownika przygranicznego istnieje definicja z prawa podatkowego, zapisana w kilku umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania lub regulacjach specjalnych, według których pracownicy przygraniczni pod pewnymi warunkami podlegają obowiązkowi podatkowemu w kraju zamieszkania. Jednak w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania między Niemcami a Polską i Czechami nie ma takich szczególnych regulacji. Gdzie ubezpieczeni są pracownicy przygraniczni? Zasadniczo pracownicy transgraniczni ubezpieczeni są w kraju, w którym pracują. Również w razie krótkoterminowych pobytów w celu świadczenia pracy jest więc konieczne przystąpienie do systemu ubezpieczeń społecznych kraju zatrudniającego. Składki do systemów zabezpieczenia społecznego opłaca się więc w miejscu pracy. Ze świadczeń można częściowo korzystać również w miejscu zamieszkania. O szczegółach dowiesz się w poniższych punktach. Generalnie zgodnie z regułami wspólnotowymi UE obowiązuje zasada, że pracownicy transgraniczni w sprawach zabezpieczenia społecznego nie mogą być traktowani gorzej niż pracownicy, którzy mieszkają i pracują w tym samym kraju. UWAGA: Komisja Europejska przedłożyła propozycję zmian w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Obecnie jest ona konsultowana. Wyżej wymienione zasadnicze reguły będą nadal obowiązywać. Mogą jednak nastąpić zmiany dot. szczegółów. Dotyczy to w szczególności ubezpieczenia na wypadek bezrobocia. O zmianach będziemy informować na tej stronie. Co należy do zabezpieczenia społecznego w Niemczech? Podstawowe zasady Zasadniczo wobec pracowników istnieje obowiązek ubezpieczeniowy. Pod pewnymi warunkami jest możliwe dobrowolne ubezpieczenie lub współubezpieczenie członków rodziny w przypadku osób, które nie podlegają obowiązkowi ubezpieczeniowemu. Składki na ubezpieczenie społeczne są opłacane wspólnie przez pracowników i pracodawców. Ubezpieczenie społeczne Pracownicy Pracodawcy Ubezpieczenie na wypadek bezrobocia 1,250% 1,20% Ubezpieczenie zdrowotne 7,300% 7,300% Ubezpieczenie pielęgnacyjne 1,525% 1,525% - Bezdzietni powyżej 23. roku życia 1,875% 1,525% - Ubezpieczenie pielęgnacyjne Saksoni 2,025% 1,025% - Bezdzietni powyżej 23. roku życia Saksonia 2,375% 1,025% Ubezpieczenie emerytalne 9,300% 9,300% Jak czytać tabelę: Składka odprowadzana na ubezpieczenie na wypadek bezrobocia wynosi dla pracodawcy i pracownika po 1,20% wynagrodzenia brutto. Ubezpieczenie wypadkowe: Opłacane jest wyłącznie przez pracodawcę. Wysokość zależna jest od klasy zagrożenia. Dalsze uwagi: Niektóre kasy chorych pobierają składki dodatkowe. Od są one finansowane parytetowo przez ubezpieczonych i pracodawców. Jeżeli roczny dochód brutto przekracza tak zwaną górną granicę podstawy wymiaru składki, to składkę oblicza się na podstawie górnej granicy podstawy wymiaru składki. Ubezpieczenie na wypadek bezrobocia i powszechne ubezpieczenie emerytalne w 2022 r.: euro (zachód) i euro (wschód), ubezpieczenie zdrowotne i pielęgnacyjne euro rocznego dochodu brutto. Od rocznego dochodu brutto w wysokości euro nie ma obowiązku ubezpieczenia w publicznej kasie chorych i kasie pielęgnacyjnej. Wówczas możliwe jest dobrowolne ubezpieczenie w publicznej kasie chorych lub przejście do prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego. UWAGA: W przypadku przejścia należy uwzględnić, że europejskie regulacje dot. koordynacji obowiązują dla publicznych, ale niekoniecznie dla prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych i że powstać mogą dodatkowe koszty np. współubezpieczenia członków rodziny. Uwaga na minipracę/Minijob Przy wykonywaniu minipracy (do 450 euro) w Niemczech nie korzystasz z ochrony ubezpieczenia zdrowotnego, pielęgnacyjnego i na wypadek bezrobocia. Nabywasz tylko niewielkie uprawnienia z tytułu ubezpieczenia emerytalnego. Tym samym nie przysługują ci świadczenia! Dowiedz się w swoim zakładzie ubezpieczeń, jakie konsekwencje ma podjęcie minipracy w Niemczech i który kraj odpowiada w tym przypadku za ubezpieczenia. Z czego składa się zabezpieczenie społeczne w Polsce? Podstawowe zasady Dla pracowników oraz osób prowadzących działalność gospodarczą istnieje obowiązek ubezpieczenia. Za pobieranie i rozliczanie wszystkich składek ubezpieczeniowych odpowiada Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS). Ustawa o ubezpieczeniach społecznych reguluje wszystkie kwestie ubezpieczeń obowiązkowych oraz dobrowolnego przystąpienia do systemu ubezpieczeń społecznych. Uwaga: Do ubezpieczenia społecznego zalicza się ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz ubezpieczenie wypadkowe i chorobowe. Składek na fundusz pracy (ubezpieczenie na wypadek bezrobocia) oraz na ubezpieczenie zdrowotne oficjalnie nie zalicza się do ubezpieczenia społecznego. Składki na ubezpieczenia społeczne w Polsce w 2022 r.: Ubezpieczenie społeczne Pracownicy Pracodawcy Ubezpieczenie chorobowe 2,45% 0,00% Ubezpieczenie wypadkowe 0,00% 0,67 - 3,33% Ubezpieczenie rentowe 1,50% 6,50% Ubezpieczenie emerytalne 9,76% 9,76% Fundusz Pracy 0,00% 2,45% Ubezpieczenie zdrowotne 9,00% 0,00% Jak czytać tabelę: Składka odprowadzana na ubezpieczenie emerytalne wynosi dla pracodawcy i pracownika po 9,76% wynagrodzenia brutto. Dalsze uwagi: Maksymalna roczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe nie może być wyższa od kwoty trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w danym roku kalendarzowym. W 2022 r. jest to kwota zł. Podstawa wymiaru składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe nie może przekraczać miesięcznie 250% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia. Wynagrodzenie to w 2022 r. wynosi zł. Dla pozostałych rodzajów ubezpieczeń nie ma maksymalnej podstawy wymiaru składki. W Polsce nie ma ubezpieczenia pielęgnacyjnego oraz limitu wynagrodzenia zwalniającego z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Z czego składa się zabezpieczenie społeczne w Czechach? Podstawowe zasady Obowiązkowy system ubezpieczeń społecznych dla pracowników. Możliwe jest dobrowolne ubezpieczenie dla prowadzących działalność gospodarczą. Uwaga: Do ubezpieczenia społecznego należy w Czechach (oficjalnie tylko) ubezpieczenie emerytalno-rentowe i chorobowe. Składki na państwową politykę zatrudnienia (ubezpieczenie na wypadek bezrobocia) opłaca się łącznie ze składkami na ubezpieczenie społeczne. Ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego oficjalnie nie zalicza się w Czechach do ubezpieczenia społecznego. Ubezpieczenie społeczne Pracownicy Pracodawcy Ubezpieczenie emerytalno-rentowe 6,5% 21,5% Ubezpieczenie chorobowe 0,0% 2,1% Składka na państwową politykę zatrudnienia (ubezpieczenie na wypadek bezrobocia) 0,0% 1,2% Ubezpieczenie zdrowotne 4,5% 9,0% Jak czytać tabelę: Składka odprowadzana na ubezpieczenie zdrowotne wynosi dla pracownika 4,5% a dla pracodawcy 9,0% (tzn. łącznie 13,5%) wynagrodzenia brutto. Dalsze uwagi: Maksymalna granica wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (w ścisłym znaczeniu, czyli ubezpieczenie emerytalno-rentowe, chorobowe i na wypadek bezrobocia) wynosi 48-krotność średniej płacy (2022 r.: CZK). Maksymalna granica wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne została zniesiona. Czyli składki odprowadzane są zawsze od łącznych uzyskiwanych dochodów. Dla pracowników zatrudnionych w niewielkim wymiarze, których uzgodnione lub faktycznie osiągnięte wynagrodzenie w danym miesiącu kalendarzowym wynosi mniej niż CZK, oraz których obowiązują tzw. porozumienia prawa pracy o świadczenie pracy z wynagrodzeniem do rozliczenia w danym miesiącu kalendarzowym w maks. wysokości CZK obowiązuje wyjątek od obowiązku ubezpieczenia chorobowego. Ubezpieczenie na wypadek bezrobocia Gdzie opłacam moje składki na ubezpieczenie na wypadek bezrobocia? Składki na ubezpieczenie na wypadek bezrobocia opłaca się w kraju zatrudnienia. W Niemczech stopa procentowa odprowadzana na ten cel wynosi w 2022 roku zarówno dla pracodawców jak i dla pracowników po 1,2% wynagrodzenia brutto. W Polsce składka ponoszona w całości przez płatnika wynosi 2,45% wynagrodzenia brutto. W Czechach składka na państwową politykę zatrudnienia wynosi 1,2% podstawy wymiaru (suma wszystkich dochodów ze stosunku zatrudnienia podlegających opodatkowaniu) i jest opłacana przez pracodawcę w ramach jego udziału w składkach na ubezpieczenie społeczne (czyli brak udziału pracownika). Gdzie otrzymam zasiłek dla bezrobotnych? Co do zasady jako pracownik transgraniczny otrzymujesz zasiłek dla bezrobotnych z odpowiedniej instytucji ubezpieczeniowej kraju, w którym mieszkasz. Czyli pracownicy mieszkający w Polsce lub Czechach, a pracujący ostatnio w Niemczech, otrzymują zasiłek dla bezrobotnych z polskiego lub czeskiego urzędu pracy. Pracownicy transgraniczni z miejscem zamieszkania w Niemczech, a ostatnim miejscem pracy w Polsce lub w Czechach otrzymują zasiłek dla bezrobotnych z Agencji Pracy w Niemczech. Jako dowód zagranicznych okresów ubezpieczenia przy składaniu wniosków w państwie miejsca zamieszkania potrzebujesz wystawionego w państwie zatrudnienia zaświadczenia U1 (do otrzymania w służbach zatrudnienia w Polsce, Niemczech i Czechach). Jeżeli okres ubezpieczenia w kraju ostatniego zatrudnienia nie wystarcza na zasiłek dla bezrobotnych, uwzględniane są ewentualnie także inne okresy ubezpieczenia w drugim kraju. Obowiązują warunki nabycia praw obowiązujące w państwie miejsca zamieszkania. UWAGA: Komisja Europejska przedłożyła propozycję zmian w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Obecnie jest ona konsultowana. Mogą jednak nastąpić zmiany dot. szczegółów. Wypłata zasiłku dla bezrobotnych: W przypadku bezrobocia pracowników przygranicznych obecnie odpowiedzialny w sprawach wypłaty świadczeń dla bezrobotnych jest urząd pracy w miejscu zamieszkania. O zmianach będziemy informować na tej stronie. Jakie są warunki otrzymania świadczenia? Co do zasady w przypadku bezrobocia musisz być do dyspozycji pośrednictwa pracy w miejscu zamieszkania i być gotowym do uczestniczenia w działaniach pośrednictwa. Ponadto oczekiwane są własne starania o znalezienie pracy. W celu otrzymania świadczeń muszą być spełnione warunki dotyczące okresów ubezpieczenia obowiązujące w miejscu zamieszkania. Jeżeli odrzucasz ofertę pracy, której podjęcia można od ciebie oczekiwać, albo nie stawiasz się na spotkania, to grozi ci, że przez pewien czas (okres wstrzymania) nie będziesz otrzymywać świadczenia z tytułu bezrobocia lub otrzymywać je będziesz tylko w zmniejszonym wymiarze. Czy w celu poszukiwania pracy mogę przebywać za granicą? Jako pracownik przygraniczny masz prawo zarejestrować się jako poszukujący pracy nie tylko w służbach zatrudnienia kraju zamieszkania, ale także w służbach zatrudnienia ostatniego kraju zatrudnienia. Przez maks. 3 miesiące możesz przebywać w celu poszukiwania pracy w innym kraju niż kraj zamieszkania, wewnątrz UE i Europejskiego Obszaru Gospodarczego, otrzymując świadczenia z ubezpieczenia na wypadek bezrobocia w miejscu zamieszkania. Na wniosek składany w służbach zatrudnienia możliwe jest też przedłużenie tego okresu do 6 miesięcy. Należy zgłosić się w pośrednictwie pracy za granicą jako osoba poszukująca pracy oraz spełniać tamtejsze przepisy kontrolne. Po 4 tygodniach bezrobocia otrzymujesz w pośrednictwie pracy w kraju zamieszkania zaświadczenie U2, z którym można korzystać z usług zagranicznego pośrednictwa pracy. Przy transgranicznym poszukiwaniu pracy pomocna jest sieć EURES oraz w szczególności doradcy EURES. Szczegółowe informacje w przypadku pobierania świadczeń można otrzymać w służbach zatrudnienia w Polce, Niemczech i Czechach. | | UWAGA: Komisja Europejska przedłożyła propozycję zmian w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Obecnie jest ona konsultowana. Mogą jednak nastąpić zmiany dot. szczegółów. Dotyczy to szczególnie ubezpieczenia na wypadek bezrobocia. O zmianach będziemy informować na tej stronie. Świadczenia rodzinne W którym kraju otrzymam świadczenia rodzinne? Pod pojęciem świadczeń rodzinnych rozumie się świadczenia otrzymywane przez rodziny do momentu, w którym dzieci mogą same zapewnić swe utrzymanie (np. zasiłek rodzinny) oraz świadczenia przyznawane w pierwszych latach życia dziecka (np. zasiłek rodzicielski), jeżeli jedno z rodziców ze względu na opiekę nad dzieckiem nie jest w pełni aktywne zawodowo. Co do zasady świadczenia otrzymuje się w pierwszej kolejności w kraju zatrudnienia. Obowiązuje to na przykład wtedy, gdy jako rodzice mieszkacie i pracujecie w różnych krajach UE lub gdy pracuje tylko jeden rodzic, a rodzina z dzieckiem mieszka w innym kraju członkowskim. Jeżeli obydwoje rodzice pracują w różnych krajach członkowskich UE, świadczenie przysługuje w pierwszej kolejności w tym z krajów zatrudnienia, który równocześnie jest krajem zamieszkania dziecka. Ważne jest, że drugie państwo może być zobowiązane do świadczenia w drugiej kolejności. W tym przypadku drugi kraj byłby zobowiązany do wypłaty różnicy, jeśli odpowiednie świadczenie jest tam wyższe, np. różnica między zasiłkiem rodzinnym w Polsce i Niemczech w przypadku pracownika transgranicznego z Niemiec, który pracuje w Polsce. Świadczenia rodzinne w Niemczech Komu przysługuje zasiłek rodzinny (Kindergeld)? Prawo do zasiłku rodzinnego mają rodzice co najmniej do ukończenia 18. roku życia dziecka. Ponadto zasiłek rodzinny wypłacany jest do ukończenia 25. roku życia dziecka, jeżeli jest jeszcze w trakcie nauki szkolnej, pierwszej nauki zawodu lub pierwszych studiów. Nie ma przy tym znaczenia, jak długo dziecko pracuje lub ile zarabia. Pełnoletnim dzieciom, które zakończyły już naukę zawodu lub studia i podjęły drugą naukę zawodu czy drugie studia lub na to czekają, zasiłek rodzinny przysługuje tylko wówczas, gdy podjęły się „nieszkodliwego” zatrudnienia. Jako takie uważa się minijobs (do 450 euro) lub zatrudnienie, którego regularny tygodniowy czas pracy łącznie nie przekracza 20 godzin. Jeżeli dziecko jest bezrobotne i zarejestrowane w Agencji Pracy w Niemczech lub w Jobcenter, to zasiłek rodzinny przysługuje do 21. roku życia. Możliwe jest dorabianie minipracą (450 euro). Jeżeli dziecko cierpi na jakąś niepełnosprawność lub nie jest w stanie samo się utrzymać, zasiłek rodzinny pod pewnymi warunkami wypłacany jest bez ograniczeń wiekowych. Jednak niepełnosprawność musiała nastąpić przed 25. rokiem życia. Roczny dochód niepełnosprawnego dziecka nie może przy tym przekraczać kwoty wolnej od podatku w wysokości euro rocznie. Prawo do zasiłku rodzinnego nie przysługuje, jeżeli za dziecko przysługują świadczenia płacone za granicą, które są podobne do zasiłku rodzinnego lub dodatku na dziecko. Zagraniczne świadczenia wykluczają prawo do zasiłku rodzinnego również wówczas, gdy są niższe niż niemiecki zasiłek rodzinny. Jeżeli jednak świadczenia te przyznawane są przez inny kraj członkowski UE (np. Polskę czy Czechy), obowiązuje również prawo do wyrównania różnicy jako częściowy zasiłek rodzinny (Teilkindergeld). Ile wynosi zasiłek rodzinny? Od zasiłek rodzinny wynosi za pierwsze dwoje dzieci po 219 euro, za trzecie dziecko 225 euro, a za każde kolejne dziecko 250 euro miesięcznie. Zapowiedziano wprowadzenie nowego zabezpieczenia podstawowego na dzieci. Konkretne informacje nie są jeszcze dostępne. Wniosek o zasiłek rodzinny należy złożyć pisemnie w kasie rodzinnej (Familienkasse) Agencji Pracy w miejscowości wykonywania pracy lub w miejscu zamieszkania. Do wniosku należy załączyć akt urodzenia lub w przypadku miejsca zamieszkania za granicą zaświadczenie o przynależności do gospodarstwa domowego (Haushaltsbescheinigung) z gminy miejsca zamieszkania. Za dzieci powyżej 18 lat potrzebne są dalsze zaświadczenia dotyczące edukacji szkolnej/zawodowej itp. Od dnia wnioskodawcy muszą podać kasie rodzinnej w Niemczech numery identyfikacji podatkowej – siebie oraz dziecka. Jeżeli ze względu na swą pracę zarobkową podlegasz obowiązkowi podatkowemu w Niemczech, to Bundeszentralamt für Steuern przyznał ci numer identyfikacji podatkowej. Przy użyciu tego numeru możesz złożyć wniosek o zasiłek rodzinny. Dzieci żyjące za granicą z reguły nie otrzymują niemieckiego numeru identyfikacji podatkowej. Dlatego musisz w inny sposób udokumentować tożsamość swego dziecka (np. numery identyfikacyjne i dokumenty przyjęte w kraju zamieszkania). Uwaga: O zasiłek rodzinny możesz wnioskować już tylko za 6 miesięcy wstecz, a już nie za kilka lat. Szczegółowe informacje i formularze znajdziesz w różnych językach pod adresem: Kasa rodzinna właściwa dla pracowników przygranicznych z Polski: Bundesagentur für Arbeit Familienkasse Sachsen 09092 Chemnitz Familienkasse-Sachsen@ Kasa rodzinna właściwa dla pracowników przygranicznych z Czech: Bundesagentur für Arbeit Familienkasse Baden-Württemberg West 76088 Karlsruhe Familienkasse-Baden-Wuerttemberg-West@ Komu przysługuje dodatek na dziecko (Kinderzuschlag)? Za dzieci poniżej 25 lat, za które otrzymuje się zasiłek rodzinny i które mieszkają w tym samym gospodarstwie domowym, rodzice mogą dodatkowo wnioskować o dodatek na dziecko w maksymalnej wysokości 205 euro na dziecko. Warunkiem jest, aby rodzice przekraczali minimalną granicę dochodów na poziomie 900 euro dla rodziców i 600 euro dla samotnie wychowujących. Dodatek na dziecko może być wypłacany od miesiąca złożenia wniosku. Nie jest wypłacany wstecz i wypłaca się go tylko tak długo, jak długo przyznany jest zasiłek rodzinny (Kindergeld). Szczegółowe informacje dotyczące obliczania znajdziesz pod Komu przysługuje zasiłek rodzicielski (Elterngeld)? Zasiłek rodzicielski przysługuje rodzicom, jeżeli pracują nie więcej niż 32 godziny tygodniowo, mają prawo do opieki nad dzieckiem, mieszkają z nim w tym samym gospodarstwie domowym i przeważnie opiekują się dzieckiem osobiście. W przypadku gdy równocześnie istnieje możliwość pobierania niemieckiego zasiłku rodzicielskiego i porównywalnego świadczenia innego państwa członkowskiego UE, obowiązuje szczególna regulacja prawa unijnego. Co do zasady świadczenie powinno być wypłacane w pierwszej kolejności w kraju zatrudnienia danego rodzica. Jeżeli jednak małżonka lub małżonek pracuje w innym państwie członkowskim, do wypłaty zobowiązany jest w pierwszej kolejności kraj zamieszkania dziecka. Jeżeli świadczenie to jest wyższe w drugim państwie członkowskim, wypłaca ono kwotę różnicy. Na jaki okres przyznawany jest zasiłek rodzicielski? W Niemczech rozróżnia się Basiselterngeld, ElterngeldPlus oraz Partnerschaftsbonus. Możesz wybierać pomiędzy tymi modelami lub je łączyć. Basiselterngeld (podstawowy zasiłek rodzicielski) przysługuje matkom i ojcom po urodzeniu dziecka w wymiarze maksymalnie 14 kwot miesięcznych, które mogą między sobą podzielić. Jeden rodzic może pobierać zasiłek rodzicielski za co najmniej dwa a maksymalnie dwanaście miesięcy. Jeżeli oboje rodzice korzystają z zasiłku rodzicielskiego i stracą dochód z tytułu pracy zarobkowej, to zasiłek rodzicielski wypłacany jest za dwa dodatkowe miesiące (miesiące partnerskie). ElterngeldPlus (zasiłek rodzicielski plus) wypłacany jest za podwójny okres. To znaczy: jeden miesiąc podstawowego zasiłku rodzicielskiego to dwa miesiące zasiłku plus. Tym samym rodzice korzystają z ElterngeldPlus również po ukończeniu przez dziecko 14. miesiąca życia. Kwota obliczana jest dokładnie tak samo jak w przypadku zasiłku podstawowego, wynosi jednak maksymalnie połowę. Partnerschaftsbonus (bonus partnerski) zapewnia ponad to możliwość korzystania z ElterngeldPlus przez kolejne cztery miesiące: Jeżeli matka i ojciec w ciągu czterech następujących po sobie miesięcy pracują równocześnie między 24 a 32 godziny tygodniowo, to każdy rodzic może w ciągu tych miesięcy pobrać cztery dodatkowe kwoty miesięczne ElterngeldPlus. Ile wynosi zasiłek rodzicielski? Podstawą wymiaru zasiłku jest wynagrodzenie netto sprzed urodzenia dziecka. Podstawowy zasiłek rodzicielski zastępuje w zależności od wcześniejszych dochodów między 65% a 100% wynagrodzenia miesięcznego, które traci się po urodzeniu dziecka. Podstawowy zasiłek rodzicielski wynosi co najmniej 300 euro a maksymalnie euro. ElterngeldPlus wynosi co najmniej 150 euro a maksymalnie 900 euro. Minimalną kwotę w wysokości 300 euro podstawowego zasiłku rodzicielskiego wzgl. 150 euro ElterngeldPlus otrzymują również niepracujący rodzice. Dla nisko zarabiających, rodzin wielodzietnych i rodzin z wieloraczkami zasiłek rodzicielski jest podwyższany. Od dochodu rocznego podlegającego opodatkowaniu w wysokości euro (w przypadku obu rodziców) bądź euro (jeden rodzic), zasiłek rodzicielski nie przysługuje. Zasiłek macierzyński jest zaliczany na poczet zasiłku rodzicielskiego. Bliższe informacje również pod adresem: O zasiłek rodzicielski trzeba wnioskować pisemnie w placówkach ds. zasiłku rodzicielskiego powiatów i miast na prawach powiatu. Wniosku nie trzeba składać zaraz po urodzeniu dziecka. Zaległe kwoty wypłacane są jednak tylko za ostatnie trzy miesiące poprzedzające miesiąc wpłynięcia wniosku o zasiłek rodzicielski. Dalsze informacje, formularze wniosków i dane kontaktowe placówek ds. zasiłku rodzicielskiego w Saksonii znajdziesz pod adresem: Informacje dotyczące zasiłku rodzicielskiego odnoszą się do rodziców, których dzieci urodziły się po 31 sierpnia 2021 r. Jeżeli Twoje dziecko przyszło na świat przed 1 września 2021 r., obowiązują Cię częściowo inne regulacje. Świadczenia rodzinne w Polsce Komu przysługuje zasiłek rodzinny i odpowiednie dodatki? Służy on częściowemu pokryciu wydatków na utrzymanie dziecka. Jego wysokość zależy od wieku dziecka. Wypłaca się go uprawnionym rodzicom lub jednemu z rodziców lub osobie faktycznie opiekującej się dzieckiem, opiekunowi prawnemu dziecka lub pełnoletniej osobie uczącej się. Zasiłek ten przysługuje do ukończenia przez dziecko 18. roku życia lub nauki w szkole, ale maksymalnie do ukończenia 21. roku życia, albo 24. roku życia w przypadku kontynuacji nauki i niepełnosprawności. Miesięczne kwoty na dziecko zależą od wieku: 0 do 5 lat: 95 zł 6 do 18 lat: 124 zł 19 do 23 lat: 135 zł W zależności od sytuacji rodzinnej i zdrowotnej może zostać przyznany dodatek do zasiłku rodzinnego, np.: dla osób samotnie wychowujących (193 zł miesięcznie na dziecko, maksymalnie 386 zł), dla rodzin wielodzietnych (95 zł miesięcznie za trzecie i każde następne dziecko), w przypadku działań edukacyjnych i rehabilitacyjnych dla niepełnosprawnego dziecka (90 zł miesięcznie do 5. roku życia lub 110 zł miesięcznie do 24. roku życia), w przypadku uczęszczania do szkoły poza miejscem zamieszkania (69 lub 113 zł miesięcznie), na początek roku szkolnego (100 zł na rok szkolny), dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego (400 zł wypłacane przez maks. 24 miesiące lub 36 miesięcy w przypadku opieki nad wieloraczkami lub 72 miesiące w przypadku dzieci niepełnosprawnych). Aby nabyć prawo do zasiłku rodzinnego i odpowiednich dodatków trzeba spełnić kryterium dochodowe. Dochód na osobę w rodzinie nie może przekraczać 674 zł miesięcznie. Dla rodzin z niepełnosprawnym dzieckiem granica ta wynosi 764 zł. Czy przysługuje mi „becikowe”? Dodatek z tytułu urodzenia dziecka (becikowe) wypłacany jest jednorazowo w wysokości 1000 zł, jeżeli miesięczny dochód netto w przeliczeniu na członka rodziny nie przekracza 1922 zł. Jakie są warunki otrzymywania świadczenia 500 Plus? Świadczenie wychowawcze „500 Plus” w wysokości 500 zł na miesiąc na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia wypłacane jest bez względu na wysokość dochodu na członka rodziny. Świadczenie „Dobry Start” Świadczenie to przysługuje raz w roku na dziecko uczące się w szkole, aż do ukończenia przez nie 20. roku życia. Dzieci niepełnosprawne, uczące się w szkole, otrzymają świadczenie do ukończenia przez nie 24. roku życia. Świadczenie wynosi 300 zł, bez kryterium dochodowego. Świadczenia rodzinne w Czechach Komu przysługuje zasiłek rodzinny? Prawo do zasiłku rodzinnego ogranicza się do dzieci pozostających na utrzymaniu, mieszkających w rodzinach, których główny dochód wynosi poniżej 3,4-krotności minimum egzystencji dla rodziny. Do obliczania dochodu bierze się pod uwagę dochód za miniony kwartał łącznie z zasiłkiem rodzicielskim. Za rodziny uważa się w tym kontekście wspólnoty życiowe rodziców i dzieci pozostających na utrzymaniu, mieszkających we wspólnym gospodarstwie domowym. Zasiłek można pobierać do końca obowiązku szkolnego (generalnie 15 lat). Okres ten przedłuża się do wieku 26 lat w przypadku kontynuowania nauki lub kształcenia zawodowego lub jeżeli dziecko z ważnych przyczyn zdrowotnych nie może być czynne zawodowo lub kształcić się. Ile wynosi zasiłek rodzinny? Zasiłek rodzinny jest świadczeniem zależnym od dochodu z ustalonymi kwotami miesięcznymi, w zależności od wieku dziecka: 630 CZK za dzieci poniżej 6 lat, 770 CZK za dzieci w wieku od 6 do 15 lat, 880 CZK za dzieci w wieku od 15 do 26 lat. W przypadku gdy jedna z osób, których dochód brany jest pod uwagę do ustalenia przysługiwania zasiłku, osiągnęła w minionym kwartale dochody z niesamodzielnej pracy zarobkowej co najmniej w wysokości minimum egzystencji na osobę (2022 r.: CZK) lub dochody z samodzielnej działalności lub dochody z określonych świadczeń zastępujących wynagrodzenie (np. świadczenia z ubezpieczenia chorobowego czy rentowego, zasiłek dla bezrobotnych, zasiłek chorobowy z tytułu opieki, zasiłek rodzicielski itd.), to zasiłek rodzinny zwiększa się za każde dziecko pozostające na utrzymaniu o 500 CZK. Komu przysługuje zasiłek rodzicielski? Osoby ze stałym miejscem zamieszkania w Czechach, obywatele UE oraz inne osoby wymienione w Ustawie o państwowej pomocy społecznej nr 117/1995 Slg. w aktualnym brzmieniu. Jednemu z rodziców przysługuje zasiłek rodzicielski, jeżeli podczas całego miesiąca kalendarzowego osobiście i całodziennie opiekuje się najmłodszym dzieckiem lub dziećmi (w przypadku ciąż mnogich) w rodzinie. Pobierający świadczenie może tylko w pewnym zakresie wykonywać pracę zarobkową, jeżeli opieka nad dzieckiem lub dziećmi zapewniona jest przez inną pełnoletnią osobę. Ile wynosi zasiłek rodzicielski? Zasiłek rodzicielski można pobierać do ukończenia 4. roku życia dziecka/dzieci, przy czym łączna suma na najmłodsze dziecko ograniczona jest kwotą CZK. W przypadku ciąż mnogich łączna kwota wynosi CZK. Te sumy łączne obowiązują również dla rodziców, którzy pobierali zasiłek rodzicielski już przed 2020 r., kiedy zmiana ta weszła w życie, i którym na dzień zasiłek nadal przysługuje. Do ustalenia przysługującego wymiaru zasiłku rodzicielskiego przyjmuje się wysokość dziennej podstawy wymiaru do ustalania wymiaru zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku chorobowego w przypadku przysposobienia dziecka zgodnie z Ustawą o ubezpieczeniu chorobowym. Podstawa wymiaru wynosi 30-krotność dziennej podstawy wymiaru i zależy od średniego wynagrodzenia brutto w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Zasiłek rodzicielski można wybierać w następujących wysokościach: do wysokości CZK miesięcznie lub do wysokości 70% podstawy wymiaru (w 2022 r.: maks. CZK) miesięcznie, jeżeli co najmniej jeden z rodziców spełnia kryterium, że 70 % jego podstawy wymiaru wynosi ponad CZK. Jeżeli dotyczy to obojga rodziców, zakłada się wyższą udokumentowaną podstawę wymiaru. Wybrana wysokość zasiłku rodzicielskiego nie może przekraczać 70% podstawy wymiaru. W przypadku wieloraczków zasiłek rodzicielski może wynosić maksymalnie 1,5-krotność powyższych kwot, jednak maksymalnie 1,5-krotność (wyższej) podstawy wymiaru miesięcznie. Minimalna wysokość miesięcznych płatności zasiłku rodzicielskiego wynosi 50 CZK. O zmianę wysokości miesięcznych płatności zasiłku rodzicielskiego można wnioskować co 3 miesiące we właściwym okręgowym oddziale urzędu pracy. W przypadku dzieci powyżej 2 lat uczęszczanie do placówki dziennego pobytu dzieci w trakcie pobierania zasiłku rodzicielskiego możliwe jest bez ograniczeń, w przypadku dzieci poniżej 2 lat jest to dopuszczalne przez maksymalnie 92 godziny w miesiącu. Rodzicowi, któremu wygasło prawo do zasiłku rodzicielskiego z powodu urodzenia się kolejnego najmłodszego dziecka w rodzinie lub powstania uprawnienia do pobierania zasiłku macierzyńskiego na kolejne najmłodsze dziecko, przysługuje prawo do jednorazowej wypłaty pozostałej kwoty zasiłku rodzicielskiego przysługującego na dotychczasowe najmłodsze dziecko w rodzinie. Warunkiem jest, aby w momencie narodzin najmłodszego dziecka w rodzinie można było ustalić dzienną podstawę wymiaru przynajmniej dla jednego z rodziców lub aby jedno z rodziców było uznane za samozatrudnionego w rozumieniu ubezpieczenia emerytalno-rentowego. Jeżeli jeden z rodziców pobierał za najmłodsze dziecko/dzieci w innym kraju świadczenie porównywalne z (czeskim) zasiłkiem rodzicielskim, to suma świadczeń wypłaconych z innego państwa zaliczana jest w poczet łącznej kwoty CZK ( CZK). Pobieranie zasiłku rodzicielskiego nie wyklucza pracy zarobkowej bez ograniczeń dochodowych, jeżeli dany rodzic zapewni osobistą, całodzienną i prawidłową opiekę nad dzieckiem lub dziećmi. Komu przysługuje becikowe? Becikowe to jednorazowe świadczenie dla rodzin z niskimi dochodami. Przysługuje ono kobiecie, która urodziła pierwsze lub drugie żywe dziecko, lub osobie, która przysposobiła dziecko do pierwszego roku życia, jeżeli dochód rodziny (bez zasiłku rodzicielskiego i rodzinnego) w kwartale poprzedzającym kwartał, w którym dziecko się urodziło lub zostało przysposobione, wynosił mniej niż 2,7-krotność minimalnego zapotrzebowania rodziny. Świadczenie to wynosi CZK za pierwsze oraz CZK za drugie dziecko. Ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie chorobowe Gdzie jestem ubezpieczony? Jako pracownik transgraniczny ubezpieczony jesteś w kraju, w którym pracujesz. Jeżeli pracujesz jednocześnie w dwóch krajach, musisz ubezpieczyć się w kraju zamieszkania. Należy pamiętać, że między przedmiotowymi trzema krajami istnieją różnice w zakresie rodzajów ubezpieczeń. Konkretne informacje znajdziesz na poniższych stronach o poszczególnych krajach. Czym są świadczenia rzeczowe i pieniężne? Świadczenia rzeczowe obejmują przykładowo ambulatoryjną i stacjonarną opiekę medyczną, lekarstwa, środki rehabilitacji i pomocnicze oraz ewentualnie zwrot kosztów takich świadczeń. Świadczenia pieniężne stanowią rekompensatę za utracone wynagrodzenie w razie choroby (zasiłek chorobowy) i macierzyństwa (zasiłek macierzyński/ porodowy). Ustawowe ubezpieczenie zdrowotne i chorobowe obejmuje zarówno świadczenia rzeczowe, jak i pieniężne. Ze świadczeń rzeczowych można korzystać za granicą. W odniesieniu do świadczeń pieniężnych obowiązują natomiast zawsze przepisy kraju ubezpieczenia. Co należy rozumieć pod pojęciem pomocy w zakresie świadczeń rzeczowych? Pod tym pojęciem rozumie się współpracę zakładów ubezpieczeń zdrowotnych różnych krajów w celu zapewnienia ubezpieczonemu świadczeń rzeczowych również za granicą. Jeżeli pracownik jest ubezpieczony w kraju, w którym pracuje, może on wraz ze współubezpieczonymi członkami rodziny korzystać ze świadczeń w kraju zamieszkania według zasad tam obowiązujących. Jeżeli pracownik jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym w kraju zamieszkania, zasadniczo może korzystać z leczenia i opieki medycznej również w kraju, w którym pracuje. Pomoc w zakresie świadczeń rzeczowych zachodzi jednak tylko wówczas, gdy pracownik jest ubezpieczony w ramach ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Jeżeli pracownik jest ubezpieczony w prywatnej kasie chorych lub według prywatnej taryfy, powinien się dowiedzieć, czy może korzystać ze świadczeń również w drugim kraju. Praktyczna realizacja pomocy w zakresie świadczeń rzeczowych: Jeżeli pracownik jest ubezpieczony w kraju, w którym pracuje, a on lub jego rodzina chodzą do lekarza w miejscu zamieszkania lub korzystają z innych świadczeń medycznych, musi przedtem zwrócić się do swego zakładu ubezpieczenia zdrowotnego z prośbą o wystawienie formularza S1. Formularz ten jest potrzebny zakładowi ubezpieczenia zdrowotnego w kraju zamieszkania do rozliczeń z lekarzem, apteką, szpitalem itp. Od kasy chorych w miejscu zamieszkania pracownik otrzymuje dowód ubezpieczenia zdrowotnego. Z nim może korzystać z ustawowo przepisanych świadczeń rzeczowych w kraju zamieszkania, tak jakby był tam ubezpieczony. Ubezpieczenie zdrowotne dla bezrobotnych i emerytów Bezrobotni są objęci ubezpieczeniem zdrowotnym w miejscu zamieszkania, jeżeli pobierają tam świadczenia z tytułu ubezpieczenia na wypadek bezrobocia. Emeryci są z reguły objęci ubezpieczeniem zdrowotnym w kraju, gdzie mieszkają. Jeżeli jednak emeryt pobiera emeryturę wyłącznie z tytułu pracy zarobkowej za granicą, musi się również tam ubezpieczyć. To są ogólne reguły. Zaleca się, by kwestie obowiązku ubezpieczeniowego wyjaśniać indywidualnie. Ubezpieczenie zdrowotne w Niemczech W Niemczech rozróżnia się ustawowe i prywatne ubezpieczenia zdrowotne. Z reguły pracownicy ubezpieczeni są obowiązkowo w ustawowym zakładzie ubezpieczenia zdrowotnego. Następujące grupy osób mogą przejść do ubezpieczenia prywatnego: pracownicy najemni z rocznym dochodem brutto w wysokości co najmniej euro wzgl. euro miesięcznie (granica ubezpieczenia obowiązkowego), przedstawiciele wolnych zawodów, pracujący na własny rachunek i urzędnicy państwowi. Ustawowo ubezpieczeni mają też możliwość zawrzeć prywatne ubezpieczenie dodatkowe, pokrywające dodatkowe świadczenia poza zakresem ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Informacje o świadczeniach z tytułu prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego otrzymuje się od danej instytucji ubezpieczeniowej. Poniższe informacje odnoszą się wyłącznie do ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Ubezpieczeni otrzymują od swego ubezpieczyciela kartę ubezpieczeniową (chipową), z którą mogą korzystać z wszelkich świadczeń lekarskich. Pracownicy transgraniczni mogą korzystać ze świadczeń z niemieckiego ubezpieczenia zdrowotnego zarówno w Niemczech, jak i w Polsce czy w Czechach. Zasiłek chorobowy Jeżeli będąc pracownikiem rozchorowałeś się i otrzymałeś zwolnienie lekarskie, to z reguły na początku twój pracodawca dalej wypłaca ci wynagrodzenie (patrz informacje nt. prawa pracy). Następnie członkowie ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego mają w ramach leczenia prawo do zasiłku chorobowego, jeśli są niezdolni do pracy lub są na koszt kasy chorych stacjonarnie leczeni w szpitalach, placówkach profilaktycznych lub rehabilitacyjnych (sanatoriach). Zasiłek chorobowy wynosi 70% wynagrodzenia brutto osiąganego przed chorobą i nie więcej niż 90% wynagrodzenia netto. Zasiłek chorobowy wynosi w 2022 r. maksymalnie 112,88 euro za dzień kalendarzowy. Z zasiłku są opłacane składki na ubezpieczenie emerytalne i na wypadek bezrobocia. Niektórzy pracodawcy wypłacają dodatek do zasiłku chorobowego i wyrównują tym samym różnicę brakującą do pełnego wynagrodzenia netto. Spytaj swego pracodawcę, czy wypłaca taki dodatek. W razie niezdolności do pracy z powodu tej samej choroby wypłata zasiłku chorobowego jest ograniczona do co najwyżej 78 tygodni w okresie trzech lat. Po rozpoczęciu następnego okresu trzyletniego powstaje ponownie prawo do zasiłku chorobowego z powodu tej samej choroby, jeżeli w międzyczasie pracownik ubezpieczony przez co najmniej sześć miesięcy nie był niezdolny do pracy z powodu tej choroby oraz pracował zarobkowo lub pozostawał w dyspozycji pośrednictwa pracy. Zasiłek chorobowy z tytułu opieki nad dzieckiem Z kasy chorych otrzymasz zasiłek chorobowy z tytułu opieki nad dzieckiem, jeżeli pracujesz i nie otrzymujesz wynagrodzenia od swego pracodawcy, twoje dziecko jest ubezpieczone ustawowo, ma mniej niż dwanaście lat lub jest niepełnosprawne i zdane na pomoc, w gospodarstwie domowym nie ma nikogo, kto za Ciebie może opiekować się dzieckiem, tobie samemu jako pracownikowi przysługuje zasiłek chorobowy, a lekarz zaświadczy, że musisz nadzorować twoje chore dziecko, opiekować się nim lub je pielęgnować. Twój pracodawca jest co do zasady zobowiązany zwolnić Cię z obowiązku świadczenia pracy i dalej wypłacać wynagrodzenie. W tym przypadku kasa chorych nie wypłaca zasiłku chorobowego z tytułu opieki nad dzieckiem. Jeżeli pracodawca nie płaci wynagrodzenia, na przykład, ponieważ układ zbiorowy tak to przewiduje lub twoja umowa o pracę zawiera taką regulację, to otrzymasz ten zasiłek z kasy chorych. Jego wysokość odpowiada zasiłkowi chorobowymi (patrz wyżej). Na każde dziecko możesz otrzymać zasiłek chorobowy z tytułu opieki nad dzieckiem do dziesięciu dni roboczych na rok kalendarzowy. Przysługuje on zarówno matce jak też ojcu, jeżeli oboje pracują. Czyli na dziecko wychodzi w sumie maks. 20 dni roboczych. Samotnie wychowującym przysługuje do 20 dni roboczych na dziecko. Jeżeli masz więcej niż dwójkę dzieci, możesz ty lub drugi rodzic otrzymać ten zasiłek po maksymalnie 25 dni roboczych w roku kalendarzowym. W przypadku samotnie wychowujących z ponad dwójką dzieci jest to maksymalnie 50 dni roboczych. Tym samym łącznie zapewnionych jest maksymalnie 50 dni roboczych na rodzinę. Swobodny wybór lekarza Co do zasady ubezpieczeni mogą chodzić do każdego lekarza, do którego mają zaufanie. Uwaga: W razie wypadku przy pracy powinieneś przyjmującemu cię lekarzowi koniecznie powiedzieć, że chodzi o taki wypadek. Za wypadki przy pracy oraz tak zwane wypadki w drodze do/z pracy odpowiedzialna jest nie kasa chorych, lecz ubezpieczenie wypadkowe. Jeżeli miałeś wypadek przy pracy lub w drodze do/z pracy, to na początku powinieneś zostać przyjęty przez tak zwanego „Durchgangsarzt” (lekarza ubezpieczenia wypadkowego). Lekarz ten decyduje również, czy musisz być dalej przez niego leczony lub też czy możesz iść potem do innego lekarza. Patrz w tym zakresie na informacje dot. ubezpieczenia wypadkowego. Dopłata do lekarstw Ubezpieczeni w wieku poniżej 18 lat nie płacą za lekarstwa. Ubezpieczeni od 18 lat muszą płacić sami 10% ceny lekarstwa, jednak nie mniej niż 5 euro i nie więcej niż 10 euro. Jeżeli lekarstwo kosztuje mniej niż 5 euro, to trzeba zapłacić tylko jego pełną faktyczną cenę. Nie jesteś zobowiązany do płacenia za lekarstwa (i inne świadczenia medyczne w ramach ustawowego ubezpieczenia, które są objęte dopłatami) więcej niż 2% swego dochodu rocznego brutto. Dlatego warto zatrzymywać paragony i pokwitowania, aby móc je ewentualnie przedłożyć z końcem roku. W razie ciężkiej lub przewlekłej choroby ubezpieczony musi dokonywać dopłat tylko w granicach 1% rocznego dochodu brutto. O tym, czy zachodzi przypadek ciężkiej choroby, rozstrzyga kasa chorych. Dowiedz się w swojej kasie chorych, jakie są kryteria w tym zakresie. Opieka i terapia Po złożeniu wniosku do kasy chorych lub na podstawie skierowania lekarskiego możesz domagać się następujących świadczeń, przy których sam musisz ponieść część kosztów (udział własny): Opieka szpitalna: do 28. dnia pobytu w szpitalu w ciągu roku udział własny osoby ubezpieczonej w wieku od 18. roku życia wynosi 10 euro za każdy dzień kalendarzowy, jednak nie więcej niż 280 euro w ciągu roku. Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat udziału własnego nie płacą. Ubezpieczony płaci kwotę stanowiącą udział własny bezpośrednio szpitalowi. Leczenie chorego i leki (poza szpitalem): Dorośli płacą 10% kosztów oraz po 10 euro za skierowanie na usługi logopedów, trenerów gimnastyki rehabilitacyjnej, masażystów oraz ergoterapeutów. Dopłata jest tu – jak w przypadku lekarstw – ograniczona do 2% lub 1 % rocznego dochodu brutto. Informacji o innych świadczeniach udzielają właściwe kasy chorych. Profilaktyka medyczna i rehabilitacja Kasa chorych pokrywa koszty, jeżeli nie pokrywa ich inna instytucja ubezpieczenia społecznego (np. ubezpieczenie emerytalne). Tutaj również obowiązuje dopłata w wysokości 10 euro dziennie za cały okres. W przypadku rehabilitacji po pobycie w szpitalu dopłata wynosi 10 euro dziennie za maksymalnie 28 dni. Należy przy tym zliczyć dni spędzone w szpitalu i w placówce rehabilitacyjnej. Środki pomocnicze Środkami pomocniczymi są np. wkładki, pomoce w poruszaniu się, wózki inwalidzkie itp. W przypadku środków pomocniczych obowiązuje dopłata w wysokości 10% ceny, którą przejmuje kasa chorych, co najmniej 5 euro i maksymalnie 10 euro za każdy środek pomocniczy. Zwrot kosztów przejazdów W przypadku niezbędnych z medycznego punktu widzenia kosztów przejazdów (przewóz z jednego szpitala do drugiego/przewóz ratunkowy) oraz dojazdów na leczenie ambulatoryjne (np. dializa) dopłata wynosi 10% kosztów przejazdu, co najmniej 5 euro i maksymalnie 10 euro, jednak nie więcej, niż koszty danego przejazdu. Dopłaty te obowiązują również dla osób poniżej 18. roku życia. Protetyka Koszty protez są przez kasy chorych pokrywane tylko częściowo, w formie stałej dopłaty, stosownej do zdiagnozowanego stanu. Ubezpieczony otrzymuje pewną stałą kwotę, której wysokość jest zależna od rodzaju protezy. Ubezpieczony ma swobodę wyboru rodzaju protezy. Niemcy: Ubezpieczenie pielęgnacyjne Pracownik w Niemczech musi uiszczać dodatkowo, oprócz składki na ubezpieczenie zdrowotne, także składkę na ubezpieczenie pielęgnacyjne. Aby w pełni korzystać ze świadczeń pielęgnacyjnych, trzeba w ostatnich dziesięciu latach przed złożeniem wniosku przez dwa lata wpłacać jako członek do kasy pielęgnacyjnej lub być ubezpieczonym członkiem rodziny. W razie korzystania ze świadczeń pielęgnacyjnych w Polsce lub w Czechach otrzymujesz świadczenia rzeczowe poprzez pomoc w wykonywaniu świadczeń (patrz ubezpieczenie zdrowotne). Pieniężne świadczenia pielęgnacyjne otrzymujesz w razie potrzeby od niemieckiego ubezpieczenia pielęgnacyjnego. Odpowiednio do stopnia występującej jeszcze samodzielności, osoby wymagające pielęgnacji kwalifikowane są do jednego z pięciu stopni pielęgnacji. W zależności od stopnia pielęgnacji różna jest też wysokość świadczeń. Zakwalifikowanie odbywa się w oparciu o ekspertyzę Służby Medycznej Kas Chorych (MDK). Ubezpieczony ma możliwość złożenia odwołania od decyzji kasy pielęgnacyjnej. Informacje w różnych językach na temat orzeczenia stopnia pielęgnacji znajdziesz tutaj: Uwaga: Przyporządkowanie według stopnia samodzielności do pięciu stopni pielęgnacji obowiązuje od Do tego czasu obowiązywało przyporządkowanie do trzech grup pielęgnacyjnych według czasowego wymiaru potrzeby pomocy. Jeżeli przyznano już grupę pielęgnacyjną, to przejście do stopnia pielęgnacji następuje automatycznie. Stopień samodzielności oceniany jest w oparciu o następujące obszary: mobilność, zdolności poznawcze i komunikatywne, sposób postępowania oraz kondycja psychiczna, samodzielność, pokonywanie trudności i radzenie sobie z wymaganiami oraz obciążeniami związanymi z chorobą i terapią, organizacja życia codziennego oraz kontakty społeczne. Podczas klasyfikacji w zależności od ograniczenia przyznawane są punkty. Im wyższe ograniczenie, tym wyższa ilość punktów i tym wyższy stopień pielęgnacji. Stopień pielęgnacji 1: Niewielkie upośledzenie samodzielności (12,5 do mniej niż 27 punktów) Świadczenia wynoszą w 2022 r. miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej 125 euro. W przypadku opieki domowej w tym stopniu pielęgnacji nie są przewidziane żadne rzeczowe świadczenia pielęgnacyjne ani zasiłek pielęgnacyjny. Stopień pielęgnacji 2: Istotne upośledzenie samodzielności (27 do mniej niż 47,5 punktów) Świadczenia wynoszą w 2022 r. miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej 770 euro; w przypadku opieki domowej na rzeczowe świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie 724 euro lub zasiłek pielęgnacyjny 316 euro. Stopień pielęgnacji 3: Ciężkie upośledzenie samodzielności (47,5 do mniej niż 70 punktów) Świadczenia wynoszą w 2022 r. miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej euro; w przypadku opieki domowej na rzeczowe świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie euro lub zasiłek pielęgnacyjny 545 euro. Stopień pielęgnacji 4: Najcięższe upośledzenie samodzielności (70 do mniej niż 90 punktów) Świadczenia wynoszą w 2022 r. miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej euro; w przypadku opieki domowej na rzeczowe świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie euro lub zasiłek pielęgnacyjny 728 euro. Stopień pielęgnacji 5: Najcięższe upośledzenie samodzielności ze szczególnymi wymogami dot. opieki pielęgnacyjnej (90 do 100 punktów) Świadczenia wynoszą w 2022 r. miesięcznie: w przypadku opieki w pełni stacjonarnej euro; w przypadku opieki domowej na rzeczowe świadczenia pielęgnacyjne maksymalnie euro lub zasiłek pielęgnacyjny 901 euro. Mieszkańcy domów opieki mają być od 2022 r. odciążeni finansowo w zakresie udziału własnego w opiece. Im dłuższy pobyt w domu opieki, tym wyższy ten tzw. dodatek do świadczenia na udział własny. Dalsze informacje dotyczące innych pielęgnacyjnych świadczeń pieniężnych i rzeczowych oraz dotyczące łączenia świadczeń pielęgnacyjnych i zasiłku pielęgnacyjnego otrzymasz pod adresem Ubezpieczenie zdrowotne i chorobowe w Polsce Specyfiką polskiego systemu ubezpieczeń społecznych jest rozdział między ubezpieczeniem chorobowym a ubezpieczeniem zdrowotnym. Z ubezpieczenia chorobowego pochodzą świadczenia pieniężne w przypadku choroby i macierzyństwa, regulowane ustawą z dnia 25 czerwca 1999 r. Osobom podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu przysługuje zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek wyrównawczy, zasiłek macierzyński oraz zasiłek opiekuńczy. Ubezpieczenie chorobowe jest obowiązkowe dla pracowników, członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielczych kółek rolniczych oraz osób odbywających służbę zastępczą. Ubezpieczenie chorobowe jest dobrowolne między innymi dla osób prowadzących działalność gospodarczą, osób wykonujących pracę nakładczą, osób wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług. Zasiłek chorobowy Ubezpieczeni uzyskują prawo do zasiłku chorobowego po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego – w przypadku ubezpieczenia obowiązkowego lub 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego – w przypadku ubezpieczenia dobrowolnego. Zasiłek chorobowy przysługuje na okres maksymalnie 182 dni, lub w przypadku niezdolności do pracy wskutek gruźlicy lub w trakcie ciąży - na okres maksymalnie 270 dni. Miesięczny zasiłek chorobowy wynosi: 80% podstawy wymiaru, 70% podstawy wymiaru za okres pobytu w szpitalu (80 % dla pracowników w wieku co najmniej 50 lat od 15 do 33 dnia niezdolności do pracy w roku kalendarzowym), 100% podstawy wymiaru, jeżeli niezdolność do pracy przypada na okres ciąży, jeżeli przyczyną niezdolności do pracy jest wypadek w drodze do pracy lub z pracy, jeżeli niezdolność do pracy powstała wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów albo zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów. Podstawę wymiaru zasiłku dla pracownika stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających powstanie niezdolności do pracy. Dokumentem stanowiącym podstawę do wypłaty zasiłku chorobowego jest zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy wystawione na druku ZUS ZLA, które należy dostarczyć pracodawcy w ciągu siedmiu dni od wystawienia. Podstawę wymiaru zasiłku przysługującego ubezpieczonemu niebędącemu pracownikiem stanowi przeciętny miesięczny przychód, od którego opłacana jest składka, za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających powstanie niezdolności do pracy. Zasiłek chorobowy nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy, w których ubezpieczony zachowuje prawo do wynagrodzenia na podstawie przepisów szczególnych. Prawo do zasiłku chorobowego nie przysługuje również w okresie urlopu bezpłatnego, urlopu wychowawczego oraz tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności. Świadczenie rehabilitacyjne Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po okresie pobierania zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy. Przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej niż przez 12 miesięcy. O potrzebie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego orzeka lekarz orzecznik ZUS lub w przypadku odwołania komisja lekarska ZUS. Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobom uprawnionym do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego albo urlopu dla poratowania zdrowia. Wypłacane świadczenie wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych 90 dni pobierania świadczenia, a jeśli niezdolność do pracy przypada na okres ciąży - w wysokości 100% tego wynagrodzenia. W pozostałych przypadkach 75% tej podstawy. Zasiłek opiekuńczy Zasiłek opiekuńczy przyznawany jest w przypadku konieczności osobistego sprawowania opieki nad: dzieckiem w wieku do lat 8 w przypadku: nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko, porodu lub choroby małżonka ubezpieczonego stale opiekującego się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi sprawowanie opieki, pobytu małżonka stale opiekującego się dzieckiem w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej. chorym dzieckiem w wieku do lat 14, innym chorym członkiem rodziny (za innego członka rodziny uważa się małżonka, rodziców, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat), jeżeli na czas leczenia znajdują się we wspólnym gospodarstwie domowym z ubezpieczonym. Jeżeli osoba wymagająca opieki jest zdrowym dzieckiem do lat 8 lub chorym dzieckiem do lat 14, to wnioskować można o zasiłek do maksymalnie 60 dni w roku kalendarzowym. Jeżeli osoba wymagająca opieki jest innym członkiem rodziny lub dzieckiem w wieku ponad 14 lat, to zasiłek opiekuńczy wypłaca się przez okres maksymalnie 14 dni w roku kalendarzowym. Zasiłek opiekuńczy przysługuje pod warunkiem, że nie ma innych członków rodziny mogących zapewnić opiekę. Reguła ta nie dotyczy przypadku sprawowania opieki nad chorym dzieckiem w wieku do lat 2. Zasiłek opiekuńczy przysługuje w wysokości 80 % wynagrodzenia będącego podstawą wymiaru. Swobodny wybór lekarza Ubezpieczeni mają prawo do zarejestrowania się u dowolnego lekarza rodzinnego (lekarza ogólnego), który zawarł kontrakt z regionalnym oddziałem Narodowego Funduszu Zdrowia. Dwa razy w roku istnieje możliwość zmiany lekarza rodzinnego. Dopłata do lekarstw Na oficjalnej liście leki zakwalifikowano do 4 klas: leki wydawane bezpłatnie do wysokości limitu finansowania, leki wydawane za odpłatnością ryczałtową, jeżeli pacjent musi je stosować dłużej niż 30 dni i przy opłaceniu 30% limitu finansowania musiałby zapłacić więcej niż 5% minimalnego wynagrodzenia za pracę lub jeżeli pacjent musi je stosować nie dłużej niż 30 dni i pacjent przy opłaceniu 50% limitu finansowania musiałby zapłacić więcej niż 30% minimalnego wynagrodzenia, leki wydawane za odpłatnością 30% limitu finansowania, leki, które trzeba stosować nie dłużej 30 dni, wydawane za odpłatnością 50 % limitu finansowania. Pozostałe leki są pełnopłatne przez ubezpieczonego. Leki w szpitalach są bezpłatne. Przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze Minister Zdrowia ustala maksymalny limit refundacji kosztów przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych. Protezy, aparaty słuchowe i wózki inwalidzkie są refundowane do określonego limitu. Maksymalna dopłata do kosztów zakupu 1 soczewki okularowej wynosi 50 zł dla osób poniżej 18 lat i 35 zł dla dorosłych. Zwrot kosztów przejazdów Nie przysługuje zwrot kosztów dojazdu. Jednak w przypadku gdy stan zdrowia świadczeniobiorcy wymaga wykonywania regularnych procedur medycznych w leczeniu szpitalnym poza miejscem zamieszkania, przy których nie jest konieczne przyjęcie do szpitala, świadczeniodawca zobowiązany jest zapewnić świadczeniobiorcy bezpłatnie zakwaterowanie i transport z miejsca tego zakwaterowania do szpitala. Protetyka Koszty protez zębowych pokrywa ubezpieczenie raz na 5 lat. Polska: Ubezpieczenie pielęgnacyjne W Polsce nie ma odrębnego ubezpieczenia pielęgnacyjnego. Istnieją jednak różne świadczenia dla osób opiekujących się i wymagających opieki. Dodatek pielęgnacyjny: Świadczenie dla osób, którym przysługują emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy i renty rodzinne, a które są całkowicie niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji albo ukończyły wiek 75 lat. Dodatek ten wynosi miesięcznie 239,66 zł (indeksacja analogicznie jak w przypadku rent i emerytur). Zasiłek pielęgnacyjny: przyznawany jest osobom niezdolnym do samodzielnej egzystencji i wynosi 215,84 zł miesięcznie. Świadczenie pielęgnacyjne: skierowane jest do osób, które rezygnują z pracy w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności, która powstała nie później niż do ukończenia 18. lub 25. roku życia. Świadczenie to wynosi w 2022 r. zł netto miesięcznie. Ubezpieczenie zdrowotne i chorobowe w Czechach Specyfiką czeskiego systemu ubezpieczeń społecznych jest to, że ubezpieczenie chorobowe i ubezpieczenie zdrowotne są dwoma odrębnymi systemami. W ubezpieczeniu zdrowotnym wszyscy ubezpieczeni są obowiązkowo, w tym wszyscy pracownicy najemni zatrudnieni w Czechach. Wszyscy są ubezpieczeni w systemie tak zwanego powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Dla świadczeń dodatkowych można zawrzeć prywatne ubezpieczenie zdrowotne. W ubezpieczeniu chorobowym co do zasady ubezpieczeni są obowiązkowo wszyscy pracownicy najemni. Zasiłek chorobowy z ubezpieczenia chorobowego Zasiłek chorobowy przysługuje co do zasady od 15. dnia kalendarzowego przejściowej niezdolności do pracy. Zasiłek chorobowy wypłacany jest za dzień kalendarzowy. Okres pobierania zasiłku chorobowego wynosi maksymalnie 380 dni kalendarzowych od momentu powstania przejściowej niezdolności do pracy lub zarządzenia kwarantanny, o ile nie ustalono inaczej. Wysokość zasiłku chorobowego za dzień kalendarzowy wynosi: 60% zredukowanej dziennej podstawy wymiaru od 15. do 30. dnia kalendarzowego, 66% od 31. do 60. dnia kalendarzowego oraz 72% od 61. dnia kalendarzowego tymczasowej niezdolności do pracy lub zarządzonej kwarantanny aż do końca okresu pobierania zasiłku. Zredukowaną dzienną podstawę wymiaru dla zasiłku chorobowego, zasiłku chorobowego z tytułu opieki i zasiłku z tytułu opieki długotrwałej oblicza się, naliczając od średnich dochodów podlegających ubezpieczeniu społecznemu za dzień (= dzienna podstawa wymiaru): 90% kwoty do pierwszej granicy redukcji w wys. CZK plus 60% kwoty między pierwszą a drugą granicą redukcji w wys. CZK plus 30% kwoty między drugą a trzecią granicą redukcji w wys. CZK Kwota wykraczająca poza trzecią granicę redukcji pozostaje nieuwzględniona. Wysokość granic redukcji obowiązujących od dnia danego roku kalendarzowego jest ogłaszana przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej w dzienniku urzędowym. Zasiłek chorobowy nie przysługuje na przykład ubezpieczonym, którzy swą przejściową niezdolność do pracy wywołali umyślnie oraz ubezpieczonym, którzy w trakcie przejściowej niezdolności do pracy lub zarządzonej kwarantanny zyskali prawa emerytalne, o ile ubezpieczona działalność została zakończona przed dniem, w którym ubezpieczony zyskał prawo do pobierania emerytury. W tym przypadku prawo do zasiłku chorobowego wygasa ostatniego dnia przed dniem kalendarzowym, w którym dla ubezpieczonego powstało prawo do pobierania emerytury. Inne świadczenia z ubezpieczenia chorobowego Zasiłek chorobowy z tytułu opieki przysługuje pracownikom, którzy opiekują się chorym dzieckiem poniżej 10. roku życia lub chorą bliską osobą lub którzy w pewnych przypadkach opiekują się też zdrowym dzieckiem poniżej 10. roku życia (np. jeżeli szkoła z powodu epidemii nieoczekiwanie musiała tymczasowo zostać zamknięta itd.). Warunki: wspólne gospodarstwo domowe z daną osobą (poza opieką i pielęgnacją krewnych w linii prostej oraz rodzeństwa lub w przypadku opieki nad małżonkami lub zarejestrowanymi partnerami, a także rodzicami małżonka lub zarejestrowanego partnera pracownika) i brak innej osoby mogącej podjąć opiekę. Maksymalny okres pobierania dodatku: 9 dni kalendarzowych na przypadek, 16 dni kalendarzowych dla osób pracujących, samotnie wychowujących, które opiekują się co najmniej jednym dzieckiem w wieku szkolnym poniżej 16 lat. Zasiłek wynosi 60% dziennej podstawy wymiaru. W przypadku zasiłku z tytułu opieki długotrwałej również mamy do czynienia ze świadczeniem z ubezpieczenia chorobowego. Przysługuje ono osobie sprawującej opiekę i jest zależne od spełnienia warunków. Stan zdrowia osoby wymagającej opieki musi się na tyle poważnie pogorszyć, że konieczne jest leczenie stacjonarne w szpitalu przez co najmniej 4 następujące po sobie dni. Na wypisie ze szpitala musi widnieć potrzeba co najmniej 30-dniowej opieki całodobowej. Wymóg wcześniejszego leczenia szpitalnego nie dotyczy osób z nieuleczalnymi dolegliwościami, które wymagają opieki paliatywnej i długoterminowej w warunkach domowych. Poza tym osoba wymagająca opieki musi udzielić pisemnej zgody na opiekę przez konkretną bądź konkretne osoby. Sprawujący opiekę musi członkiem bliskiej rodziny osoby wymagającej opieki (zalicza się do nich partnerów życiowych) lub osobą jej bliską lub żyjącą we wspólnym gospodarstwie domowym. Jeżeli sprawujący opiekę jest pracownikiem, to w ciągu ostatnich 4 miesięcy musiał być objęty ubezpieczeniem chorobowym przez co najmniej 90 dni i podczas zwolnienia z tytułu opieki nie może wykonywać pracy zarobkowej. Okres pobierania zasiłku wynosi maks. 90 dni kalendarzowych. W tym czasie kilka osób sprawujących opiekę może w poszczególne dni zmieniać się w tej roli. Na czas ewentualnego ponownego przyjęcia osoby wymagającej opieki na leczenie stacjonarne w szpitalu osoba ta nie otrzymuje świadczenia. Zasiłek z tytułu opieki długotrwałej w przypadku danego ubezpieczonego (czyli sprawującego opiekę) przysługuje ponownie dopiero po upływie 12 miesięcy od końca poprzedniego zwolnienia z tytułu opieki z poborem świadczenia. Jeżeli nie stoją na przeszkodzie żadne powody zakładowe, pracodawca zobowiązany jest do zwolnienia pracownika sprawującego opiekę. Zasiłek z tytułu opieki długotrwałej wynosi 60% dziennej podstawy wymiaru. Świadczenia opieki zdrowotnej opłacane z ubezpieczenia zdrowotnego profilaktyka leczenie ambulatoryjne i stacjonarne, łącznie z badaniami diagnostycznymi, rehabilitacją i opieką długotrwałą przewlekle chorych lekarstwa i medyczne środki pomocnicze ratownictwo medyczne leczenie stomatologiczne transport pacjentów łącznie z refundacją kosztów dojazdu leczenie kuracyjne Powszechne ubezpieczenie zdrowotne tylko w ustalonym zakresie przejmuje koszty leczenia stomatologicznego. W wielu przypadkach (np. materiały spoza standardowego katalogu) koszty leczenia muszą być pokrywane przez samych ubezpieczonych. Jednak świadczeniodawca musi mieć podpisany kontrakt z daną kasą chorych. Swobodny wybór lekarza Ubezpieczeni mają co do zasady prawo do swobodnego wyboru lekarza. W przypadku tzw. zarejestrowanych lekarzy, odpowiedzialnych za podstawowe leczenie ambulatoryjne (np. lekarze ogólni/lekarze rodzinni, pediatrzy, stomatolodzy i ginekolodzy) zmiana możliwa z reguły tylko co trzy miesiące, poza tym w każdej chwili. Jednak ze względu na refundację kosztów leczenia ważne jest pamiętać, że lekarz musi mieć podpisany kontrakt z daną kasą chorych. Współpłacenie i opłaty Koszty wielu leków refundowane są tylko do pewnej wysokości lub nie są refundowane wcale. Dlatego często konieczna jest dopłata ze strony ubezpieczonych. Dla współpłacenia obowiązuje górna granica w wysokości CZK ( CZK dla dzieci poniżej 18 lat i ubezpieczonych powyżej 65 lat oraz 500 CZK dla ubezpieczonych powyżej 70 lat) na rok kalendarzowy. Górna granica 500 CZK dotyczy również określonych ubezpieczonych ze zmniejszoną zdolnością zarobkowania. Ubezpieczeni muszą poza tym uiszczać opłaty w wysokości 90 CZK za pogotowie lekarskie lub stomatologiczne, chyba że lekarz stwierdzi, że stan ubezpieczonego wymaga skierowania na leczenie stacjonarne. Określone grupy pacjentów (np. osoby pobierające świadczenia pomocy w utrzymaniu) są zwolnione z opłat. Środki Pomocnicze Środki pomocnicze, których koszt przejmuje publiczne ubezpieczenie zdrowotne, wymienione są w załączniku do ustawy o publicznym ubezpieczeniu zdrowotnym. Obok ograniczeń dotyczących wskazań, wykaz środków pomocniczych przewiduje także górne granice ilości i kosztów poszczególnych środków pomocniczych. Przykładowo koszty soczewek i oprawek okularowych przejmowane są co do zasady tylko w przypadku dzieci do 14 lat w ustalonych odstępach czasu oraz do ustalonej maksymalnej kwoty. Zwrot kosztów przejazdów Kasy chorych przejmują zarówno koszty akcji ratunkowych jak też konieczne z medycznego punktu widzenia koszty przewozu chorych oraz przejazdów prywatnym pojazdem na leczenie. W dwóch ostatnich wymienionych przypadkach lekarz prowadzący musi wypełnić odpowiednie formularze. Nie zwraca się kosztów dojazdu publicznymi środkami transportu. Protetyka Kasy chorych przejmują koszty uzupełnień protetycznych tylko na ich określone rodzaje w odpowiednich odstępach czasu, zaś u osób poniżej 18. roku życia z reguły bez ograniczeń czasowych. Kasy chorych co do zasady płacą tylko stawkę ustaloną na standardowe wykonanie danego uzupełnienia. Dlatego w wielu przypadkach wymagany jest udział własny ubezpieczonego. Dalsze informacje dot. ubezpieczenia zdrowotnego (bez ubezpieczenia chorobowego) znajdziesz też na stronie internetowej krajowej instytucji łącznikowej ds. transgranicznej opieki zdrowotnej (Kancelář zdravotního pojištění) Czechy: Potrzeba opieki Konieczne świadczenia zdrowotne są opłacane przez publiczny system ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie, czy osoba wymaga opieki czy nie. Świadczenia pielęgnacyjne finansowane są przez państwo (zasiłek pielęgnacyjny) oraz z dotacji państwa i regionów dla świadczeniodawców. Podstawowe zasady: Opieka długotrwała nie odbywa się w ramach samodzielnego systemu (jak w Niemczech w przypadku ubezpieczenia pielęgnacyjnego), lecz z jednej strony jako część służby zdrowia w gestii Ministerstwa Zdrowia, a z drugiej strony w systemie usług socjalnych, za które odpowiada Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Oba systemy mają swe własne regulacje ustawowe, niezależne od siebie kryteria dopuszczeniowe i jakościowe oraz różne metody finansowania. Zakres zastosowania: Adresatami systemu opieki są osoby starsze, osoby niepełnosprawne i przewlekle chore, których umiejętność samopomocy i samodzielność jest ograniczona. Zasiłek pielęgnacyjny wypłaca się osobom wymagającym opieki. Kwota obliczana jest według potrzeby opieki przez inne osoby na więcej niż rok: grupy pielęgnacyjne I do IV, z różnymi warunkami dla osób dorosłych i dzieci. Grupy pielęgnacyjne: 4 stopnie potrzeby opieki (grupy pielęgnacyjne): lekka, średnia, ciężka i całkowita potrzeba (opieki) ze względu na długotrwale pogorszony stan zdrowia. Długość pobierania świadczenia: Bez ograniczeń Orzecznictwo: Potrzeba opieki osoby chcącej korzystać ze świadczenia oceniana jest przez pracownika opieki społecznej właściwego wojewódzkiego oddziału Urzędu Pracy a następnie przez właściwą powiatową placówkę zakładu ubezpieczeń społecznych. Na podstawie tej oceny wojewódzki oddział Urzędu Pracy wydaje decyzję w sprawie przyznania lub nieprzyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Świadczenia rzeczowe: Opieka w domu (opieka rodzinna, mobilne lub ambulatoryjne służby opiekuńcze) Opieka półstacjonarna (placówki opieki dziennej i tygodniowej, opieka odciążająca) Opieka w pełni stacjonarna (domy opieki/ seniora, placówki dla niepełnosprawnych, uzależnionych itd.) Świadczenia pieniężne: Zasiłek pielęgnacyjny przeznaczony jest na pokrycie wydatków na pielęgnację i opiekę nad osobą wymagającą pielęgnacji. Za wypłaty odpowiedzialny jest właściwy wojewódzki oddział Urzędu Pracy. Kontroluje on jego prawidłowe wykorzystanie zgodne z przeznaczeniem. Zasiłek pielęgnacyjny dla osób wymagających opieki poniżej 18 lat (za miesiąc):• Grupa I: CZK• Grupa II: CZK• Grupa III: CZK• Grupa IV: CZKDodatek pielęgnacyjny dla osób wymagających opieki powyżej 18 lat (za miesiąc):• Grupa I: 880 CZK• Grupa II: CZK• Grupa III: CZK• Grupa IV: CZK Zasiłek pielęgnacyjny może zostać podwyższony o CZK miesięcznie, jeżeli w przypadku osoby uprawnionej mamy do czynienia z dzieckiem poniżej 18 lat, wobec którego istnieje obowiązek utrzymania, lub z rodzicem, który utrzymuje dziecko poniżej 18 lat, wobec którego istnieje obowiązek utrzymania i równocześnie dochód uprawnionego do świadczenia oraz osób, których dochód uwzględnia się do oceny prawa do zasiłku, nie przekracza dwukrotności minimum egzystencji. Ubezpieczenie emerytalne Gdzie podlegam obowiązkowi ubezpieczenia? Jako pracownik transgraniczny co do zasady podlegasz obowiązkowi ubezpieczenia w kraju zatrudnienia. Z którego państwa otrzymam swoją emeryturę? Emeryturę otrzymasz z wszystkich krajów, w których opłacałeś składki dłużej niż rok. Z każdego z takich krajów otrzymasz emeryturę częściową, wyliczoną na podstawie składek i okresów ubezpieczenia w danym państwie. Jeżeli byłeś w danym kraju ubezpieczony krócej niż 12 miesięcy, to ten czas jest uwzględniany przy wyliczaniu emerytury w kraju zamieszkania lub w innym kraju, gdzie byłeś dłużej ubezpieczony. Dla każdej z emerytur częściowych obowiązują warunki nabycia praw emerytalnych w kraju, którego ubezpieczyciel ma wypłacać daną emeryturę częściową. Jeżeli mieszkasz np. w Polsce i poza polską emeryturą przysługuje Ci też częściowa emerytura z Niemiec, to musisz w tym celu spełnić warunki dotyczące obowiązującego w Niemczech wieku emerytalnego i okresu składkowego. Jeżeli okres składkowy nie jest wypełniony przez okresy ubezpieczenia w jakimś kraju, to w celu uzasadnienia roszczenia można zsumować okresy składkowe w różnych krajach. Aby otrzymać emeryturę, należy na 3 do 4 miesięcy przed rozpoczęciem jej pobierania złożyć wniosek we właściwej instytucji ubezpieczeniowej w miejscu zamieszkania. Ta instytucja wszczyna procedurę razem z instytucjami ubezpieczeniowymi innych krajów, w których było się ubezpieczonym. Formularze: Seria P – dla świadczeń emerytalnych Ubezpieczenie emerytalne w Niemczech W Niemczech obowiązuje system finansowanego solidarnie zabezpieczenia na starość, oparty na zasadzie bezpośredniego przeznaczania składek wpływających od ludności czynnej zawodowo na aktualnie przysługujące emerytury. Granice wieku dla różnych rodzajów emerytur są stopniowo podnoszone. Prowadzi to do tego, że w zależności od roku urodzenia obowiązują różne granice wieku dla nabycia praw emerytalnych bez potrąceń. Dla niektórych roczników zapisano tzw. „ochronę zaufania”, czyli niepodnoszenie wieku emerytalnego rocznikom bliskim emerytury. Dane dotyczące konkretnych roczników znajdziesz pod adresem Jakie są warunki przyznania emerytury? Ubezpieczeni otrzymują emeryturę po złożeniu wniosku, jeżeli osiągnęli przepisowy wiek emerytalny i spełniają warunek dotyczący ogólnego okresu składkowego (minimalnego okresu ubezpieczenia), wynoszącego 5 lat. Od roku 2012 wiek emerytalny jest stopniowo podwyższany dla urodzonych po 1947 roku, z 65 do 67 lat. Dla roczników począwszy od 1964 r. regularny wiek emerytalny to 67 lat. Kto wcześniej chce pobierać emeryturę, musi z reguły liczyć się z potrąceniami. Jeżeli osiągnąłeś wiek emerytalny i spełniasz minimalny okres składkowy, ale jednak nie skorzystasz z prawa przejścia na emeryturę i będziesz pracować dłużej, to zwiększy się twoja emerytura. Ważne: Jeżeli chcesz pobierać emeryturę z chwilą spełnienia warunków, musisz złożyć wniosek w ciągu trzech miesięcy kalendarzowych od końca miesiąca, w którym spełniłeś te warunki. Jeżeli złożysz wniosek później, to twoja emerytura rozpoczyna się pierwszego dnia miesiąca złożenia wniosku. Czyli jeżeli nie złożysz wniosku w terminie, stracisz uprawnienia. Obok przepisowej emerytury istnieją inne rodzaje emerytur, jak emerytura dla kobiet, dla osób z długoletnim okresem ubezpieczenia, dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz dla osób, które w wieku przedemerytalnym pracowały w niepełnym wymiarze godzin (Altersteilzeit). Warunki, minimalne okresy ubezpieczenia i granice wieku znajdziesz pod adresem Renta rodzinna: W przypadku śmierci małżonka/małżonki może przysługiwać ci renta rodzinna (wdowia). Jeżeli dzieci poniżej 18 lat utracą rodzica, może przysługiwać im renta rodzinna (pół-/sieroca). Rozwiedzeni wychowujący małoletnie dziecko w przypadku śmierci byłego partnera mogą otrzymać rentę wychowawczą. Obowiązują przy tym różne przesłanki, granice dorabiania itp. Informacji szukaj w swym zakładzie ubezpieczeń emerytalnych lub pod adresem Renta (Erwerbsminderungsrente): W przypadku pełnej niezdolności do zarobkowania może przysługiwać pełna, a w przypadku częściowej niezdolności do zarobkowania – częściowa renta. W pełni niezdolna do zarobkowania jest osoba, która może być aktywna na powszechnym rynku pracy przez mniej niż trzy godziny dziennie. Częściowo niezdolna do zarobkowania jest osoba, która może pracować między trzy a mniej niż sześć godzin dziennie. O dalsze przesłanki (uprzednie okresy ubezpieczenia), informacje na temat limitów dorabiania itp. dowiedz się w swym zakładzie ubezpieczeń emerytalnych lub pod adresem Czy emerytury/renty są opodatkowane? Jeżeli emerytura musi być opodatkowana w Niemczech, obowiązuje zasada, że podlega ona obecnie częściowo obowiązkowi podatkowemu. Część podlegająca opodatkowaniu wynosi w 2022 r. dla nowych emerytów 82%. Opodatkowana część emerytury wzrośnie do 2040 roku do 100%. O tym, czy i w jakiej wysokości należy płacić podatki od emerytury/renty, decyduje urząd skarbowy. Jak oblicza się wysokość emerytury? Obliczanie emerytury jest skomplikowane, ponieważ jest obliczane indywidualnie i uwzględnia różne czynniki. Wysokość emerytury zależy od całego „życiorysu ubezpieczeniowego”: liczby zaliczonych okresów istotnych dla ustalenia prawa do emerytury, takich jak okresy składkowe, okresów zaliczanych lub okresów podlegających uwzględnieniu oraz wysokości składek wpłacanych podczas całego „życiorysu ubezpieczeniowego”. Obliczając wysokość emerytury uwzględnia się wszystkie okresy aż do przejścia na emeryturę oraz ewentualnie dolicza się okres dodatkowy. Miesięczna emerytura = punkty przeliczeniowe x współczynnik momentu przejścia na emeryturę x aktualna podstawa emerytury x współczynnik rodzaju emerytury Liczba punktów przeliczeniowych opisuje staż ubezpieczeniowy i wysokość indywidualnych zarobków w stosunku do średnich zarobków wszystkich ubezpieczonych. Jeżeli twoje zarobki w danym roku odpowiadały dokładnie przeciętnym zarobkom, to otrzymujesz 1,0 punktów. Współczynnik momentu przejścia na emeryturę uwzględnia wiek, w którym przechodzi się na emeryturę. W razie przejścia na emeryturę w regularnym wieku emerytalnym współczynnik ten wynosi 1,0. Za każdy miesiąc kalendarzowy przedterminowego przejścia na emeryturę współczynnik zmniejsza się o 0,3%. W razie przejścia na emeryturę po osiągnięciu regularnego wieku emerytalnego współczynnik podwyższa się o każdy miesiąc o 0,5%. Aktualna podstawa emerytury wyraża kwotę odpowiadającą miesięcznej emeryturze za każdy punkt przeliczeniowy. Jest ona regularnie indeksowana. Aktualna podstawa emerytury wynosi (do 33,47 euro w nowych krajach związkowych i 34,19 euro w starych krajach związkowych. Z dniem nastąpi podwyżka aktualnej podstawy emerytury. Współczynnik rodzaju emerytury/renty określa wysokość świadczenia w zależności od jego rodzaju (np. emerytura: 1,0; renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy: 1,0; renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy: 0,5 itp.). Praca zarobkowa a pobieranie emerytury/renty W przypadku przepisowej emerytury nie istnieją granice dorabiania. Pobierający wcześniejszą emeryturę mogą w 2022 r. zarobić łącznie euro brutto bez potrąceń od emerytury. W przypadku innych rodzajów emerytury/renty osoby pobierające świadczenie z tytułu liczby lat składkowych mają prawo dorobić do niej przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego euro rocznie bez potrąceń emerytury. W sprawie obliczania granic dorabiania w przypadku emerytur częściowych patrz Waloryzacja emerytur Waloryzacja emerytur następuje regularnie z dniem 1. lipca danego roku poprzez zmianę aktualnej wartości emerytury. Podstawą ustalenia aktualnej wartości emerytury jest rozwój płac zatrudnionych. Poza tym uwzględnia się zmiany wydatków pracowników na ustawowe i prywatne zaopatrzenie emerytalne. Od 2005 roku poprzez nowy czynnik zrównoważoności przy waloryzacji emerytur uwzględnia się też rozwój stosunku ilościowego emerytów do osób opłacających składki. Ustawowa klauzula ochronna uniemożliwia sytuację, w której wskutek waloryzacji emerytury może zmniejszyć się kwota emerytury brutto. Ubezpieczenie emerytalne w Polsce Jakie są warunki przejścia na emeryturę? Kobiety mogą przechodzić na emeryturę w wieku 60 lat, mężczyźni w wieku 65 lat. Od 1999 roku system emerytalny działa na zasadzie - ile wpłacimy, tyle dostaniemy na starość. Jeżeli emerytura wyliczona z wpłacanych składek będzie niższa od minimalnej emerytury (do końca lutego 2022 r. – zł), powstałą różnicę będzie musiał pokryć budżet państwa. Na dopłatę tę mogą jednak liczyć tylko kobiety, które opłacały składkę przez co najmniej 20 lat i mężczyźni, którzy opłacali składkę przez co najmniej 25 lat. Regulacje zreformowanego systemu emerytalnego: Wszystkie osoby urodzone po 31 grudnia 1968 r. lub osoby urodzone między 1949 a 1968 r., które zdecydowały się przejść do nowego systemu, podlegają zreformowanemu systemowi emerytalnemu. Płacona składka emerytalna albo wpływa w całości do ZUS, albo jest dzielona: większa część nadal przekazywana jest do systemu repartycyjnego - do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), zaś mniejsza część (2,92% podstawy wymiaru składki) do wybranego otwartego funduszu emerytalnego (OFE), który te środki inwestuje. Wysokość przyszłych emerytur będzie więc częściowo zależna od sytuacji na rynkach finansowych. Moment przejścia na emeryturę zależy od indywidualnej decyzji ubezpieczonego, który osiągnął wymagany minimalny wiek – niezależnie od tego, czy chodzi o kobietę czy mężczyznę. Pracownikom, którzy wykonywali pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, zgodnie z ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, przysługuje prawo do emerytury pomostowej. Wcześniejsza emerytura: Pod pewnymi warunkami możliwe jest przejście na wcześniejszą emeryturę. Czy emerytury podlegają opodatkowaniu? Emerytury podlegają podatkowi dochodowemu. Jak oblicza się wysokość emerytury? Dla osób urodzonych po 31 grudnia 1948 r. Emerytura wypłacana jest w całości przez ZUS, niezależnie od tego, czy część składki płynęła do Otwartego Funduszu Emerytalnego (OFE) czy nie. Wysokość emerytury będzie wynikiem podzielenia podstawy jej obliczenia przez tzw. średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku przejścia ubezpieczonego na emeryturę. Podstawę obliczenia emerytury utworzy kwota składek zaewidencjonowanych na indywidualnym koncie ubezpieczonego, powiększona o ich coroczną waloryzację. Dla obliczenia części emerytury ewentualnie zgromadzonej w OFE (2. filar) kwotę środków zgromadzonych na rachunku członka OFE (inwestowanych przez cały okres ubezpieczenia) dzieli się przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku przejścia ubezpieczonego na emeryturę. Jak oblicza się wysokość renty? Czynnikami określającymi wysokość renty są: podstawa wymiaru składki, okres ubezpieczenia, stopień niezdolności do pracy oraz kwota bazowa. Renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy wynosi 75% renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy: Nawet wtedy, gdy dana osoba wskutek ciężkich obrażeń dozna poważnego spadku dochodów, przysługuje jej tylko część renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Minimalna renta z tytułu: całkowitej niezdolności do pracy: do końca lutego 2022 r.: zł miesięcznie, częściowej niezdolności do pracy: do końca lutego 2022 r. 938,16 zł) miesięcznie. Renta socjalna na podstawie ustawy o rencie socjalnej z dnia osoby, które są pełnoletnie (od 18. roku życia) oraz których niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 18. roku życia (lub 25. roku życia w przypadku studentów), otrzymują zryczałtowane świadczenie w wysokości 100% kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Praca zarobkowa a pobieranie emerytury/renty Renta lub emerytura pobierana przed osiągnięciem wieku emerytalnego jest zmniejszana/zawieszana, jeżeli osoba ją pobierająca uzyska dochód przekraczający odpowiednio 70%/130% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia krajowego. Waloryzacja emerytur i rent Regularna waloryzacja z dniem 1 marca każdego roku. Ubezpieczenie emerytalne w Czechach Ustawowe obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne to solidarne, repartycyjne ubezpieczenie obejmujące emerytury, renty i renty rodzinne. W drodze reformy emerytalnej ustawowy wiek emerytalny został podniesiony i zrównany dla kobiet i mężczyzn. Poza tym wprowadzono drugi, kapitałowy filar. Jednak obowiązywał on tylko do r. Tak zwany trzeci filar zabezpieczenia emerytalnego tworzy prywatne uzupełniające zabezpieczenie na starość (wraz z wcześniejszym dodatkowym ubezpieczeniem emerytalnym), dotowane przez państwo. Jakie są warunki przejścia na emeryturę? Zgodnie z wcześniejszą regulacją wiek emerytalny był różny dla mężczyzn i kobiet, a w przypadku kobiet był on jeszcze zależny od liczby wychowanych dzieci. Zgodnie z aktualną regulacją obowiązującą od 2018 r. wiek przechodzenia na emeryturę dla kobiet i mężczyzn będzie nadal podwyższany, a poza tym ujednolicany. Dla rocznika 1971 wiek ten będzie jednolity dla kobiet i mężczyzn i wynosić będzie 65 lat. Prawo do przejścia na emeryturę mają wszyscy ubezpieczeni, którzy osiągnęli wymagany co najmniej 35-letni (w 2022 r.) okres ubezpieczenia oraz ustawowy wiek emerytalny, lub którzy osiągnęli okres ubezpieczenia minimum 20 lat oraz wiek, który przekracza o co najmniej 5 lat wiek emerytalny mężczyzn z tego samego rocznika. Wcześniejsza emerytura: Ubezpieczeni, którzy osiągnęli okres ubezpieczenia wymagany dla emerytury, mają prawo do wcześniejszej emerytury (z trwałymi potrąceniami): albo najwcześniej na 5 lat przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego, jeżeli osiągnęli wiek 60 lat a ich ustawowy wiek emerytalny wynosi co najmniej 63 lata, albo najwcześniej na 3 lata przed osiągnięciem swego ustawowego wieku emerytalnego, jeżeli wynosi on mniej niż 63 lata. Renta (z tytułu niezdolności do pracy/ zmniejszenia dochodów): Ubezpieczonym przysługuje renta, jeżeli wystąpiło u nich zmniejszenie dochodów (niezdolność do pracy) w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, albo jeżeli wystąpiło u nich zmniejszenie dochodów (niezdolność do pracy) i osiągnęli już wymagany okres ubezpieczenia. Istnieją trzy stopnie zmniejszenia dochodów (zwane też stopniami niezdolności do pracy). Jeżeli zdolność zarobkowania jest obniżona co najmniej o 35 % a maksymalnie o 49%, mamy do czynienia z niezdolnością do pracy pierwszego stopnia, jeżeli o 50 % do 69% - z niezdolnością do pracy drugiego stopnia oraz jeżeli o minimum 70% - z niezdolnością do pracy trzeciego stopnia. Renta rodzinna (sieroca): Renta sieroca przysługuje dziecku pozostającemu na utrzymaniu, jeżeli jeden z rodziców (rodziców adopcyjnych) dziecka lub osoba, która przyjęcia dziecko do opieki zastępczej, zmarła i była to osoba pobierająca emeryturę bądź rentę lub w chwili śmierci osiągnęła wymagany okres ubezpieczenia do pobierania renty lub zostały spełnione warunki dla pobierania emerytury lub jeżeli śmierć nastąpiła w wyniku wypadku przy pracy. Renta rodzinna (wdowia): Przysługuje owdowiałemu małżonkowi, jeżeli zmarły małżonek pobierał emeryturę lub rentę lub w chwili śmierci spełnił wymagane warunki pobierania emerytury lub renty lub jeżeli śmierć nastąpiła w wyniku wypadku przy pracy. Emerytura wdowia przysługuje zasadniczo na okres jednego roku od śmierci małżonka, a pod pewnymi zdefiniowanymi warunkami także po upływie tego okresu. Wszelkie informacje o emeryturach i rentach w Republice Czeskiej otrzymasz w biurze informacji Czeskiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Česká správa sociálního zabezpečení, Czy emerytury/renty podlegają opodatkowaniu? Renty i emerytury są zwolnione z podatku dochodowego do łącznej kwoty 36-krotności płacy minimalnej (w 2022 r.: CZK). Ewentualne jednorazowe wypłaty specjalne w ramach świadczeń emerytalno-rentowych również są zwolnione z podatku dochodowego. Jak oblicza się wysokość emerytury/renty? Istotnymi czynnikami wpływającymi na wysokość emerytury/renty są: średni dochód oraz okres ubezpieczenia. Emerytura/renta składa się z dwóch składników: Kwota bazowa: w 2020 r. w wysokości CZK miesięcznie (10 % średniego wynagrodzenia); Kwota procentowa: składnik zależny od dochodu, obliczany na bazie podstawy wymiaru i liczby lat ubezpieczenia: za rok ubezpieczenia 1,5% podstawy wymiaru, jednak minimum 770 CZK miesięcznie (dotyczy emerytury). Wzór obliczania kwoty procentowej zależy od rodzaju renty. Osobista podstawa wymiaru bazuje na przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniu brutto od roku kalendarzowego, w którym ubezpieczony ukończył 19. rok życia. Podstawę obliczeniową ustala się redukując osobistą podstawę wymiaru w następujący sposób. Kwotę poniżej pierwszej granicy redukcji (44% średniego wynagrodzenia; w 2022 r.: CZK) ubezpieczonemu zalicza się w 100%, a od kwoty między pierwszą a drugą granicą redukcji (400% średniego wynagrodzenia; w 2022 r.: CZK) zalicza się 26%. Kwota powyżej drugiej granicy redukcji pozostaje nieuwzględniona. Wcześniejsza emerytura: Obniżenie o 0,9% podstawy wymiaru za każde rozpoczęte 90 dni przed osiągnięciem przepisowego wieku emerytalnego za pierwsze 360 dni kalendarzowych, o 1,2% podstawy wymiaru za okres 361. do 720. dnia kalendarzowego oraz o 1,5% podstawy wymiary za okres od 721. dnia kalendarzowego, przy czym kwota procentowa musi wynosić co najmniej 770 CZK miesięcznie. Potrącenie to obowiązuje nadal również po osiągnięciu przepisowego wieku emerytalnego. Późniejsze przejście na emeryturę: Za każde 90 dni kalendarzowych aktywności zawodowej, o które przesuwa się pobieranie emerytury, jej wysokość podwyższa się o 1,5% podstawy wymiaru. Jeżeli równolegle do aktywności zawodowej pobierana jest połowa emerytury, kwota procentowa emerytury podwyższa się o 1,5 % podstawy wymiaru za każde 180 dni kalendarzowe aktywności zawodowej. Jeżeli równolegle do aktywności zawodowej pobierana jest emerytura w pełnej kwocie, kwota procentowa emerytury podwyższa się o 0,4% podstawy wymiaru za każde 360 dni kalendarzowe aktywności zawodowej. Praca zarobkowa a pobieranie emerytury/renty Emerytura: Kumulacja z dochodami z tytułu pracy możliwa bez ograniczeń. Wcześniejsza emerytura: Niedozwolone żadne dochody z tytułu pracy. Dla osób pobierających rentę nie obowiązują żadne ograniczenia dochodów z tytułu pracy. Waloryzacja emerytur i rent Odbywa się w zależności od wzrostu cen konsumenckich i płac realnych. Dla emerytur/rent ustalonych przed kwota bazowa wzrasta od 2022 r. o 350 CZK do CZK miesięcznie, a kwota procentowa o 5,2%. Poza tym od dnia 1 stycznia 2022 r. kwotę procentową wypłacanej emerytury podwyższa się o 300 CZK miesięcznie. Ubezpieczenie wypadkowe Gdzie jestem ubezpieczony? Jako pracownik transgraniczny jesteś obowiązkowo ubezpieczony przez swego pracodawcę w kraju zatrudnienia. Składki w każdym przypadku opłaca pracodawca. Uznanie zdarzenia objętego ubezpieczeniem oraz wysokość świadczeń pieniężnych zależą od obowiązujących przepisów w kraju zatrudnienia. Świadczenia rzeczowe (np. opieka lekarska) przysługują według przepisów prawa twojego kraju zamieszkania. Tzn. leczenie może nastąpić w miejscu zamieszkania. Ubezpieczenie wypadkowe w Niemczech Kto jest ubezpieczony? Wszyscy pracownicy w zakładzie w Niemczech są automatycznie ubezpieczeni w ustawowym ubezpieczeniu wypadkowym. Ochrona ubezpieczeniowa obowiązuje zarówno pracowników w pełnym jak i w niepełnym wymiarze czasu pracy, zarabiających poniżej granicy zwalniającej z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne (geringfügig Beschäftigte), wykonujących minijob oraz praktykantów. I to niezależnie od wysokości dochodu, wieku, narodowości i miejsca zamieszkania. Ochrona ubezpieczeniowa zaczyna się pierwszego dnia zatrudnienia. Twój pracodawca musi Cię zarejestrować. Co obejmuje ubezpieczenie? Ubezpieczenie wypadkowe obejmuje wypadki przy pracy, wypadki w drodze do/z pracy oraz choroby zawodowe. Wypadki przy pracy to wypadki, które pozostają w związku z działalnością zawodową. Wypadki w drodze do/z pracy to wypadki, które zdarzają się w drodze między mieszkaniem a miejscem pracy. Chorobą zawodową jest choroba, która jest spowodowana przy działalności zawodowej wyłącznie lub głównie przez szkodliwe substancje lub określone prace. Istnieje oficjalna lista chorób, które są uznawane za choroby zawodowe (rozporządzenie o chorobach zawodowych). Niekiedy za chorobę zawodową może zostać uznana również choroba, która nie znajduje się na liście, jeśli zostanie wykazane, że została ona spowodowana przez pracę zawodową. O czym muszę pamiętać? O wypadku przy pracy należy niezwłocznie zawiadomić pracodawcę lub branżowy zakład ubezpieczeń wypadkowych (Berufsgenossenschaft). Branżowy zakład ubezpieczeń wypadkowych może powiadomić także lekarz prowadzący leczenie. W Niemczech istnieją lekarze ubezpieczenia wypadkowego (Durchgangsärzte), wyspecjalizowani w wypadkach przy pracy. Lekarz ten decyduje również, czy musisz być dalej przez niego leczony lub też czy możesz iść potem do innego lekarza. Ze świadczeń rzeczowych (zabiegi medyczne ambulatoryjne i stacjonarne, lekarstwa, środki rehabilitacyjne i pomocnicze etc., ewentualnie zwrot kosztów takich świadczeń) można korzystać także w Polsce czy w Czechach. W razie problemów lub pytań zwróć się do rady zakładowej/ pracowniczej, właściwego zakładu ubezpieczeń wypadkowych lub do Poradni dla Zagranicznych Pracowników w Saksonii (BABS). Ważne: Zaraz na początku powiedz lekarzowi, że chodzi o wypadek przy pracy lub w drodze do/z pracy. Zanotuj sobie datę, godzinę i świadków na wypadek ewentualnych zapytań ze strony ubezpieczenia wypadkowego. Dalsze informacje nt. wypadków przy pracy lub w drodze do/z pracy znajdziesz w informacji Krótko i Konkretnie „Wypadek przy pracy lub w drodze do/z pracy – co teraz?“ na stronie Jakie świadczenia rzeczowe zapewnia ubezpieczenie wypadkowe? Opieka medyczna i rehabilitacja: Ubezpieczonemu udzielona zostaje zwłaszcza pierwsza pomoc wypadkowo-medyczna, wypadkowo-medyczna ambulatoryjna opieka lekarska lub, jeśli to konieczne, stacjonarna opieka lekarska. Także domowa pielęgnacja chorego, zabiegi stomatologiczne, zaopatrzenie w lekarstwa i środki opatrunkowe, środki rehabilitacyjne oraz środki pomocnicze należą do zakresu świadczeń. Świadczenia na rzecz partycypacji zawodowej i społecznej obejmują działania w zakresie doskonalenia zawodowego, opiekę społeczno-pedagogiczną, pomoc w gospodarstwie domowym, sport rehabilitacyjny etc. Dalszymi świadczeniami uzupełniającymi mogą być koszty podróży, pomoc w postaci pojazdu (jeżeli do rehabilitacji potrzebny jest samochód) czy mieszkania. Celem jest reintegracja z zakładem poprzez utrzymanie miejsca pracy. Jeżeli nie jest to możliwe, szuka się równowartościowego miejsca pracy w tym samym lub w innym zakładzie. Jakie świadczenia pieniężne zapewnia ubezpieczenie wypadkowe? Zasiłek powypadkowy (Verletztengeld) powinien w okresie rehabilitacji medycznej oraz po zakończeniu wypłaty wynagrodzenia chorobowego przez pracodawcę rekompensować utracony dochód i przez to zapewnić środki utrzymania poszkodowanego oraz jego najbliższych. Zasiłek powypadkowy wynosi 80% regularnego wynagrodzenia, nie może być jednak wyższy niż regularne wynagrodzenie netto. Od kwoty tej potrąca się jeszcze udział pracownika w składkach emerytalnych i na wypadek bezrobocia. Zasiłek wyrównawczy (Übergangsgeld) otrzymują poszkodowani podczas działań służących rehabilitacji zawodowej, gdyż nie mogą wtedy zadbać o trzymanie swoje i członków rodziny. Zasiłek ten ma rekompensować utracone zarobki oraz wspierać gotowość poszkodowanego do udziału w takich działaniach. Zasiłek wynosi dla ubezpieczonych posiadających co najmniej jedno dziecko lub wymagających opieki 75%, a dla wszystkich pozostałych 68 % zasiłku powypadkowego. W razie spełnienia odpowiednich warunków, poszkodowani otrzymują oprócz zasiłku wyrównawczego także rentę. Zasiłek pielęgnacyjny otrzymują ubezpieczeni, którzy po wypadku przy pracy lub z powodu choroby zawodowej wymagają pielęgnacji. Wysokość zasiłku pielęgnacyjnego zależy od stopnia uszczerbku na zdrowiu. Wynosi on od co najmniej 372 euro (wschód) wzgl. 387 euro (zachód) i maksymalnie euro (wschód) wzgl. euro (zachód). Zasiłek pielęgnacyjny jest odpowiednio indeksowany corocznie z dniem 1 lipca w ramach indeksacji rent i emerytur. Na wniosek wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego można zamienić na pracownika opieki (opieka domowa) lub utrzymanie i opiekę w odpowiedniej placówce (opieka w placówce). Świadczenia odszkodowawcze ubezpieczenia wypadkowego z tytułu potrzeby opieki mają pierwszeństwo przed świadczeniami odszkodowawczymi z ubezpieczenia pielęgnacyjnego. Rentę lub częściową rentę wypłacają branżowe zakłady ubezpieczeń wypadkowych, jeżeli wskutek wypadku przy pracy lub w drodze z/do pracy bądź choroby zawodowej dojdzie do obniżenia zdolności do zarobkowania (OZdZ – obniżenie sprawności fizycznej i umysłowej ubezpieczonego, ograniczające jego możliwości wykonywania pracy). Wysokość renty zależy od stopnia utraty zdolności do zarobkowania i wysokości poprzedniego wynagrodzenia. W razie całkowitej utraty zdolności do zarobkowania (OZdZ 100%) wypłacana jest pełna renta, wynosząca dwie trzecie dochodu rocznego, osiągniętego przed wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. W razie obniżenia zdolności do zarobkowania wypłacana jest część pełnej renty odpowiadająca stopniowi obniżenia zdolności do zarobkowania (renta częściowa). Przysługuje ona od co najmniej 20-procentowego obniżenia zdolności do zarobkowania. Branżowe zakłady ubezpieczeń wypadkowych wypłacają tę rentę dopóty, dopóki pozostają niezmienione jej przesłanki (zmniejszenie zdolności do zarobkowania), w wielu wypadkach dożywotnio. Renta jest również przekazywana za granicę. Odprawa: Pod pewnymi warunkami roszczenia rentowe mogą być zaspokojone przez jednorazową wypłatę. Branżowy zakład ubezpieczeń wypadkowych może wówczas wypłacić ubezpieczonemu całkowite odszkodowanie w wysokości przewidywanych wydatków rentowych. Renta rodzinna przyznawana jest małżonkowi, zarejestrowanemu partnerowi lub dzieciom ubezpieczonego zmarłego w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, począwszy od dnia śmierci. Również wcześniejsi małżonkowie oraz rodzice zmarłego otrzymują rentę na wniosek, jeżeli w chwili śmierci miał on wobec nich obowiązek utrzymania lub w ciągu ostatniego roku przed śmiercią zapewniał utrzymanie. Wszystkie renty rodzinne z tytułu śmierci tej samej osoby mogą wynieść łącznie maksymalnie 80 procent rocznych zarobków z tytułu pracy. Renta wdowia wypłacana jest do 24 miesięcy po śmierci ubezpieczonego lub do zawarcia nowego związku małżeńskiego. Renta wynosi 30 % dochodów rocznych. Renta wynosi 40% dochodów rocznych, jeżeli uprawniona osoba ma co najmniej 47 lat lub wychowuje dziecko lub ma zmniejszoną zdolność do zarobkowania. Jednak dochód członków rodziny zmarłego podlega częściowemu zaliczeniu na poczet renty. Kwota wolna wynosi od r. 883,61 euro (wschód) wzgl. 902,62 euro (zachód) i podwyższa się za każde dziecko uprawnione do renty sierocej o obecnie 187,43 euro (wschód) wzgl. 191,46 euro (zachód). Jeżeli dochód wynosi więcej, to od części przekraczającej kwotę wolną zalicza się 40%. Renta sieroca wypłacana jest do 18. roku życia, wzgl. do 27. roku życia w trakcie edukacji szkolnej lub zawodowej lub z powodu niepełnosprawności fizycznej, psychicznej lub umysłowej. Renta wynosi dla półsierot rocznie 20%, dla sierot zupełnych 30% rocznych dochodów z tytuły pracy zmarłego. Jeżeli sierota powyżej 18 lat ma własny dochód, może on też być zaliczany w poczet renty. Zasiłek pogrzebowy jest członkom rodziny ryczałtem, jeżeli do zgonu ubezpieczonego doprowadził wypadek przy pracy lub choroba zawodowa. Zasiłek wynosi w 2022 r. euro (wschód) wzgl. euro (zachód). Jeżeli zgon nie nastąpił w miejscu stałego zamieszkania rodziny ubezpieczonego, zwracane są dodatkowo koszty przewozu na miejsce pochówku. Warunkiem jest jednak, że ubezpieczony musiał przebywać tam z powodów mających związek ze swą ubezpieczoną działalnością lub ze skutkami przypadku objętego ubezpieczeniem. Zasiłek pogrzebowy oraz koszty przewozu wypłacane są osobie, która ponosi koszty pochówku i przewozu. Ubezpieczenie wypadkowe w Polsce Kto jest ubezpieczony? Obowiązkowo ubezpieczone są osoby podlegające ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu. Dobrowolnie ubezpieczone są (na ich wniosek) między innymi osoby, które wykonują pracę nakładczą lub wykonują pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Co obejmuje ubezpieczenie? Ubezpieczone są wypadki przy pracy oraz choroby zawodowe. Wypadki w drodze do/z pracy podlegają pod zakres ubezpieczenia chorobowego i rentowego. O czym muszę pamiętać? Wypadek przy pracy należy niezwłocznie zgłosić pracodawcy. Pracodawca musi zgłosić wypadek właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy i powołać zespół powypadkowy w celu zbadania okoliczności i przyczyn wypadku. Zespół sporządza protokół powypadkowy. Poszkodowany pracownik lub zakładowa organizacja związkowa, a w razie wypadku śmiertelnego, uprawniony członek rodziny poszkodowanego, może wystąpić do właściwego sądu rejonowego z powództwem o ustalenie i sprostowanie protokołu. Jakie świadczenia zapewnia ubezpieczenie wypadkowe? Jednorazowe odszkodowanie wskutek wypadku przy pracy: Odszkodowanie to przysługuje ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie. Wysokość odszkodowania zależna jest od stopnia uszczerbku na zdrowiu, stwierdzanego przez lekarza-orzecznika ZUS lub przez komisję lekarską ZUS. Obecnie wypłaca się poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości zł za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Osobie, wobec której orzeczono całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji ubezpieczonego, jeżeli wynika to z wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, przysługuje jednorazowe odszkodowanie w wysokości zł. Zasiłek wyrównawczy: Zasiłek wyrównawczy przysługuje tylko ubezpieczonym pracownikom. Dodatek otrzymują osoby, których miesięczne wynagrodzenie uległo obniżeniu wskutek poddania się rehabilitacji zawodowej. Do zasiłku wyrównawczego uprawnieni są poza tym pracownicy, którzy wskutek zmian stanu zdrowia zostali u tego samego pracodawcy przesunięci na inne stanowisko wymagające innych kwalifikacji zawodowych. O potrzebie poddania się rehabilitacji zawodowej orzeka lekarz wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy albo lekarz orzecznik ZUS. Zasiłek wyrównawczy przysługuje przez okres rehabilitacji zawodowej, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące. Prawo do zasiłku wyrównawczego wygasa wraz z zakończeniem rehabilitacji zawodowej i przeniesieniem na inne stanowisko lub jeżeli z powodu stanu zdrowia pracownika nie są wymagane dalsze środki rehabilitacyjne. Zasiłek wyrównawczy stanowi różnicę między przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających rehabilitację a wynagrodzeniem miesięcznym osiąganym podczas pracy z obniżonym wynagrodzeniem. Świadczenia rehabilitacyjne: Rehabilitacja zaczyna się zazwyczaj po wyczerpaniu uprawnień do zasiłku chorobowego, może jednak też nastąpić po upływie 6 miesięcy niezdolności do pracy. W czasie rehabilitacji wypłacane jest świadczenie rehabilitacyjne nie dłużej niż przez 12 miesięcy w przypadku utrzymywania się niezdolności do pracy. Rehabilitacja lecznicza wykonywana jest przede wszystkim we własnych centrach i ośrodkach rehabilitacji KRUS. Ich celem jest przeciwdziałanie niezdolności do pracy wskutek pracy w rolnictwie oraz przywrócenie zdolności do pracy do poziomu umożliwiającego dalsze wykonywanie pracy. Zasiłek chorobowy: Prawo do tego zasiłku mają ubezpieczeni, którzy stali się niezdolni do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Wypłata zasiłku chorobowego jest niezależna od tego, jak długo jest się ubezpieczonym od wypadków przy pracy i następuje od pierwszego dnia niezdolności do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej. Świadczenie wynosi 100% podstawy wymiaru. Renta: Rentę z tytułu niezdolności do pracy otrzymują ubezpieczeni, którzy wskutek wypadku lub choroby zawodowej nie są w stanie wykonywać pracy zawodowej. Ubezpieczeni, wobec których orzeczona zostanie celowość przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie wskutek wypadku lub choroby zawodowej, mogą otrzymać rentę szkoleniową. Renta rodzinna: Renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury (w tym emerytury pomostowej) lub renty z tytułu niezdolności do pracy albo spełniała warunki wymagane do uzyskania jednego z tych świadczeń. Przy ocenie prawa do renty przyjmuje się, że osoba zmarła była całkowicie niezdolna do pracy. Renta rodzinna przysługuje także uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci pobierała zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne. W takim przypadku przyjmuje się, że osoba zmarła spełniała warunki do uzyskania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Do renty rodzinnej mają prawo: dzieci własne, dzieci drugiego małżonka, dzieci przysposobione - do ukończenia 16. roku życia lub 25. roku życia, jeśli się uczą oraz - bez względu na wiek - jeśli stały się całkowicie niezdolne do pracy przed 16. rokiem życia lub w czasie nauki w szkole do ukończenia 25. roku życia. Jeżeli dziecko osiągnęło 25 lat będąc na ostatnim roku studiów w szkole wyższej, prawo do renty przedłuża się do zakończenia tego roku studiów. Prawo do renty rodzinnej nie powstaje z kapitału zebranego w OFE. Renta rodzinna wynosi: dla jednej osoby uprawnionej – 85% świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu, dla dwóch osób uprawnionych – 90% świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu, dla trzech i więcej osób uprawnionych – 95% świadczenia, które przysługiwałoby zmarłemu. Minimalna kwota renty rodzinnej z ubezpieczenia wypadkowego wynosi 120% minimalnej kwoty renty rodzinnej. Wszystkim uprawnionym członkom rodziny przysługuje jedna łączna renta rodzinna, która w razie konieczności dzielona jest w równych częściach między uprawnionych. Jeżeli do renty rodzinnej uprawniona jest sierota zupełna, przysługuje jej dodatek dla sierot zupełnych. Ubezpieczenie wypadkowe w Czechach Ubezpieczenie wypadkowe w Czechach realizowane jest w formie ustawowego prywatnoprawnego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej pracodawców za szkody powstające pracownikom poprzez wypadki przy pracy lub choroby zawodowe. To ustawowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej pracodawców nie jest zaliczane do ubezpieczenia społecznego. Kto jest ubezpieczony? Ustawowo ubezpieczeni od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstające zatrudnionym wskutek wypadków przy pracy lub chorób zawodowych są wszyscy pracodawcy z co najmniej jednym zatrudnionym. Wysokość składek uiszczanych przez pracodawcę orientuje się według sumy wynagrodzeń brutto wszystkich zatrudnionych oraz według gałęzi gospodarki, w której pracodawca działa. Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej realizowane jest na zlecenie państwa przez dwa zakłady ubezpieczeń – Česká pojišťovna, a. s. oraz Kooperativa, a. s. Przyjmują one składki ubezpieczeniowe i dokonują w razie potrzeby odpowiednich płatności odszkodowawczych. Co obejmuje ubezpieczenie? Ubezpieczenie wypadkowe obejmuje wypadki przy pracy oraz choroby zawodowe. Za wypadki przy pracy uważa się szkody na zdrowiu i zgony powstałe wskutek nagłej przyczyny zewnętrznej niezależnie od woli poszkodowanego przy wypełnianiu jego obowiązków służbowych lub w bezpośrednim związku z nimi. Jako wypadki przy pracy uznaje się także takie wypadki, które nastąpiły u pracownika z powodu wypełniania jego obowiązków służbowych (np. jeżeli ktoś z powodu decyzji, którą musiał podjąć z racji swych obowiązków służbowych, poza swym czasem pracy został zaatakowany przez osobę, której decyzja dotyczy i dozna przy tym obrażeń). Lista uznanych chorób zawodowych ustalana jest w rozporządzeniu rządowym. Inne rozporządzenie reguluje procedurę uznawania chorób zawodowych i ustala listę właściwych w tym zakresie placówek medycznych. Wypadki w drodze z/do pracy (między miejscem zamieszkania a miejscem pracy) nie są uważane za wypadki przy pracy i nie są ubezpieczone. O czym muszę pamiętać? Wypadek przy pracy należy niezwłocznie zgłosić pracodawcy. Pracodawca musi spisać protokół wypadku i zgłosić wypadek właściwemu zakładowi ubezpieczeń oraz właściwym władzom. Poszkodowanym (lub przy wypadkach ze skutkiem śmiertelnym: rodzinie) należy wręczyć egzemplarz protokołu wypadku. Pracodawca musi zbadać przyczyny wypadku przy udziale poszkodowanego (jeśli możliwe), świadków, właściwej organizacji związkowej lub pełnomocnika ds. bezpieczeństwa i higieny pracy i podjąć właściwe środki zaradcze na rzecz uniknięcia wypadków. Jakie świadczenia rzeczowe zapewnia ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej pracodawców? Z zasady panuje swoboda wyboru lekarza, poza badaniami profilaktycznymi i obowiązkowymi w ramach zakładowej profilaktyki zdrowotnej. Uprawnieni poszkodowani otrzymują wszystkie konieczne i właściwe świadczenia medyczne w związku z wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi według przepisów kraju, w którym są wykonywane. Opieka medyczna przysługuje w pełnym zakresie zarówno w kraju zatrudnienia jak i w kraju zamieszkania. Pracodawca (bądź ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej) odpowiada za wszystkie odpowiednie koszty leczenia, które z punktu widzenia lekarza są konieczne i które nie są refundowane lub są refundowane w niepełnym zakresie z ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Jakie świadczenia pieniężne zapewnia ubezpieczenie cywilne pracodawców? Wyrównanie za utratę dochodów podczas niezdolności do pracy (zasiłek powypadkowy): Podczas niezdolności do pracy wywołanej przez wypadek przy pracy lub chorobę zawodową pracownikom przysługuje wyrównanie utraconych dochodów w wysokości różnicy między swym przeciętnym wynagrodzeniem (wynagrodzenie za pracę brutto w czasokresie wymiaru, z reguły w kwartale przed zdarzeniem) przed nastąpieniem szkody a pełną wysokością wynagrodzenia chorobowego wzgl. zasiłku chorobowego. Prawo to pracownicy mają także za ponowne przypadki niezdolności do pracy, które wynikają z tej samej przyczyny (wypadek przy pracy lub choroba zawodowa). Wyrównanie za utratę dochodów po zakończeniu niezdolności do pracy (renta powypadkowa) przysługuje poszkodowanym pracownikom w wysokości różnicy między przeciętnym wynagrodzeniem przed nastąpieniem szkody a wynagrodzeniem po wypadku przy pracy lub po stwierdzeniu choroby zawodowej z zaliczeniem renty pobieranej ewentualnie z tego samego powodu. Ma to na celu zrekompensowanie utraty zarobków przez poszkodowanego pracownika po ustaniu niezdolności do pracy. Renta powypadkowa przysługuje również zarejestrowanym poszukującym pracy. Jako dochód po nastąpieniu szkody uważa się wtedy wysokość ustawowej płacy minimalnej. Osobom, które pobierały już rentę powypadkową, zanim zostały bezrobotne, nadal przysługuje jako zarejestrowanym poszukującym pracy renta powypadkowa w wysokości, która przysługiwała im już w trakcie obowiązywania stosunku pracy. Renta powypadkowa przysługuje poszkodowanym pracownikom maksymalnie do miesiąca kalendarzowego, w którym ukończyli 65. rok życia lub do momentu rozpoczęcia pobierania emerytury z ustawowego ubezpieczenia emerytalnego. Wyrównanie za doznany ból (rekompensata) oraz za utrudnioną partycypację społeczną jest jednorazową wypłatą przysługującą poszkodowanemu przynajmniej w wysokości ustalonej przez rozporządzenie wykonawcze. Wyrównanie wypłacane jest na podstawie oceny punktowej, ustalanej w orzeczeniu lekarskim. O sporządzenie orzeczenia lekarskiego wnioskować może albo sam poszkodowany albo osoba odpowiedzialna za szkodę. Wartość jednego punktu zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym wynosi 250 CZK. Jednak wysokość należnego odszkodowania może zostać odpowiednio podwyższona przez sąd. Uprawnienia poszkodowanego nie wygasają wraz z jego śmiercią, lecz są dziedziczone. Wyrównanie za celowe wydatki na leczenie przysługuje temu, kto pokrył wydatki. W przypadku wydatków na leczenie w wyniku wypadku przy pracy czy choroby zawodowej może tu chodzić np. o koszty lekarstw, opiekę lekarską, ale również ortopedyczne środki pomocnicze, które nie są refundowane w pełnej wysokości z ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego, a które z lekarskiego punktu widzenia są konieczne dla leczenia. Poza tym może tu chodzić o koszty, które musiały być poniesione przez poszkodowanego na opłacenie potrzebnej po zdarzeniu osoby do opieki lub na konieczną po zdarzeniu specjalną dietę, ale także o konieczne koszty podróży (także za członków rodziny, którzy odwiedzają poszkodowanego w szpitalu czy w sanatorium). Jednorazowa rekompensata szkody niematerialnej w przypadku szczególnie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pracownika przysługuje małżonkowi, partnerowi, dziecku lub rodzicowi poszkodowanego w przypadku szczególnie ciężkiego uszczerbku na jego zdrowiu. Odszkodowanie to należy się również innym osobom, które pozostają z poszkodowanym w stosunku rodzinnym lub zbliżonym do rodzinnego i które odbierają poniesioną przez niego szkodę jako swoją własną. Rekompensata szkody materialnej przysługuje pracownikowi poszkodowanemu w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej lub jego spadkobiercom. Wyrównanie za stosowne koszty pochówku (koszty pochówku, opłaty cmentarne, koszty grobowca i jego pielęgnacji, koszty podróży oraz 1/3 zwyczajowych wydatków na ubiór żałobny dla bliskich członków rodziny). Wyrównanie za wydatki na utrzymanie członków rodziny zmarłego wypłacane jest członkom rodziny zmarłego, na których utrzymanie łożył, lub wobec których miał obowiązek utrzymania, a mianowicie tak długo, jak długo istniałby obowiązek utrzymania, maksymalnie jednak do końca miesiąca kalendarzowego, w którym zmarły osiągnąłby wiek 65 lat. Wyrównanie to wynosi 50% średniego wynagrodzenia zmarłego przed śmiercią, jeżeli utrzymywał jedną osobę lub był do tego zobowiązany, oraz 80%, jeżeli było to kilka osób. Od tych kwot należy odjąć przyznaną rentę rodzinną (wdowią/sierocą). Nie uwzględnia się przy tym dochodów z tytułu pracy członków rodziny zmarłego. Jednorazowa rekompensata szkody niematerialnej członków rodziny zmarłego (zasiłek pogrzebowy) przysługuje małżonkom lub partnerom życiowym, każdemu dziecku na utrzymaniu oraz każdemu rodzicowi w wysokości co najmniej CZK. W przypadku wypłaty odszkodowania obydwojgu rodzicom, otrzymują oni po połowie kwoty. Odszkodowanie to wypłacane jest również innym osobom, które pozostają z poszkodowanym w stosunku rodzinnym lub zbliżonym do rodzinnego i które odbierają poniesioną przez niego szkodę jako swoją własną. Wysokość wyrównania z tytułu utraty dochodów po ustaniu niezdolności do pracy (renta powypadkowa) oraz wyrównania za wydatki na utrzymanie członków rodziny zmarłego jest regularnie podnoszona poprzez indeksację średniego wynagrodzenia poszkodowanego przed nastąpieniem szkody, które jest podstawą obliczania wypłat odszkodowawczych. W 2022 r. średnie wynagrodzenie będące podstawą kalkulacji podniesiono o 1,3% plus kwota stała w wysokości 300 CZK. Na temat dalszych uprawnień patrz też na informacje dot. ubezpieczenia zdrowotnego i chorobowego oraz ubezpieczenia emerytalno-rentowego. Wszystkie informacje w broszurze do pobrania: DGB Sachsen Stan informacji: grudzień 2021 r. Wykluczenie odpowiedzialności: Niniejsza publikacja zawiera ogólne informacje służące orientacji. Autorzy nie przejmują odpowiedzialności za poprawność wszystkich zawartych danych, które nie mogą być podstawą roszczeń prawnych. Stan: grudzień 2021 r. Wydawca: DGB Bezirk Sachsen, Schützenplatz 14, 01067 Dresden, @ Redakcja: Anna Bernstorf Tłumaczenie: Robert Slováček, Michał Scheuer Niniejsza publikacja została współfinansowana z Programu Unii Europejskiej na rzecz zatrudnienia oraz innowacji społecznych (EaSI) 2014-2020. W celu uzyskania szczegółowej informacji na temat Programu prosimy o zapoznanie się z informacją na stronie: Informacja zawarta w niniejszej publikacji niekoniecznie odzwierciedla oficjalne stanowisko Komisji Europejskiej.
Alimenty dla dziecka mieszkającego w Niemczech. cze 4, 2021. Sprawy o alimenty należą do jurysdykcji krajowej polskich sądów, jeżeli powodem jest uprawniony do alimentacji, którego miejsce zwykłego pobytu jest w Polsce. W sprawach tych, nie jest istotny łącznik obywatelstwa. Sprawy o alimenty należą do fakultatywnej jurysdykcji
Skip to content ZWOLNIENIA LEKARSKIE W NIEMCZECH Jaka jest wysokość Krankengeld ( zasiłek chorobowy), czy kasa chorych może odmówić nam wypłaty zasiłku chorobowego, jak długo można otrzymywać taki zasiłek ? – odpowiedzi na te pytania znajdziecie w dzisiejszym wpisie. W Niemczech o niezdolności do pracy z powodu choroby pracodawca musi zostać poinformowany niezwłocznie. Zwolnienie lekarskie, czyli dokument potwierdzający niezdolność do pracy, należy dostarczyć pracodawcy najpóźniej czwartego dnia swojej nieobecności. W Niemczech nie informujemy pracodawcę o tym, na co jesteśmy chorzy. Taka informacja zostaje przekazana pracodawcy jedynie w przypadku groźnych chorób, na które ewentualnie chorowałby pracownik. We wszystkich innych przypadkach informacje o chorobie podlegają tajemnicy lekarskiej oraz ustawie o prawie do prywatności. W Niemczech przez pierwsze 6 tygodni chorobowe, które jest wypłacane dzięki zwolnieniu lekarskiemu otrzymujemy od naszego pracodawcy. Po upłynięciu terminu 6 tygodniu, świadczenie chorobowe otrzymujemy od kasy chorych, które przekształca się w Krankengeld, czyli zasiłek chorobowy. Obowiązek wypłacenia pracownikowi przez pracodawcę świadczenia, nakłada się po przepracowaniu przez zatrudnionego minimum 4 tygodni. Jeżeli chodzi natomiast o zasiłek chorobowy, bo jest to kwestia, która zazwyczaj interesuje wszystkich najbardziej, podstawą do jej wypłacenia jest fakt, iż pracownik jest niezdolny do pracy nie ze swojej winy. Bardzo ważną kwestią jest również ciągłość zwolnień lekarskich, ponieważ w przeciwnym wypadku istnieje bardzo duża możliwość jego utraty. Jeśli np. zwolnienie kończy nam się w poniedziałek, najpóźniej we wtorek należy przedłożyć kolejne. Kolejnym warunkiem do wypłacenia zasiłku chorobowego jest przede wszystkim ubezpieczenie pracownika. Przebywając na zwolnieniu lekarskim pracownik ma prawo chodzić na zakupy, spacer, czy spotkać się ze znajomymi. Takie sytuacje jak wyjazd na wczasy, wyjście do pubu itd. nie są jednak akceptowane. W Niemczech podobnie jak w Polsce mogą mieć miejsce kontrole osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim. Wysokość Krankengeld wynosi 70 % kwoty, jaką pracownik zarabiał dotychczas brutto, przy czym nie może być wyższa niż 90 % wynagrodzenia netto. Maksymalny czas wypłacania zasiłku chorobowego to 78 tygodni (półtora roku) w ciągu trzech lat. Po upływie trzech lat można starać się ponownie o przyznanie zasiłku chorobowego, istnieje jednak cały szereg odstępstw. Przez niemieckiego pracodawcę są akceptowane także zwolnienia lekarskie np. z Polski. Jeżeli miałaby miejsce taka sytuacja, że pracownik na przykład spędzał weekend na terenie Polski i udałby się do polskiego lekarza, ma prawo przebywać na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza z Polski, jednak musi niezwłocznie poinformować pracodawcę o nieobecności w pracy oraz maksymalnie do trzech dni przedłożyć pracodawcy takie zwolnienie lekarskie od polskiego lekarza wystawione na druku ZUS-ZLA. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku osób prowadzących własną działalnośc gospodarczą. W związku z tym, że w ich przypadku ubezpieczenie jest dobrowolne, również o zabezpieczenie w przypadku choroby muszą oni martwić się sami. Źródła: admin2018-04-24T12:17:16+02:00
Jak się okazuje, zwolnienia lekarskie z powodu przeziębienia, będzie można w Niemczech nadal uzyskać przez telefon. Zostało to ogłoszone w poniedziałek. Jednak w dotychczasowych regulacjach zajdą pewne zmiany. Zwolnienie lekarskie w Niemczech na podstawie rozmowy przez telefon Jak ogłosił wczoraj przewodniczący Federalnego Komitetu ds. Opieki Zdrowotnej w Niemczech, Josef Hecken Kto potrzebuje w Niemczech zwolnienia lekarskiego z pracy, nie musi chodzić specjalnie do lekarza. Od 19 października znów może otrzymać L4 przez telefon. Osoby pracujące w Niemczech od 19 października mają możliwość otrzymania zwolnienia lekarskiego przez telefon. Ta możliwość nie dotyczy jednak wszystkich. Kto może otrzymać zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy przez telefon? Przykładowo osoby przeziębione lub mające objawy grypy mogą skorzystać z porady telefonicznej i otrzymają zwolnienie. To nie dotyczy chorych z poważnymi symptomami. Poważne przypadki, które wymagają wykluczenia zakażeniem koronawirusem, powinny telefonicznie ustalić plan działania z lekarzem i udać się do wyznaczonej placówki, w celu wykonania testu. Jak długo jest ważne telefoniczne zwolnienie lekarskie? Do siedmiu dni kalendarzowych. Później chory może jeszcze raz wydłużyć L4 przez telefon. Czy zwolnienie lekarskie przez telefon obowiązuje także, gdy chore jest dziecko, przez co rodzic nie jest w stanie pójść do pracy? Tak. Regulacje dotyczą także zaświadczeń lekarskich uprawniających do pobierania zasiłku chorobowego, jeśli chore jest dzieci zatrudnionego. Jak chory otrzyma zwolnienie lekarskie? Zasadniczo L4 będzie wysyłane pocztą. Czy lekarz musi znać pacjenta? Nie. W przeciwieństwie do wizyt lekarskich przez wideokonferencję, według których pacjent musiał już kiedyś odwiedzić poradnię lekarską, chory potrzebujący zwolnienia lekarskiego przez telefon, nie musi znać lekarza. Należy jednak pamiętać, że lekarz ma prawo wydać lub nie wydać zwolnienia lekarskiego. Może także poprosić chorego, by ten przyjechał do poradni w celu osobistego zbadania. Więcej na temat teleporady w Niemczech w naszym poradniku pod tym linkiem [klik!] Osoby będące w stosunku pracy od przynajmniej 4 tygodni, które zachorują i będą miały na to wystawione zaświadczenie lekarskie, mają prawo do chorobowego z kasy chorych do 78 tygodni. Jeśli pracodawca płaci chorobowe do 6 tygodni, wtedy kasa chorych później płaci przez 72 tygodnie. Bardzo ważne jest wystawianie zaświadczeń tak

16/06/2022 13:30 - AKTUALIZACJA 16/06/2022 13:35 Praca w Niemczech: Zwolnienie lekarskie w Niemczech i kwestia chorobowego. Poznaj siedem zasad, które musi znać każdy pracownik w Niemczech. Kiedy trzeba powiadomić pracodawcę o chorobie? Ile wynosi chorobowe w Niemczech? Kiedy zwolnienie lekarskie nie jest potrzebne? Wyjaśniamy 1. Zwolnienie lekarskie w Niemczech – informowanie pracodawcy o chorobie W Niemczech o niezdolności do pracy z powodu choroby pracodawca musi zostać poinformowany bezzwłocznie. Mówi o tym §5 ustępu 1 Entgeltfortzahlungsgesetz (Kodeksu płac). Zwolnienie lekarskie (zaświadczenie o niezdolności do pracy z powodu choroby) wystawione przez lekarza należy dostarczyć najpóźniej czwartego dnia nieobecności. Oznacza to, że osoba, która zachorowała w poniedziałek, musi przedłożyć najpóźniej w czwartek Arbeitsunfähigkeitsbescheinigung (dosłow.: zaświadczenie o niezdolności do pracy). Ten, kto zachoruje w środku tygodnia może dostarczyć zaświadczenie lekarskie po niedzieli. >>>Która niemiecka ustawowa kasa chorych jest najlepsza? Ranking 2022 Warto wiedzieć: Niemiecki kodeks pracy nakłada na pracownika obowiązek przedłożenia zwolnienia lekarskiego najpóźniej do czwartego dnia nieobecności w pracy. O samym fakcie niemożności przybycia do pracy z powodu choroby musi jednak zawiadomić pracodawcę najszybciej jak to możliwe, najlepiej telefonicznie lub mejlowo. 2. W Niemczech nie informuje się pracodawcy o tym, na co jesteśmy chorzy. Tylko w wyjątkowych sytuacjach (np. w przypadku groźnej choroby zakaźnej) pracodawca może zostać poinformowany o rodzaju choroby na jaką cierpi pracownik. W każdym innym przypadku informacje o chorobie podlegają tajemnicy lekarskiej oraz ustawie o prawie do prywatności. Oznacza to, że lekarz wypisując zwolnienie lekarskie podaje tylko przez ile dni będziemy niezdolni do pracy, nie ujawnia jednak na co jesteśmy chorzy. Wyjątek od regułyOsoby zatrudnione w branży gastronomicznej są zobowiązane poinformować pracodawcę o rodzaju choroby, na którą zapadły, jeśli są to choroby układu pokarmowego, np. zatrucie. 3. Choroba a wynagrodzenie Zgodnie z przepisami pracodawca jest zobowiązany wypłacać pracownikowi 100 proc. jego średniego miesięcznego wynagrodzenia przez pierwsze 6 tygodni choroby. Po upływie tego terminu pracownik musi starać się o zasiłek chorobowy z ubezpieczalni (wysokość zasiłku chorobowego zależy od tego czy jesteśmy ubezpieczeni w państwowej czy w prywatnej kasie chorych). 4. Zwolnienie lekarskie a wychodzenie z domu Zakupy w pobliskim sklepie są dozwolone, podobnie jak krótki spacer czy krótkie spotkanie ze znajomymi. Pracownikowi na zwolnieniu lekarski nie wolno natomiast wyjeżdżać na wczasy, bawić się na dyskotece czy przesiadywać w pubie. Będąc na chorobowym nie wolno również podejmować żadnych dodatkowych prac zarobkowych, nawet jeśli miałyby one być wykonywane w domu. Warto wiedzieć:Pracodawca w Niemczech może sprawdzić czy pracownik nie symuluje choroby. Kontrole zwykle przeprowadzają lekarze współpracujący z kasami chorych. Od 1 października 2021 roku w Niemczech weszło w życie rządowe rozporządzenie, które wprowadza cyfrowe zaświadczenia o niezdolności do pracy (niem. Arbeitsunfähigkeitsbescheinigung, w skrócie AU). Od tego dnia pracownicy mogą już prosić o wydanie cyfrowego zaświadczenia lekarskiego oraz bezpośrednie wysłanie go do kasy chorych. Ponieważ jednak nie wszystkie gabinety lekarskie posiadają odpowiedni sprzęt i oprogramowanie należy zapytać lekarza czy posiada możliwość telematycznej transmisji zaświadczenia. Czytaj więcej TUTAJ. Ważne: Od 1 czerwca 2022 roku pracownicy w Niemczech nie mogą już zyskać zwolnienia lekarskiego przez telefon. Aby udowodnić niezdolność do pracy, muszą zostać przebadani w gabinecie lekarskim lub podczas wideokonsultacji. Zostało to ogłoszone przez Federalny Wspólny Komitet Lekarzy, Klinik i Szpitali. W zależności od tego, jak rozwinie się pandemia koronawirusa, specjalna zasada wprowadzona wiosną 2020 r. będzie jednak mogła zostać przywrócona na szczeblu regionalnym lub ogólnokrajowym. 5. Wypowiedzenie umowy o pracę pracownikowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim W Niemczech pracodawca może zwolnić pracownika przebywającego na chorobowym. Prawo na to zezwala. Wypowiedzenie musi zostać złożone jednak z wyprzedzeniem określonym w umowie, a pracownik musi otrzymać wynagrodzenie do końca trwania umowy. 6. Zwolnienie lekarskie z Polski – na jakich zasadach jest honorowane Może się zdarzyć, że pracownik zachoruje będąc za granicą, np. podczas weekendowego wypadu do Polski. Pracownik musi wówczas bezzwłocznie zawiadomić pracodawcę o niemożności stawienia się do pracy z powodu choroby, a następnie w przeciągu trzech dni przedłożyć zwolnienie lekarskie od polskiego lekarza na druku ZUS – ZLA. Ważne: Sprawdź w kasie chorych, w której jesteś ubezpieczonych, jakich dokumentów wymagają do uznania zwolnienia lekarskiego wystawionego przez lekarza z Polski. 7. Kiedy zwolnienie lekarskie nie jest potrzebne Czy to prawda, że w przypadku zwykłego przeziębienia można pozostać w domu przez trzy dni i nie trzeba przedkładać zaświadczenia od lekarza? I tak, i nie. Zgodnie z niemieckimi przepisami pracodawca może uznać, że ustna informacja o krótkotrwałe niedyspozycji pracownika jest dla niego zupełnie wystarczająca, gdyż ma on po prostu do niego zaufanie wynikające z trwającego od latu stosunku pracy. W przypadku nowych pracowników może się natomiast zdarzyć, że pracodawca będzie domagać się zwolnienia lekarskiego jeszcze przed upływem ustawowych trzech dni nieobecności w pracy, a jego roszczenie nie narusza przepisów. Źrodło: Ostatnia aktualizacja: 16 czerwca 2022 roku

Umowe mam na stałe, więc nią akurat się nie przejmuje O zwolnienie lekarskie nie będzie problemu, ale od lekarza z Polski - wystawi bez problemu. W Niemczech ani żadnego nie znam ani u żadnego nie byłam. Tak mieszkam w DE, mam meldunek, ale podczas ciąży wole być w Polsce, tak samo jak poród chciałabym przeprowadzić w Polsce.

Wiadomości z Niemiec – Powrót zwolnienia lekarskiego przez telefon: Ze względu na rosnące wskaźniki infekcji i spore obłożenie przychodni lekarskich, Niemcy chcą przywrócić możliwość wystawiania zwolnienia przez telefon. Jeśli Gemeinsamer Bundesausschuss nie zmieni zdania, wystawianie zwolnień lekarskich przez telefon znów stanie się możliwe. Informacje pochodzą z niedawnego spotkania wspólnej komisji federalnej lekarzy, ubezpieczycieli zdrowotnych i klinik – poinformował agencję informacyjną AFP rzecznik prasowy. >>>>Zwolnienie lekarskie w Niemczech. Zasady dot. chorobowego, które powinien znać każdy pracownik Decyzja w sprawie powrotu telefonicznych zwolnień ma zapaść 4 sierpnia. Do tego czasu ustalane będą niezbędne szczegóły, jak np. kiedy rozporządzenie zacznie ponownie obowiązywać. Wystawianie zwolnień lekarskich przez telefon było możliwe przez wiele miesięcy z powodu pandemii. Pozwalało to ograniczyć transmisję koronawirusa w przychodniach. Regulacja przestała obowiązywać 1 czerwca. Decyzję o zniesieniu takiej możliwości podjęto ze względu na uspokojenie się sytuacji pandemicznej. Od tego czasu jednak liczba zakażeń ponownie wzrosła. Według raportu Instytutu Roberta Kocha z 14 lipca 2022 r. odnotowano „znacznie podwyższoną liczbę jak na tę porę roku” wizyt u lekarza z powodu ostrych chorób układu oddechowego; pomocy potrzebowało około 1,2 mln. osób. Minister zdrowia Karl Lauterbach opowiada się za ponownym wprowadzeniem telefonicznych zwolnień lekarskich i wzywa mieszkańców Niemiec do poddawania się samoizolacji w przypadku zachorowania. >>>POWAŻNE skutki uboczne szczepionek przeciw Covid-19 w Niemczech. Ministerstwo Zdrowia publikuje nieprawdziwe dane Steuernummer to niemiecki numer podatkowy. Często w Niemczech posługuje się też skrótową nazwą numeru identyfikacji podatkowej, czyli St.-Nr. Numer ten nadawany jest każdej osobie fizycznej czy prawnej, niezależnie od stanu cywilnego i przynależności do grupy społecznej, widniejącej jako podatnik w niemieckim urzędzie skarbowym. Co powinienem zrobić jako pracownik zatrudniony w Niemczech, gdy zachoruję?Jeśli pracownik zachoruje, musi natychmiast powiadomić o tym pracodawcę, radzi adwokat Daniel B. Jutzi. Według niego, chory powinien również poinformować o tym, jak długo może potrwać jego nieobecność. „Jednak nie ma obowiązku powiadomienia swojego pracodawcy o tym, na jaką chorobę cierpi”, mówi Jutzi. Oprócz konieczności poinformowania pracodawcy o nieobecności, pracownik powinien pilnie przedstawić zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy. Adwokat Bettina Brunswick wyjaśnia: „Jeśli choroba trwa dłużej niż trzy dni, ważne jest, aby odebrać od lekarza zaświadczenie o niezdolności do pracy i przekazać je pracodawcy najpóźniej czwartego dnia.”Jakie kryteria muszą być spełnione, aby można było nadal otrzymywać wynagrodzenie?Nie w każdym przypadku pracodawca w Niemczech jest zobowiązany do dalszego wypłacania wynagrodzenia swojemu pracownikowi – nawet jeśli ten przedstawi zaświadczenie lekarskie. Wynika to z faktu, że pracodawca musi kontynuować wypłaty wynagrodzenia tylko wtedy, gdy stosunek pracy trwa dłużej niż cztery dany przypadek choroby musi być na tyle poważny, że uniemożliwia ona wykonywanie obowiązków wynikających ze stosunku pracy, mówi Jutzi: „Jeśli, na przykład, księgowy zrani się w stopę, prawdopodobnie będzie on w stanie kontynuować pracę. Inaczej wyglądałoby to w przypadku dekarza.“Pracownik nie może sam doprowadzić do sytuacji, która skutkuje jego niezdolnością do pracy. „Każdy, kto będąc po kilku piwach na Oktoberfest zdecyduje się wziąć udział w bijatyce, raczej nie powinien liczyć na to, że w przypadku niezdolności do pracy wynikającej z tego, że ktoś spuścił mu łomot, nadal będzie mu wypłacane wynagrodzenie”, mówi i przez jaki okres czasu wynagrodzenie wypłaca kasa chorych?Ponieważ pracodawca w Niemczech ma obowiązek wypłacać pensję pracownikowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim tylko wtedy, gdy jest on zatrudniony nieprzerwanie od co najmniej czterech tygodni, nie otrzymuje on żadnych pieniędzy od swojego pracodawcy, gdy zachoruje krótko po objęciu nowego stanowiska. W takim przypadku wynagrodzenie wypłacane jest przez kasę chorych, wyjaśnia Brunswick. Prawo do tego zasiłku chorobowego przysługuje już od pierwszego dnia obowiązywania orzeczenia o niezdolności do stosunek pracy trwa dłużej, pracodawca w dalszym ciągu wypłaca pełne wynagrodzenie przez sześć tygodni. Potem koszty pokrywa kasa chorych – niezależnie od tego, czy choroba ma charakter ciągły czy powtarzalny. Wiąże się to jednak ze stratami dla pracownika. „Kasa chorych wypłaca zasiłek chorobowy pracownikom, którzy nie są zdolni do pracy, przez okres do 78 tygodni w ciągu trzech lat, licząc od dnia rozpoczęcia niezdolności do pracy”, mówi pani adwokat. Jeżeli jednak choroba trwa dłużej, wówczas osobom nią dotkniętym wypłacany jest tzw. zasiłek dla bezrobotnych z tytułu niezdolności do w Niemczech osoba ubezpieczona w państwowej ubezpieczalni zachoruje, to pracodawca wypłaca przez 6 tygodni dotychczasowe wynagrodzenie. W sytuacji kiedy choroba się przedłuża, wynagrodzenie jest płacone dalej przez kasę chorych. Mowa tutaj o zasiłku chorobowym (niem. Krankengeld)Zasiłek chorobowy wypłacany przez kasę chorych w Niemczech jest znacznie niższy, niż dotychczasowe wynagrodzenieWypłata zasiłku chorobowego wynosi w przypadku jednej i tej samej choroby do 78 tygodni. Po upływie trzech lat termin ten liczony jest od nowaW przypadku kiedy kasa chorych odmawia wypłaty zasiłku chorobowego, można zwrócić się bezpłatnie o pomoc do niezależnej poradni dla pacjentów: trzy miesiące przed upływem okresu zasiłku chorobowego należy się koniecznie skontaktować z ubezpieczalnią emerytalną oraz urzędem pracy, aby wyjaśnić dalszą sytuację finansowąKto ma prawo do zasiłku chorobowego w Niemczech?Prawo do zasiłku chorobowego ma w Niemczech generalnie każdy państwowo ubezpieczony pracownik w następujących sytuacjach:W przypadku opieki stacjonarnej w szpitalu albo ośrodku rehabilitacyjnym, a pracodawca nie płaci więcej wynagrodzeniaW przypadku choroby uniemożliwiającej pracę, a pracodawca nie płaci więcej wynagrodzeniaOsoby pobierające ALG I obowiązują takie same regulacje, jak osoby zatrudnioneKto nie ma prawa do zasiłku chorobowego w Niemczech?Dzieci oraz małżonkowie ubezpieczeni bezpłatnie w ramach ubezpieczenia rodzinnego ubezpieczenia rodzinnego nie mają prawa do zasiłku chorobowego w Niemczech. Oprócz tego następujące grupy społeczne nie mogą liczyć na zasiłek chorobowy:StudenciPraktykanciOsoby bezrobotne otrzymujące zasiłek ALG II (te nadal otrzymują zasiłek)Osoby z własną działalnościa gospodarczą i ubezpieczeniem państwowymOsoby prowadzące własną działalność gospodarczą w Niemczech i posiadające ubezpieczenie państwowe same muszą zadbać o odpowiednie zabezpieczenie w przypadku długotrwałej choroby. Możliwe są trzy scenariusze:Dana osoba płaci ulgową składkę wynoszącą 14 procent oraz składkę dodatkową, która jest w zależności od kasy chorych różna i wynosi średnio 1,1 procenta. W tym wypadku osoba ta nie otrzyma zasiłku osoba płaci normalną stawkę wynoszącą aktualnie 14,6 procenta wynagrodzenia brutto oraz składkę dodatkową. W tym wypadku osoba ta otrzyma zasiłek chorobowy od 43 dnia niezdolności do pracy. Należy jednak pamiętać, aby poinformować kasę chorych o chęci skorzystania z tej osoba wykupuje w kasie chorych dodatkową składkę na zasiłek chorobowy. Jeśli chodzi o wypłatę zasiłku chorobowego, to w tej sytuacji zależy to od ustaleń zawartych z kasą osoba wykupuje prywatne ubezpieczenie na wypadek uzyskuje się prawo do zasiłku chorobowego w Niemczech?Prawo do zasiłku chorobowego zaczyna obowiązywać z dniem, kiedy lekarz stwierdza niezdolność do pracy. Decydującą rolę odgrywa przy tym ciągłość zwolnień, tzn. wraz z upływem ważności jednego zwolnienia z pracy lekarz musi wypisać kolejne zwolnienie bezpośrednio po nim, tj. następnego dnia. Przykład: jeśli okres niezdolności do pracy kończy się w środę, to w czwartek należy się udać do lekarza po kolejne zwolnienie. W przeciwnym razie powstaje luka w roszczeniu i kasa chorych może odmówić wypłaty większości przypadków kasy chorych troszczą się o wszelkie formalności, a pacjent nie musi wypełniać żadnych formularzy czy wynosi zasiłek chorobowy w Niemczech?Wysokość zasiłku chorobowego jest ustanowiona w Niemczech przez ustawodawcę i wynosi 70 procent dotychczasowych zarobków brutto, ale nie więcej niż 90 procent zarobków obliczenie: pan A zarabia euro brutto miesięcznie. A ma 34 lata, jest kawalerem i nie posiada dzieci. Jego dochód netto wynosi euro, przy czym w tym wypadku uwzględniono już składkę dodatkową w wysokości 1,1 procenta. Rachunek zasiłku chorobowego w opisywanej sytuacji kształtuje się następująco:Podstawa obliczeniaKwota w euroDochód netto (1 klasa podatkowa, brak dzieci) dochodu dochodu kwota zasiłku chorobowego ubezpieczenie emerytalne (9,35% )139,08Minus ubezpieczenie na wypadek bezrobocia (1,5% )22,31Minus ubezpieczenie pielęgnacyjne (1,175% )17,48Dodatek dla bezdzietnych (0,25% z 80% dochodu brutto)5Miesięczna kwota zasiłku chorobowego kwota zasiłku chorobowego brutto49,58Dzienna kwota zasiłku chorobowego netto43,45Różnica w stosunku do dochodu netto349,14Wypłaty dodatkowe, jak na przykład Weihnachtsgeld czy dodatek urlopowy są brane pod uwagę przy obliczaniu zasiłku chorobowego, co pozwala nieco zwiększyć jego wysokość. Warto wiedzieć, że istnieje górna granica zasiłku chorobowego, która aktualnie wynosi 98,88 euro/dzień, czyli euro/miesiąc brutto, a po potrąceniach się stanie, jeśli pojawią się wątpliwości odnośnie faktycznego stanu zdrowia pracownika?Jeśli pracodawca podejrzewa, że pracownik przebywający na zwolnieniu lekarskim tak naprawdę nie jest chory, może skonsultować się ze służbami medycznymi kas chorych. „W pewnych okolicznościach są one zobowiązane do przedstawienia ekspertyzy, aby wykluczyć wszelkie wątpliwości co do niezdolności do pracy”, mówi Jutzi. Może to mieć miejsce na przykład wtedy, gdy pracownik jest wyjątkowo często chory tylko przez jeden dzień bezpośrednio przed lub po jeśli podczas zwolnienia lekarskiego zachoruję dodatkowo na coś innego?Jeśli pracownik przebywa na zwolnieniu lekarskim już od sześciu tygodni, a z powodu innej choroby jest nieobecny jeszcze dłużej, to pracodawca i tak nie będzie wypłacał mu wynagrodzenia przez okres dłuższy niż sześć tygodni. Kolejna choroba nie jest rozpatrywana odrębnie i nie jest podstawą do przedłużenia okresu wypłaty wynagrodzenia. „Jeżeli więc jesteś niezdolny do pracy przez pięć tygodni z powodu przeziębienia i dodatkowo złamiesz w tym okresie rękę, masz pecha.” Po sześciu tygodniach wynagrodzenie przestanie być wypłacane. Pracodawca nie musi bowiem kontynuować wypłat wynagrodzenia w okresie niezdolności do pracy spowodowanej nową chorobą.„Jeśli jednak pracownik całkowicie wyzdrowieje i przyjdzie do pracy, a potem znów zachoruje, pracodawca będzie musiał ponownie wypłacać wynagrodzenie przez maksymalnie sześć tygodni nieobecności pracownika z powodu choroby”, mówi ponownie otrzymam wynagrodzenie od pracodawcy za czas niezdolności do pracy z powodu tej samej choroby?Jeżeli pracownik jest wielokrotnie nieobecny w pracy z powodu tej samej choroby, to i tak przysługuje mu jedynie prawo do nieprzerwanego otrzymywania wynagrodzenia przez łącznie sześć tygodni. A zatem, jeśli pracownik jest nieobecny przez cztery tygodnie z powodu migreny, pracuje przez miesiąc, a następnie ponownie cierpi na migrenę, będzie otrzymywał wynagrodzenie już tylko przez dwa kolejne tygodnie. Jest to bowiem ta sama choroba. Dopiero w sytuacji, gdy pomiędzy dniem zakończenia poprzedniej niezdolności do pracy a dniem rozpoczęcia kolejnej upłynęło sześć miesięcy, pracownik ponownie otrzyma pieniądze od swojego pracodawcy. Niezależnie od tego, po upływie dwunastu miesięcy od początku pierwszej niezdolności do pracy, pracownik znów nabywa prawo do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy. Konkretnie oznacza to, że nawet w przypadku powtarzających się chorób, pracownik ma co roku prawo do otrzymywania przez sześć tygodni wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, nawet jeśli na przykład co cztery miesiące jest nieobecny przez kilka tygodni. „Dotyczy to przypadków, w których choroba nawraca, a przerwa pomiędzy kolejnymi jej wystąpieniami nie przekracza sześciu miesięcy”, wyjaśnia Brunswick. Jest to szczególnie ważne dla osób przewlekle się dzieje, gdy umowa o pracę wygasa w okresie zwolnienia lekarskiego?Jeśli pracownik przebywa na zwolnieniu lekarskim, a jego stosunek pracy wygasa w tym czasie, traci również prawo do dalszego otrzymywania wynagrodzenia. W takiej sytuacji jednak chory może otrzymać zasiłek chorobowy. Warunkiem uprawniającym do jego pobierania jest to, aby dokładnie cały okres niezdolności do pracy został potwierdzony przez lekarza. Brak odpowiedniego udokumentowania dla choćby jednego dnia choroby będzie bowiem skutkował tym, że kasa chorych przestanie wypłacać zasiłek osoba bezrobotna ma w Niemczech prawo do zasiłku chorobowego?Jeśli osoba bezrobotna zachoruje na dłuższy okres czasu, również może otrzymać zasiłek chorobowy: jeśli osoba ubezpieczona otrzymywała zasiłek Arbeitslosengeld I przed wystąpieniem niezdolności do pracy, to po upływie sześciotygodniowego okresu wypłacania zasiłku przez Federalny Urząd Pracy (Bundesanstalt für Arbeit), pieniądze są wypłacane przez kasę chorych, mówi Brunswick. „Wysokość zasiłku chorobowego odpowiada wysokości ostatniego otrzymanego zasiłku dla bezrobotnych. Składki na ubezpieczenie społeczne są wówczas w pełni pokrywane przez kasę chorych”, wyjaśnia Brunswick. Osobom pobierającym zasiłek Arbeitslosengeld II nie przysługuje prawo do zasiłku chorobowego.
Pracodawca może zwolnić pracownika, który sfałszował zwolnienie lekarskie lub wykorzystuje je niezgodnie z celem. Wypowiedzenie może otrzymać także długotrwale chora osoba. Pracodawca
AOK Nordost akceptuje zarówno zwolnienia lekarskie wystawione w Niemczech jak i zwolnienia wystawione w Polsce. Od 1 grudnia 2018 r. lekarze w Polsce wystawiają elektroniczne zwolnienia lekarskie. Na żądanie pacjenta lekarz przekazuje mu wydruk wystawionego zaświadczenia lekarskiego. Ponieważ jesteś zatrudniony i ubezpieczony w Niemczech, zażądaj od lekarza wydruku i dostarcz jego kopię do pracodawcy i do AOK. Wydruk zaświadczenia lekarskiego e-ZLA jest opatrzony podpisem i pieczątką lekarza lub asystenta medycznego. Dopilnuj, aby na kopii zwolnienia dla AOK znalazł się numer statystyczny choroby (diagnoza). Wydruk zaświadczenia lekarskiego e-ZLA razem z kserokopią karty AOK prosimy dostarczyć do punktu obsługi klienta AOK osobiście albo przesłać do AOK Nordost w terminie 7 dni od ustalenia niezdolności do pracy na adres: AOK Nordost – Die Gesundheitskasse 14456 Potsdam Niedotrzymanie 7-dniowego terminu może prowadzić do zawieszenia roszczenia i utraty zasiłku chorobowego. Ubezpieczeni w innych kasach AOK - spoza Berlina, Brandenburgii i Meklemburgii-Pomorza Przedniego - mogą odszukać właściwy adres na stronie serwisu: AOK-Servicecenterübersicht. Przypominamy o obowiązku niezwłocznego poinformowania pracodawcy o niezdolności do pracy. Jak mogę dostać zwolnienie lekarskie do firmy niemieckiej, gdzie aktualnie pracuję? Chodzi o L4 – czy mogę dostać ważny za granicą dokument? Jeżeli pracownik ma polski numer pesel, możemy wystawić druk e-zLA na niego bez danych firmy, skoro ta nie ma polskiego NIP-u. W takim przypadku pracodawcy przedstawia się papierową wersję Wystawienie L4 w ramach chorobowego z niemieckiej kasy chorych Chorobowe z niemieckiej kasy chorych jest wypłacane choremu w wysokości 70% regularnej pensji do 1,5 roku – nawet jeśli chory stracił w międzyczasie pracę i przebywa w Polsce. Ważne, żeby chorobowe nie zaczęło się jednak przed upływem czterech tygodni od początku powstania stosunku pracy. Ważna jest również data wystawienia zaświadczenia lekarskiego i dostarczenia go do kasy chorych. Kiedy po następne zwolnienie? Każde kolejne zaświadczenie lekarskie (w Polsce nazywane potocznie L4, w Niemczech – Krankschreibung) musi być wystawione najpóźniej następnego dnia po upływie poprzedniego. Co jednak, jeśli w wyniku przyczyn leżących po stronie lekarza prowadzącego lub kasy chorych L4 będzie wystawione dzień lub dwa dni później? Kiedy odpowiedzialność za opóźnione wystawienie lub dostarczenie zwolnienia leży po stronie chorego, w takim przypadku ten traci prawo do dalszej wypłaty świadczenia. Inaczej jest jednak, jeśli spóźnienie wynika z przyczyn leżących w sferze prowadzącego lekarza lub kasy chorych. Na przykład jeżeli pacjent zjawi się na czas w gabinecie lekarskim, tzn. najpóźniej następnego dnia po upływie poprzedniego L4 (lub w poniedziałek, jeśli zwolnienie było wystawione do piątku), a zostanie odesłany do domu przez personel z powodu zbyt dużej liczby pacjentów tego dnia. Niemiecki Federalny Sąd do Spraw Socjalnych zdecydował nawet, że pacjent nie musi starać się pozyskać zwolnienia u innego lekarza lub na pogotowiu – tak jak to było wymagane dotychczas. Wystarczy, że będzie miał potwierdzenie, że starał się o wizytę u swojego lekarza. Podobnie jest, jeśli zostanie przyznany przez lekarza lub personel lekarski termin, który nie pozwala na wystawienie L4 według powyższych zasad – na przykład: koniec poprzedniego L4 wypada 10. dnia kalendarzowego danego miesiąca, a termin nowego badania wyznaczony został na 12. dzień miesiąca (czyli formalnie o jeden dzień za późno) – w przekonaniu, że nadanie takiego terminu wystarczy. Zwolnienie z datą wsteczną Od r. wystawienie L4 wstecz nie m wpływu na utrzymanie samego ubezpieczenia w niemieckiej kasie chorych (tak długo, jak istnieje prawo do chorobowego, jest się ubezpieczonym w niemieckiej kasie chorych) i powstanie prawa do pieniężnego świadczenia chorobowego z niemieckiej kasy chorych na przyszłość (niestety, nie za okres wstecz). Pod warunkiem jednak, że chory nie jest jednocześnie zameldowany jako bezrobotny lub nie jest objęty ubezpieczeniem rodzinnym np. przez małżonkę/małżonka i jeśli nowe L4 jest wystawione do miesiąca od końca poprzedniego z powodu tej samej choroby. Wprawdzie za okres wsteczny chory nie otrzyma świadczenia, ale przynajmniej utrzyma ubezpieczenie w niemieckiej kasie chorych i będzie mógł dostawać chorobowe za kolejne okresy zwolnienia chorobowego. Sąd Apelacyjny do Spraw Socjalnych Kraju Związkowego Hesji zdecydował, że do ciągłego utrzymania świadczenia wystarczy, jeśli pacjentka mająca L4 do piątku zadzwoni w poniedziałek z prośbą o termin i dostanie taki dopiero na środę, co powoduje, że wystawienie zwolnienia w poniedziałek nie będzie możliwe. O zwolnieniu chorobowym z datą wsteczną przeczytaj też tu: obcokrajowcy posiadający polisy ubezpieczeniowe na wypadek choroby wykupione w innym kraju; pracownicy zatrudnieni u pracodawców, którzy nie są zarejestrowani w Republice Czeskiej - nie dotyczy to tych przypadków, kiedy zatrudnienie jest u pracodawcy w kraju, który posiada międzynarodowe porozumienie z Republiką Czeską o zabezpieczeniu socjalnym pracowników;
DAK Gesundheit a polskie zwolnienie lekarskie. Witam, pracuje w Niemczech, ubezpieczony jestem w DAK- Gesundheit. Od 6.07 przebywam na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez niemieckiego lekarza. Zwolnienie miałem do 20.07. W między czasie zjechalem do Polski, aby tam kontynuować leczenie. od 20.07 mam polskie zwolnienie lekarskie do 27.07.
Z reguły zwolnienia lekarskie są w Niemczech traktowane, jako niekwestionowany dowód niezdolności do pracy, lecz w tym przypadku sędziowie rozpatrujący odwołanie szpitala poczynili odstępstwo. Gdy postanowili powołać biegłych, którzy mięli przeanalizować przebieg choroby pielęgniarza, ten nagle „zaniemówił”.
6fd6l.